Todos os capítulos de ซ่อนเสน่หาใต้คำว่าบอส: Capítulo 21 - Capítulo 30

ศุภิสรารู้สึกตัวตื่นมาในช่วงสายของวันเสาร์หญิงสาวรู้สึกถึงความอบอุ่นของอ้อมแขนที่ยังพาดอยู่บนเอวของเธอ เธอทบทวนว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้างแล้วก็ตกใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้างแต่ครั้งนี้มันต่างออกไปจากคืนแรก เพราะเมื่อคืนเจ้านายของเธอมีสติดีครบถ้วน ตัวเธอเองก็ไม่ได้เมาขนาดไม่รับรู้เรื่องราวอะไร ความรู้สึกผิดและเสียใจทำให้หญิงสาวไม่รู้จะจัดการกับปัญหานี้ยังไง เธอยอมรับว่าหวั่นไหวทุกครั้งเวลาที่เข้าไปแกล้งเพื่อหวังจะเอาชนะ แต่ไม่คิดเลยว่าทุกอย่างมันจะจบลงบนเตียงโดยที่เธอเองเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ต่อทางอารมณ์และความรู้สึกเธอไม่รู้เลยว่าจะเอาข้ออ้างไหนมาพูดว่าทำไมถึงยอมเขาได้ง่ายดายอย่างนี้ เธอคิดว่าตัวเองเก่งและจะสามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้แต่พอถูกเขาปลุกเร้าเข้าหน่อยร่างกายก็อ่อนปวกเปียกและยอมอยู่ใต้อาณัติของเขาอีกครั้งขณะที่กำลังใช้ความคิดก็รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวของคนที่กอดอยู่แต่เธอไม่รู้จะพูดอะไรกับเขาในเวลานี้จึงแกล้งทำเป็นหลับต่อพัทธดนย์ตื่นหลังจากนั้นไม่นาน สายตาคมกริบสำรวจดวงหน้าเนียนใสของคนที่ทำเป็นแกล้งหลับอยู่ เขาเห็นเปลือกตาที่ขยับและจังหวะหายใจที่ติดขัดของเธอ เขารู้ว

คำตอบและท่าทางจริงจังของพัทธดนย์ทำให้ศุภิสรานิ่งเธอจ้องหน้าเขาก่อนจะถามออกมา“ความรู้สึกแบบไหนกันคะ ความรู้สึกอยากเป็นเจ้าของ ความรู้สึกที่ได้อยู่เหนือกว่าหรือเพราะสนุกที่เห็นฉันเครียดคะ บอสรู้ไหมว่าการที่บอสทำแบบนี้ มันทำให้ฉันมองหน้าบอสไม่ติด ฉันพยายามทำตัวให้เป็นมืออาชีพที่สุดแล้ว แต่ดูเหมือนคุณจะไม่”“ผมยอมรับว่ากำลังสับสนกับสถานะของเรา ในเมื่อมันยากที่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมเราก็ต้องหาวิธีรับมือกับสถานะใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้น”“บอสจะพูดอะไรกันแน่คะ อย่าอ้อมค้อม”“ที่ผมไม่ให้คุณไปญี่ปุ่นด้วยครั้งนี้ ก็เพราะผมอยากให้คุณมีเวลาทบทวนว่าระหว่างเรามันจะเป็นไปได้มากกว่าเจ้านายกับลูกน้องไหม”“เอางั้นก็ได้ค่ะ ถ้าไม่เจอไม่เห็นหน้ากันทุกอย่างก็อาจจะง่ายขึ้น บอสพูดจบแล้วใช่ไหมคะ”“อือ ช่วงที่ผมไม่อยู่ก็ฝากบริษัทด้วย คุณโทรหาผมได้ตลอดนะ”“ฉันจะพยายามรบกวนบอสให้น้อยที่สุดค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”หญิงสาวเดินออกจากห้องไปแต่พัทธดนย์ยังคงเอาแต่จ้องที่หน้าประตูราวกับจะมองให้ทะลุออกไปด้านนอกชายหนุ่มอยากบอกความรู้สึกที่ตนเองมีให้กับศุภิสรารู้ว่าตอนนี้เขารู้สึกกับเธอมากกว่าผู้ช่วยและอยากให้เธอลืมคำพูดแย่ที่เข

ศุภสรารู้สึกเสียใจกับคำดูถูกของชายหนุ่มมากเพราะทุกอย่างที่เขาพูดมันห่างไกลจากความจริงอย่างลิบลับ“ฉันว่าเราต้องคุยกันให้รู้เรื่องนะคะบอส ฉันไม่อยากให้คุณเข้าใจฉันผิดแบบนี้” หญิงสาวเบี่ยงตัวออก จากนั้นก็เดินมานั่งบนโซฟา“แต่ผมว่าถึงสิ่งที่ผมเห็นมันชัดเจนแล้วนะ” เขาเดินตามมานั่งข้าง ๆ แววตายังขุ่นเคือง“บอสเห็นอะไร”“ก็เห็นคุณเดินไปส่งผู้ชายขึ้นรถแล้วก็กอดกันกลมดูก็รู้ว่าไม่ใช่แค่เพื่อนมันมอบความสุขให้คุณได้มากกว่าผมใช่ไหม คุณคิดล่ะสิว่าตอนนี้ผมอยู่ญี่ปุ่นเลยไม่ทันได้ระวังตัว”“ถ้าพูดจากันไม่รู้เรื่องฉันก็ไม่มีอะไรจะอธิบายแล้ว”“ถ้าไม่อธิบายผมจะรู้ไหมล่ะ บอกมานะพายว่ามันเป็นใคร” เสียงของเขาเริ่มดังขึ้น“ฉันจะตอบคำถามของบอสก็ต่อเมื่อบอสให้เหตุผลมาว่าทำไมถึงอยากจะรู้นักว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร” หญิงสาวอยากให้เขาเปิดเผยความรู้สึกออกมาเพราะเธออึดอัดกับความสัมพันธ์แบบนี้“ก็เพราะเขามายุ่งเกี่ยวกับคุณไงล่ะพาย คุณเป็นลูกน้องของผมนะ เป็นคนที่ผมต้องดูแล”“ถ้าเหตุผลมีแค่นี้ฉันขอไม่ตอบก็แล้วกันค่ะ บอสกลับไปได้แล้วค่ะ”“แล้วคุณต้องการคำตอบอะไรจากผมกันแน่”“ฉันต้องการว่ารู้ว่าบอสถึงมายุ่งวุ่นวายกับชีว

