All Chapters of ซีรีส์ มืดมน (ถ่อย+ปิ๊งรักสาวอ้วน+ทางผ่านจอมเถื่อน): Chapter 181 - Chapter 190

“ฉันยังพันแผลไม่เสร็จ”       “ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ แล้วยกกล่องปฐมพยาบาลที่เก็บของใส่เหมือนเดิมส่งให้เขาบนเตียง       รามสูรมองกล่องปฐมพยาบาลและคนที่นำมาวางไว้บนเตียงก็เม้มปากแน่นแล้วพูดขึ้น       “ฉันพันแผลไม่ถนัด”       “ค่ะ”       “แล้วไม่คิดจะช่วยพันแผลให้ฉันเลยเหรอ”       “คะ?”       “พันแผลให้ฉันก่อนแล้วค่อยไปอาบน้ำ”       เงียบ!       ไม่มีการพูดตอบใดๆ กลับมาอีก เธอนำไม้กวาดและที่ตักขยะไปเก็บไว้ที่เดิมแล้วเดินกลับมานั่งข้างเขาบนเตียงแล้วหยิบผ้าพันแผลและน้ำยาล้างแผลออกมาจากกล่องปฐมพยาบาลแล้วคว้าดึงมือข้างที่เป็นแผลเหวอะหวะมาวางไว้ที่หน้าตักตัวเอง

       ไอ้ป้อมมองหน้าเจ้านายตลอดที่ขับรถนำพาเจ้านายผู้องอาจของตัวเองมาถึงบ้านสมัยใหม่หลังขนาดพอดีตรงหน้า มันอยากรู้แต่ไม่กล้าถามว่าเกิดอะไรขึ้น ตั้งแต่ขับรถออกมาจากบ้านแล้วเจ้านายก็ไม่เอ่ยอะไร แต่นั่งหน้านิ่งกัดกรามมาตลอดทาง และมันก็รู้ดีถ้ามันถาม มันได้ถูกเจ้านายไล่ลงรถแน่นอน       “ถึงแล้วครับคุณราม”       “อือ...มึงรอกูบนรถหรือแถวนี้แหละ กูจะเข้าไปในบ้านคนเดียว”       “ครับ คุณราม”       เมื่อสิ้นเสียงของไอ้ป้อม รามสูรก็เปิดประตูรถก้าวเท้าลงไปทันที และพอลงมาจากรถก็นำพาร่างสูงใหญ่บึกบึนของตัวเองเดินเข้าไปในบ้านที่ประตูรั้วเปิดอยู่ วันนี้เขาแต่งตัวด้วยชุดปกติเหมือนทุกวันที่ชอบใส่ คือเสื้อยืด กางเกงยีนส์ เสื้อเชิ้ตสีเทาหม่นสวมทับพับแขนถึงข้อศอก แน่นอนเขาเป็นชาวไร่ชาวสวนจึงต้องแต่งตัวแบบนี้       “เอ้า! คุณราม

ตลอดหลายวันมานี้ ทานอะไรก็อร่อยไปหมด เจริญอาหารทุกอย่าง แก้วกาญจน์สนุกกับการทำกับข้าวและทานทุกอย่างที่เป็นของเปรี้ยวของดองจนต้องไหว้วานให้ป้าปุ๊ซื้อมาไว้ให้ทุกวันยามที่ป้าปุ๊ไปตลาด และวันนี้ก็มีมะยมดองกับพริกเกลือ ส่วนรามสูรนั้นกินข้าวกินปลาแทบไม่ได้ อะไรที่เคยชอบก็บ่นว่าเหม็น แถมพาลหงุดหงิดคนนั้นคนนี้ไปทั่ว       “ป้าปุ๊คะ วันนี้ไปตลาดคลองถมไหมคะ” เธอถามป้าปุ๊พร้อมกับในมือมีจานมะยมดองและพริกเกลือถือติดมือมาด้วย       “ไปค่ะ หนูแก้วอยากได้อะไรคะ”       “แก้วอยากกินยำปูม้าแซ่บๆ ค่ะป้าปุ๊ รบกวนซื้อมาให้แก้วได้ไหมคะ เปรี้ยวปากอยากกินตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ” เธอบอกท่าน       “หืม! แปลกนะคะ เดี๋ยวนี้หนูแก้วทานของเหมือนคนท้องเลย ส่วนคุณรามก็เหม็นกับข้าวแทบจะทุกอย่างที่ทำตั้งโต๊ะเลย” นางพูดอย่างสงสัย       คำพูดของป้าปุ๊ทำให้เธอเพิ่งนึกขึ้น

