All Chapters of ซ่อนเสน่หาใต้คำว่าบอส: Chapter 1 - Chapter 10

ใต้แสงไฟสลัวภายในเลานจ์ของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ เต็มไปด้วยบรรยากาศดูโรแมนติก พัทธดนย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา ใบหน้าดูผ่อนคลายในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้ม เขายกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบขณะคุยกับลูกค้าคนพิเศษผู้หญิงนั่งข้างเขาคือโยษิตาเจ้าของแบรนด์เครื่องสำอางที่เป็นลูกค้าคนสำคัญของบริษัท วันนี้เธออยู่ในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่เว้าลึกจนแทบจะปิดบังอะไรไว้ไม่มิด สายตาที่เธอมองชายหนุ่มนั้นเต็มไปด้วยความเย้ายวนนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาออกมาดื่มกับลูกค้าแต่พัทธดนย์กลับรู้สึกว่าเธอกำลังทำให้เขาเสียเวลาเพราะจุดหมายของการออกมาเจอกันวันนี้มันต่างกันมาก“ขอบคุณนะคะที่ออกมาดื่มเป็นเพื่อนโยทั้งที่คุณดนย์ก็งานยุ่งมาก” หญิงสาวเอ่ยเสียงหวานพลางชนแก้วเครื่องดื่ม“ก็คุณโยเป็นลูกค้าคนสำคัญของผมนี่ครับ”“โยไม่อยากเป็นลูกค้าของคุณดนย์เลยนะคะ อยากเป็นคนพิเศษมากกว่า” โยษิตายิ้มหวานและหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอียงศีรษะเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมหวานจัดแตะปลายจมูก เธอเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อสูทของเขาอย่างสนิทสนมเกินกว่าลูกค้าคำพูดและการกระทำนั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีใจหากแต่เป็นความเคยชินเสียมากกว่า ตลอดชีวิตวัยสามสิบกว่าปีพัทธดนย์ม

เช้าวันจันทร์ที่ควรจะเริ่มต้นด้วยความสดใส กลับกลายเป็นเช้าที่หนักอึ้งสำหรับศุภิสราเพราะความทรงจำเกี่ยวกับคืนวันศุกร์ระหว่างเธอกับพัทธดนย์ยังคงตามหลอกหลอน ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนที่เกิดขึ้นเพราะอุบัติเหตุจากฤทธิ์ยาที่เขาดื่มเข้าไปทำให้เธอรู้สึกแย่หญิงสาวฝืนความรู้สึกเพื่อให้ชีวิตดำเนินต่อไป เธอแต่งหน้าอ่อน ๆ เพื่อปกปิดรอยหมองคล้ำใต้ตา เธอรวบผมเป็นหางม้าให้ดูทะมัดทะแมง หมุนตัวสำรวจความเรียบร้อยในชุดทำงานต่อหน้ากระจก ก่อนจะพยายามฝืนยิ้มให้ตัวเอง แล้วหยิบกระเป๋าสะพายแบรนด์เนมหรูที่ได้รับเป็นของขวัญครบรอบการทำงานหนึ่งปีจากบิดาของพัทธดนย์ศุภิสราอาศัยอยู่ในคอนโดมิเนียมขนาดกลาง แม้จะดูคับแคบไปบ้างสำหรับบางคน มันสะดวกต่อการเดินทางไปทำงานที่บริษัทที่เธอทำงานมาตั้งแต่เรียบจบหญิงสาวเป็นคนต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนต่อมหาวิทยาลัยในกรุงเทพพอเรียนจบก็สมัครเข้าทำงานที่บริษัทแห่งนี้ซึ่งก่อนหน้านี้เธอเคยเป็นผู้ช่วยของบิดาของพัทธดนย์มาก่อนเช้านี้ศุภิสราไม่ค่อยมีสมาธิทำงานเท่าไหร่สายตาคอยแต่จะมองไปยังทางเดินหน้าลิฟต์ หญิงสาวไม่รู้ว่าเรื่องระหว่างตนเองกับพัทธดนย์มันจะเป็นยังไงต่อไปเมื่อเห็นเจ้านายเดินม

ถึงแม้จะได้คุยกับศุภิสราแล้วแต่พัทธดนย์ก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเพราะการที่เขาจะต้องทำงานกับเธอและเจอเธอทุกวันมันก็ยากที่จะไม่นึกถึงเรื่องคืนนั้น“เป็นอะไรวะดนย์” ราเชนทร์เพื่อนสนิทของเขาถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนนั่งดื่มและถอนหายใจอยู่พักใหญ่“มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย”“เรื่องงานเหรอ” คนถามยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบแล้วมองหน้าเพื่อนที่ดูไม่เหมือนเดิม“เรื่องผู้หญิง” พัทธดนย์ตอบพลางถอนหายใจ“เฮ้ย!....อย่างนายมีเรื่องผู้หญิงให้เครียดด้วยเหรอ ว่าแต่วันนี้ไม่เห็นจะควงใครมาเลยล่ะ คู่ควงคนล่าสุดของนายชื่ออะไรนะฉันจำไม่ได้”“ไม่ต้องจำหรอกเพราะฉันเลิกกับเธอไปแล้ว”“ปีนี้นายคบผู้หญิงมาสามคนแล้วนะ เมื่อไหร่จะจริงจังกับใครสักทีอายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้วนะรีบแต่งงานมีครอบครัวได้แล้ว”“อย่าทำมาปากดีหน่อยเลยนายเองก็เพิ่งจะหย่ามาเมื่อเดือนก่อนเอง ถ้าการแต่งงานมันดีจริงน่าจะหย่าทำไม” พัทธดนย์หันมาแขวะเพื่อนที่เพิ่งหย่ากับภรรยา“ก็ฉันกับเธอเข้ากันไม่ได้ แต่ใช่ว่าทุกคนจะเข้ากันไม่ได้เหมือนฉันนี่ นายน่าจะลองหาใครสักคนแล้วแต่งงานกับเธอดูนะ ลองใช้ชีวิตเป็นครอบครัวดูสิ”“ไม่ล่ะฉันเห็นชีวิตที่เมียเอาแต่ตามหึงตามหวงมีแต่เร

