جميع فصول : الفصل -الفصل 60

อ่า! พยาบาลสาวยกมือปิดปากหาวพร้อมกับมองนาฬิกาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าตัวเอง ตอนนี้เป็นเวลาออกเวรของเธอแล้ว เธอง่วง อยากพักผ่อน อยากหลับตาแล้วไปโผล่ที่ห้องนอนเหลือเกิน นี่ต้องมาขับรถอีก แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว สาวอ้วนเอ่ยลาเพื่อนร่วมงานเก็บข้าวของเพื่อกลับบ้าน “ไปแล้วนะคะพี่” “จ้า น้องบุญ” เธอเก็บของเสร็จก็เอ่ยลาพี่ร่วมงานแล้วสะพายกระเป๋าและหิ้วปิ่นโตสามชั้นสีชมพูพาสเทลของตัวเองกลับบ้านด้วยสีหน้าง่วงซึม ร่างอวบอ้วนเดินมุ่งตรงไปยังลิฟต์โดยไม่สนใจผู้คนที่เดินสวนตัวเองแม้แต่น้อย แต่ก็ต้องหยุดเท้าที่กำลังจะก้าวตรงไปยังลิฟต์โดยสารเมื่อเสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยขึ้น “เลิกงานแล้วเหรอครับ” หล่อนหันไปทางต้นเสียงทันที พอหันไปก็เห็นเขานั่งอยู่ที่เก้าอี้ที่เธอกำลังจะเดินผ่าน “คุณเสริม” “ครับ กลับกันเถอะครับ” เสริมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเพิ่งเสร็จจากงานกาสิโนจึงบึ่งรถมารอรับสาวกลับบ้าน ตอนแรกไม่คิดว่าเธอยังจะอยู่เวร แต่พอมาถึงเห็นเธออยู่ที่หน้าวอร์ด เขาจึงนั่งรอเธอที่นี่ และเขามารอเธอได้ครึ่งชั่วโมงพอดี เธอก็เลิกงาน “คุณมารอฉันเหรอคะ?” “ครับ” “แต่ฉันบอกว่าจะกลับบ้านเอง” “ให้ผมขับรถไปส่งเถอะครั

เมื่อมาถึงหน้าคอนโด เสริมก็ไม่ยอมส่งกระเป๋าสะพายและปิ่นโตให้ บอกจะขึ้นไปส่งที่หน้าประตูห้อง สุดท้ายแล้วสาวอ้วนก็ต้องยอมให้เขาขึ้นไปส่ง พอมาถึงหน้าห้องขอกระเป๋ากับปิ่นโตคืน เขาก็ยังนิ่งไม่ยอมส่งคืนให้เหมือนเดิมจนเธอเริ่มโมโห          “มาส่งถึงหน้าห้องแล้วยังต้องการอะไรอีกคะ” น้ำเสียงไม่พอใจเท่าไหร่นัก          “ก็ผมบอกว่าหิวไง ก่อนจะออกมาจากโรงพยาบาล” เสริมเอ่ยเสียงเข้ม          “หิวก็ไปหาอะไรกินสิ มายืนทื่ออยู่ที่นี่ทำไม แล้วส่งของฉันมาได้แล้ว ฉันง่วงแล้ว นี่ก็จะเที่ยงคืนแล้วด้วย” หล่อนยื่นมือออกไปรอรับของ          “ทำกับข้าวให้ผมทานหน่อยสิ”          “เดี๋ยวนะ ฉันคิดว่าฉันยอมคุณมากพอแล้วนะคุณเสริม เอาของฉันคืนมาได้แล้ว ถ้าหิวก็ไปหาซื้อกินเองเลย ฉันเหนื่