หลังมื้อเย็นรามสูรแวะมาห้องของนิลวรรณ นานแล้วที่ไม่ได้เข้ามาในห้องนี้ นานแล้วตั้งแต่ที่หญิงสาวจากไปวันนั้น เขาก็ไม่เฉียดเข้ามาในห้องนี้อีก แต่วันนี้เขานึกอยากเข้ามาในห้องนี้ พอเข้ามาก็มองไปยังหน้าต่าง แล้วภาพในวันนั้นก็ฉายซ้ำเข้ามาในมโนภาพอีกครั้ง จนต้องกำมือแน่นขบกรามแน่นแล้วเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม แม้ว่าเจ้าของห้องจะจากไปแล้ว แต่ข้าวของทุกอย่างในห้องนี้ยังคงอยู่ครบ เขาให้เด็กมาทำความสะอาดดูแลตลอด ทำเหมือนว่าเจ้าของห้องยังคงอยู่ ทำเหมือนว่าเจ้าของห้องไปเที่ยว อีกไม่นานจะกลับมา ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ ไม่มีอีกแล้วนิลวรรณ ไม่มีอีกแล้วใบหน้าสวยหวาน ไม่มีอีกแล้วเสียงหัวเราะดังๆ ของเจ้าของห้อง       “นิล” เขาพึมพำถึงคนที่จากไปพร้อมเดินไปหยิบรูปที่ข้างหัวเตียงมาลูบไล้ไปมาด้วยความคิดถึง แล้วน้ำตาลูกผู้ชายอกสามศอกก็ไหลล้นออกมานอกดวงตา       “ทำไมถึงไม่อยู่ด้วยกัน ไหนนิลเคยบอกไงว่ามีรามก็ต้องมีนิล มีนิลก็ต้องมีราม แต่วันนี้นิลทิ้งเราไป ทำไมถึงคิดสั้นแบบนั้น อึก

        เมื่อมาแต่ตัวก็กลับแต่ตัว เสื้อผ้าระหว่างที่ใส่อยู่บ้านหลังใหญ่หลังนี้เธอไม่นำกลับไปด้วยสักอย่าง แก้วกาญจน์ตื่นแต่เช้ามาทำบุญใส่บาตรให้นิลวรรณ ก่อนจะลาทุกคนในบ้าน โดยมีป้อมไปส่งเธอตามคำสั่งของผู้เป็นเจ้านาย เธอไม่รู้หรอกว่าเมื่อคืนเขาได้กลับมานอนที่ห้องหรือเปล่า เธอไม่สนใจคนอย่างเขา เพราะเขา ชีวิตที่เคยดีของเธอถึงได้แปดเปื้อนและมีราคีแบบนี้       “ว่างๆ แวะมาหาป้าบ้างนะคะหนูแก้ว” ป้าปุ๊เอ่ยเสียงเศร้า       “ถ้าเจอก็เจอได้ แต่ข้างนอกค่ะ เพราะแก้วจะไม่มาเหยียบที่นี่อีกแล้ว ขอบคุณป้าปุ๊และทุกคนนะคะ ที่ดูแลแก้วมาตลอดสองเดือนกว่า” เธอเอ่ยอย่างซาบซึ้ง       “ขอบคุณอะไรกันคะ เราก็เหมือนครอบครัวเดียวกันไปแล้ว ไอ้ป้อมไปส่งหนูแก้วกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยล่ะ” ท้ายประโยคป้าปุ๊เอ่ยกับคนจะไปส่งหญิงสาว       “ครับป้า คุณแก้ว เราไปกันเถอะครับ