เรื่องที่มริษาพูดใช่ว่าศุภิสราจะไม่คิดแต่ที่ผ่านมาพัทธดนย์ก็ไม่เคยทำให้เธอรู้สึกถึงความสัมพันธ์แบบนี้มาก่อนแต่เธอก็พยายามจะปลอบใจตัวเองว่าเขาคงไม่ทำอะไรเธออีก“ถ้าเขาจะทำแบบนั้นกับฉันจริง ๆ เขาก็น่าจะทำไปนานแล้วนะมัดหมี่เพราะฉันไปทำงานกับเขาตามลำพังตั้งไม่รู้กี่ครั้ง” แม้จะพลาดท่าไปแล้วแต่เธอก็คิดว่าคนอย่างพัทธดนย์ไม่มีทางทำอีกเป็นครั้งที่สองเพราะที่ผ่านมาเขาก็ไม่เคยแสดงท่าทางว่าชอบเธอมาก่อน หญิงสาวเชื่อว่าทุกอย่างมันเป็นเพราะยาที่คุณโยษิตาใส่ลงไปในแก้วเครื่องดื่มของเขา“ก็นั่นมันยังไม่มีโอกาสไงแต่นี่แกกับเขานอนกันแล้วมีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งต่อไปแกต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ ฉันว่าเพื่อความปลอดภัยแกป้องกันไว้เลยดีกว่า ว่าแต่เช้าวันต่อมาแกได้กินยาคุมฉุกเฉินหรือเปล่า ท้องขึ้นมาจะแย่เอานะ” เพราะเพื่อนไร้ประสบการณ์เรื่องในนี้มริษาเลยเป็นห่วงมาก“ฉันซื้อมากินแล้ว ฉันเองก็กลัวเหมือนกัน ท้องขึ้นมาคงได้ตกงานแน่ ๆ”“ทำไมแกถึงได้ซวยแบบนี้นะ ผู้หญิงคนนั้นก็แปลกนะเอายาให้ผู้ชายกินทำไมเธอถึงใจกล้าจัง ว่าแต่แกจะไม่บอกเหรอว่าเธอเป็นใคร”“ฉันบอกไม่ได้หรอก เธอเป็นลูกค้าคนสำคัญอันที่จริงฉันก็เห็นใจเธอนะ”“เธ

ก๊อก ก๊อก ก๊อกศุภิสราเคาะประตูเป็นสัญญาณก่อนจะเปิดเข้าไป“คุณโยษิตากลับไปแล้วเหรอพาย เธอว่ายังไงบ้าง” พัทธดนย์เงยหน้าจากหน้าจอแล็บท็อปที่เปิดค้างไว้ ดวงตาคมจ้องมองผู้ช่วยสาวที่ก้าวเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขา ใจหนึ่งเขาก็รอฟังผลสรุปของโปรเจกต์สำคัญ แต่อีกใจกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เธอ“คุณโยษิตาตกลงตามแผนเดิมค่ะ เดี๋ยวเธอจะส่งรายละเอียดมาให้จากนั้นก็เซ็นสัญญาได้เลยค่ะ”“ผมให้คุณจัดการทุกอย่างตามที่เห็นสมควรนะ ส่วนแฟ้มนี่เอาออกไปได้เลยนะ ผมเซ็นเสร็จแล้ว”“ค่ะบอส”ศุภิสราพยักหน้ารับคำสั่งก่อนจะขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่มากขึ้นเพื่อเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารที่พัทธดนย์เซ็นเสร็จแล้วในจังหวะที่หญิงสาวโน้มเข้าไปใกล้นั้นกลิ่นหอมอ่อน ๆ ก็ลอยไปปะทะจมูกพัทธดนย์ มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมที่ฉุนกึกจนน่ารำคาญ แต่เป็นกลิ่นหอมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว มันเป็นกลิ่นที่พัทธดนย์พยายามหลอกตัวเองว่าเขาลืมมันไปได้แล้ว แต่ในวินาทีนี้กลิ่นนั้นกลับกระตุ้นความทรงจำในคืนนั้นอีกครั้งภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นย้อนกลับมาเป็นฉาก ๆ สัมผัสผิวกายที่เนียนละเอียด ความนุ่มนวลของเร