Todos los capítulos de ซีรีส์ มืดมน (ถ่อย+ปิ๊งรักสาวอ้วน+ทางผ่านจอมเถื่อน): Capítulo 161 - Capítulo 170

กว่าจะได้นอนก็เกือบเช้า ศรุตเป็นคนตะกละ สำหรับศรุตแล้วเขาไม่เคยมีคำว่า ‘อิ่ม’ ในตัวของพลอยใสเลยสักครั้ง ผ่านมาหลายเดือนจนตอนนี้ลูกน้อยในท้องอายุได้สี่เดือนแล้ว แต่เขาก็ยังคงสม่ำเสมอทำหน้าที่คุณพ่อบนเตียงต่อแขนต่อขาให้ลูกทุกวันไม่เคยขาด เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เธอเครียดและกังวล ก็พ่อกับแม่ถูกเจ้าหนี้โหดจับไปทรมานกักขังหน่วงเหนี่ยวไว้ หากไม่มีเงินสิบล้านจากศรุตและเมฆา ว่าที่สามีของพลอยฝันช่วยไว้ พ่อกับแม่เธอคงถูกเจ้าหนี้ทรมานจนตาย ซึ่งเหตุการณ์ครั้งนั้นก็ทำให้พ่อเสียนิ้วชี้ข้างขวาไปและแม่ก็โดนเอาไฟนาบที่หลัง และเหตุการณ์ครั้งนี้แหละที่ทำให้พ่อกับแม่ของเธอคิดได้ กลับตัวกลับใจไม่กล้าเข้าบ่อนอีก แต่ก็ยังมีเล่นหวยบ้างพอให้กรุ้มกริ่มกระชุ่มกระชวยชีวิต และเริ่มมองสามีของเธอในมุมใหม่ เพราะเขาได้นำเงินของเขาไปช่วยด้วยในครั้งนั้น โดยการช่วยกันใช้หนี้คนละครึ่งกับเมฆา ว่าที่น้องเขยของเธอ พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างตนกับสามีและครอบครัวก็รู้สึกว่ามันหนักหน่วงเหมือนกัน สำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอ แต่เธอก็ยังโชคดีที่ได้เจอกับศรุต แม้จะเริ่มต้นไม่ดี แต่ตอนนี้เธอและ

เทพกับพลอยใจมาหาลูกสาวที่บ้านของเจ้าสัว สองสามีภรรยานำยาบำรุงครรภ์มาให้ลูกสาวบำรุง เวลาคลอดจะได้คลอดง่ายๆ ตอนนี้เหลืออีกสองเดือนพลอยใสก็จะคลอดแล้ว “ครั้งที่แล้วที่แม่เอามาให้พลอยใสยังกินไม่หมดเลยนะคะ” พลอยใสเอ่ยกับแม่เมื่อนั่งลงมองเห็นถุงยาที่แม่กับพ่อวางไว้บนกลางโต๊ะ “กินได้จนถึงคลอดเลยนะลูก พลอยใสกินเถอะ เวลาคลอดจะได้คลอดง่าย” เทพบอกลูกสาวแล้วมองหาลูกเขยตัวเองเมื่อไม่เห็นตามมาจึงถาม “แล้วศรุตล่ะลูก” “เดี๋ยวก็ลงมาค่ะ นั่นไงคะ คุณศรุต และคุณพ่อมาพอดีเลยค่ะ” เธอพูดยังไม่จบความ สามีและพ่อของเขาก็เดินเข้ามาในห้องรับแขก “สวัสดีครับคุณพ่อ คุณแม่” ศรุตยกมือไหว้พ่อตาแม่ยาย หากเป็นเมื่อก่อนเขาแทบไม่อยากยกมือไหว้ แต่ตอนนี้ทั้งสองกลับตัวกลับใจแล้ว เขาจึงไหว้ทั้งสองได้อย่างไม่รู้สึกหงุดหงิดเหมือนเมื่อก่อน อือ เทพและพลอยใจพยักหน้ารับไหว้จากลูกเขย “วันนี้เอาอะไรมาให้หนูพลอยใสอีกล่ะ เทพ พลอยใจ” เจ้าสัวเอ่ยถามทั้งสองด้วยน้ำเสียงเนิบนาบตามวัย ตั้งแต่รู้ว่าจะได้เป็นปู่ จากเคยเที่ยวตอนนี้ก็เปลี่ยนมาดูแลสุขภาพเพื่อจะได้อยู่เลี้ยงหลานเล่นกับหลานไปนานๆ และท