วันหยุดเหมือนไม่ได้หยุด ช่างผ่านไปไวเหลือเกิน วันนี้สมบุญตื่นแต่เช้าเพื่อจะไปทำงานเหมือนทุกวัน แต่พอเปิดประตูออกมาก็เห็นว่าห้องข้างๆ กำลังย้ายของเข้ามาอยู่ เธออยู่แต่ในห้องไม่รู้เลยว่าตอนนี้ห้องข้างๆ ตัวเองขายได้แล้ว แบบนี้ต้องแสดงตัวกับเพื่อนบ้านซะแล้ว จะได้เป็นมิตรกัน          “พี่คะ เจ้าของห้องอยู่ไหนคะ” เธอถามพนักงานขนย้ายของถึงเจ้าของห้องข้างๆ          “ข้างในห้องครับ กำลังเก็บของอยู่”          “ขอบคุณนะคะ” สมบุญขอบคุณพร้อมยกข้อมือดูนาฬิกาเพื่อดูเวลาแล้วพูดกับตัวเอง “ยังพอมีเวลา งั้นไปทักทายเพื่อนบ้านหน่อยดีกว่า” บอกตัวเองแล้วเดินเข้าไปในห้องทันที          “สวัสดีค่ะ” เธอเดินเข้ามาในห้องเมื่อเห็นชายหนุ่มที่ยืนหันหลังให้ตัวเองอยู่จึงเอ่ยทักทาย เพราะดูท่าเขาคงเป็นเจ้าของห้อง เพราะเขาแต่งตัวดีกว่า

เติบและบัว สองสามีภรรยามองหน้าของหนุ่มหล่อที่นั่งห่างตัวเองกับภรรยาแล้วก็นึกถึงลูกสาว สมบุญเป็นคนน่ารักคนสวย แต่แค่อ้วนเท่านั้น ถ้าผอมคือคนสวยดีๆ นั่นแหละ สองสามีภรรยาเอ่ยเข้าข้างลูกตัวเอง และคิดว่าไม่แปลกที่ผู้ชายตรงหน้าจะตกหลุมรักลูกสาวตัวเอง แต่ว่าพ่อหนุ่มคนนี้มาทำอะไรที่บ้านของเขา          “พ่อหนุ่มมีธุระอะไรกับเราสองคนเหรอ” เติบถามและจะเรียกชื่อก็ลืมไปแล้ว          “ผมจะมาจ่ายหนี้ให้คุณพ่อคุณแม่ครับ ผมไม่อยากให้บุญหักโหมทำงานขึ้นเวรเยอะเดี๋ยวจะไม่สบาย ผมเลยคิดว่ามาใช้หนี้ ธกส. ให้คุณพ่อกับคุณแม่เองดีกว่าครับ”เสริมเอ่ยอธิบายพร้อมถือวิสาสะเรียกท่านทั้งสองว่าคุณพ่อกับคุณแม่ไปด้วย ทั้งๆ ก่อนหน้านี้ยังเรียกทั้งสองว่าคุณน้าอยู่เลย          สองสามีภรรยาหันมาสบตากัน แสดงว่าพ่อหนุ่มคนนี้มีเงินแน่นอน ดูจากการแต่งตัวแล้วคงไม่ได้มาหลอกแน่นอน      &

สมบุญกลับมาจากโรงพยาบาลในตอนสายของอีกวัน เธอไม่รู้หรอกว่าคนข้างห้องอยู่ไหม ตอนนี้พอขึ้นมาถึงชั้นของตัวเอง เธอก็ไม่ได้เดินมาหยุดที่หน้าห้องของตัวเอง แต่เคาะประตูห้องของคนที่เพิ่งย้ายมาพักข้างห้องตัวเองทันที ตอนนี้เธอมีเรื่องจะคุยกับเขา ทำไมเขาต้องทำแบบนี้ด้วย          ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!          “คุณเสริม เปิดห้องเดี๋ยวนี้นะ”          ทั้งเคาะรัวๆ และร้องเรียกเจ้าของห้องให้มาเปิดประตูให้ตัวเองโดยไม่สนใจเพื่อนร่วมชั้นเดียวกัน ตอนนี้หล่อนอยากคุยกับเขา เพราะเมื่อวานตอนเย็นพ่อกับแม่ของเธอโทรมาบอกว่าไม่ต้องโอนเงินให้พวกท่านแล้วและไม่ต้องหักโหมทำงานหนักแล้ว เพราะเขาช่วยใช้หนี้ให้ครอบครัวเธอ แถมยังให้เงินเผื่อไว้ใช้ฉุกเฉินด้วย          “คนอวดรวย เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ”        &nbs