ในเมื่อนี่ไม่ใช่ครั้งแรกและเธอกับพัทธดนย์ก็คุยกันจนเข้าใจแล้วศุภิสราก็เลยไม่ได้ห้ามเพราะคิดว่าห้ามไปเขาก็คงไม่ยอมฟัง เธอยอมให้ทุกอย่างมันเป็นตามอารมณ์และสัญชาตญาณเขาพรมจูบไปทั่วใบหน้าของหญิงสาวก่อนจะดึงชุดนอนออกเผยให้เห็นบราเซียร์ลูกไม้ดูเซ็กซี่“พายของผมเซ็กซี่มาก”พัทธดนย์ไล้ปลายนิ้วไปบนเนินอกที่โผล่พ้นบราเซียร์ก่อนจะสอดมือไปด้านหลังแล้วปลดตะขอออกเผยให้เห็นความอวบอิ่มที่ประดับด้วยเม็ดเชอร์รี่สีสวยหญิงสาวขนลุกซูเมื่อเขาลากปลายนิ้วไปตามร่องอกก่อนจะไล้บนจากฐานขึ้นมายังส่วนยอดแล้วใช้ปลายนิ้วสะกิดเขี่ยจนยอดถันเบ่งบานแข็งเป็นไต มืออีกข้างก็เคล้นคลึงนวดเฟ้นไปตามแรงปรารถนาที่อดกลั้นมาตลอดทั้งคืน“อ๊ะ!.....”เธอสะดุ้งเบา ๆ เมื่อเขาตวัดปลายลิ้นลงบนเม็ดเชอร์รี่ขณะที่สายตาเหลือบขึ้นมาสบประสานกับสายตาคู่สวยที่มองลงมาพอดี เมื่อเห็นใบหน้าเธอแดงระเรื่อเขายิ้มก่อนจะรวมตุ่มไตเข้าปากดูดแรงราวทารกที่หิวกระหายความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั้งทุกจุด ร่างกายร้อนรุ่มมากกว่าครั้งไหนเพราะทุกอย่างเกิดจากความเต็มใจและไม่ได้มีแอลกอฮอล์เข้ามาปะปนเลยแม้แต่น้อย“อื้ม....บอส....”“ผมดูดแรงไปหรือเปล่า พายเจ็บไหม”หญิง

ศุภิสราหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วก็วางลง ทำซ้ำอยู่แบบนั้นอยู่หลายรอบ เธออยากโทรไปหาพัทธดนย์ว่าเขาได้เจอกับคุณโยษิตาหรือยังแต่ก็กลัวว่าจะเป็นเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขามากจนเกินไปขณะที่กำลังลังเลอยู่นั้นพัทธดนย์ก็เป็นฝ่ายโทรมาหาเธอก่อน หญิงสาวกดรับด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย“ขอโทษนะพายที่โทรมาช้าผมเพิ่งกลับถึงโรงแรม” ปลายสายรีบพูดขึ้นมาก่อนที่หญิงสาวจะพูด“ไม่เป็นไรค่ะ เหนื่อยไหม”“เหนื่อยสิ แต่พอได้ยินเสียงพายผมก็หายเหนื่อยเลย ผมอยากเห็นหน้าพายจังขอวิดีโอคอลได้ไหม”“ไม่ดีกว่าค่ะ”“ทำไมล่ะหรือว่าพายไม่อยากเห็นหน้าผม”“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ แต่พายปิดไฟนอนแล้ว” หญิงสาวโกหกออกไปเพราะกลัวเขาจะเห็นสีหน้าของเธอตอนที่ถามถึงเรื่องของโยษิตา“โล่งอกไปที”“คุณดนย์ได้เจอคุณโยษิตาหรือยังคะ”“เจอแล้วครับ เมื่อกี้ผมก็ไปทานข้าวกับเธอมาแต่ไม่ได้ไปกันแค่สองคนนะมีหน้าหัวหน้าวิศวะของเราและตัวแทนญี่ปุ่นไปกินด้วย ส่วนพรุ่งนี้เธอก็จะเข้าไปดูกระบวนการผลิตเครื่องสำอางที่โรงงานก็ผมและอาธรด้วย” พัทธดนย์รีบบอกเพราะกลัวหญิงสาวจะเข้าใจผิด“ค่ะ” หญิงสาวตอบกลับสั้น ๆ เพราะไม่รู้จะพูดอะไรแม้ในใจจะกังวลและไม่อยากให้เขาใกล้