หนึ่งเดือนแล้วที่นิลวรรณ พี่สาวฝาแฝดได้จากไป และตัวต้นเรื่องก็หายหัวไร้ร่องรอย นี่แหละ...ความแค้นของเขามันยังไม่ได้จบลง เขายังไม่ได้แก้แค้น มือใหญ่คลึงปากแก้วบรั่นดีในมือไปมาพร้อมกับมองหญิงสาวเปราะบางที่นอนไร้สติบนเตียงตัวเองในตอนนี้ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับกำแก้วบรั่นดีในมือแน่น ปากหนาแค่นยิ้มเลือดเย็นออกมาแล้วปาแก้วในมือลงพื้นทันที เพล้ง! เสียงแก้วแตกกระจายพร้อมกับน้ำสีอำพันที่กระจายอยู่ที่พื้น เท้าใหญ่ที่ใส่รองเท้าก้าวเหยียบเศษแก้วเดินตรงไปยังเตียงนอนของตัวเองด้วยใจที่เคียดแค้น ยิ่งเห็นใบหน้านวลยิ่งทำให้คิดถึงไอ้เพื่อนเลวที่หายหัวไปอย่างไร้ร่องรอย รามสูร แคว้นแว้น หรือราม วัย 39 ปี เจ้าของไร่กุหลาบรายใหญ่ประจำจังหวัดราชบุรีได้เคลื่อนตัวสูงกำยำ องอาจ บึกบึนของตัวเองไปยังเตียงนุ่มนิ่มจนเตียงไหวยวบ แต่ร่างไร้สติยังคงนอนนิ่ง หึหึ เขาแค่นขำในลำคอพร้อมลูบไล้มือสากที่ผ่านการตรากตรำทำงานในไร่มาอย่างหนักของตัวเองไปกับหน้านวลเนียนของ แก้วกาญจน์ กลิ่นรัญจวน หรือแก้ว วัย 26 ปี น้องที่อนุทินรักนักรักหนา “ฉันจะทำให้เธอรู้จักความเจ็บปวด ความเจ็บป

“อ่า...พะ....พี่ราม แก้ว...อ่ะ...ร้อน” หล่อนร้อนเร่าปวดวนในท้องน้อยไม่ใช่ทรมานแบบปวดท้องปกติ แต่มันปวดร้อนทุรนทุราย เหงื่อไคลไหลอาบซึมเต็มหน้าและท่วมตัวด้วยความอึดอัดยากจะหาคำตอบได้ในตอนนี้       “อือ...เสียวก็ร้องออกมา อ่า...หวานลิ้นว่ะ อ่า...หอม...”กลิ่นกายสาวบริสุทธิ์ที่หอมฟุ้งเตะปลายจมูกทำให้รามสูรอดครางกระเส่าซ่านออกมาไม่ได้ ความหอมของแก้วกาญจน์ทำให้เขาใจเย็นอีกต่อไปไม่ได้แล้ว มือใหญ่จับรั้งเอวเล็กคอดไว้แน่นแล้วเคลื่อนตัวโยกขึ้นผละจากหว่างขาหอมจรุงใจออกมาใช้มืออีกข้างที่ว่างปลดกระดุมกางเกงยีนส์ตัวเองแล้วรูดซิปล้วงเข้าไปในกางเกงนำความเป็นเอ็นเนื้อร้อนแข็งขึงของตัวเองออกมา ผละมือใหญ่จากเอวเล็กคอดมาแยกเรียวขาเล็กแยกกว้างกว่าเดิม ตอนนี้เขาอยากสั่งสอน อยากให้แก้วกาญจน์ได้รับรู้ถึงนรกบนดินว่ามันเป็นเช่นไร“อือ...พะ...พี่ราม ยะ...อย่านะ” หล่อนมองเห็นเลือนรางในความมืด แม้ไม่ชัดเจนแต่มันก็ชัดในความรู้สึกตอนนี้ เธอกำลังถูกเขาข่มขืน ใช่...เขากำลังจะข่มขืนเธอ เธอพยายามถีบเท้าดิ้นหนี แต่ขาทั้งสองก็ถูกมื

ป้าปุ๊อดสงสารคนที่ร่างกายเขียวช้ำอย่างแก้วกาญจน์ไม่ได้ นางนำเสื้อผ้าขึ้นมาให้หญิงสาวพร้อมกับอุปกรณ์ทำความสะอาดที่รามสูรให้เด็กนำมาให้หญิงสาวทำความสะอาด นางมองไปยังผิวนวลเนียน แต่บัดนี้มันไม่น่ามองเลยสักนิด ถึงอยากจะช่วย แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้       “รีบไปอาบน้ำ แต่งตัวเถอะนะหนูแก้ว เสื้อผ้าพวกนี้เป็นเสื้อผ้าของหลานสาวป้าเอง” นางบอกพร้อมกับวางเสื้อผ้าไว้ที่ปลายเตียงให้หญิงสาวนำไปใส่ เสื้อผ้าพวกนี้เป็นของหลานสาวครั้งที่มาทำงานที่นี่ แต่ตอนนี้แต่งงานออกเรือนย้ายไปอยู่กับสามีที่ต่างจังหวัดแล้ว       “ขอบคุณนะคะป้าปุ๊” เธอตอบขอบคุณอย่างคุ้นเคยกับอีกฝ่าย เพราะเธอเคยมาบ้านหลังนี้สองสามครั้งกับพี่ชายเห็นจะได้       “และนี่ยาทาแก้ฟกช้ำนะคะ นี่ยาทาแผลนะคะจะได้ไม่เป็นแผลเป็น” ป้าปุ๊ไม่อยากจะเชื่อว่าร่องรอยตามผิวกายของแก้วกาญจน์คือฝีมือของรามสูร ผู้ชายอ่อนโยนที่ตนเลี้ยงมาแต่เด็ก       “ขอบค