ซีรีส์ มืดมน NC35+(ถ่อย+ปิ๊งรักสาวอ้วน+ทางผ่านจอมเถื่อน) のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

มืออวบป้อมของสมบุญถอดเสื้อสูทตัวนอกออกให้คนตัวโต เธออยากจะหัวเราะ คนอะไรนอนทั้งแบบนี้ ไม่ถอดเสื้อสูทตัวนอกออกเลย คงจะง่วงเพลียมากสินะ เมื่อถอดเสื้อสูทตัวนอกออกก็เสื้อเชิ้ตตัวในสีขาว เธอจัดการปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด แต่มืออวบอ้วนนั้นสั่นเทาตลอดการปลดกระดุมเมื่อได้เห็นแผงอกกว้างกำยำที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามและมีไรขนอ่อนๆ ที่หน้าอก สาวอ้วนกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอด้วยความยากลำบาก          “มันคือหน้าที่ของพยาบาลบุญ มันคืองาน” เธอพยายามบอกตัวเองเมื่อปลดกระดุมออกหมดทุกเม็ดแล้วก็นำผ้าที่ชุบน้ำมาบิดหมาดแล้วเช็ดถูไปตามหน้าของเขา เคลื่อนมายังคอและอกของเขา          “อือ” เสริมครางพึมพำเมื่อถูกสัมผัสหน้าและหน้าอก          “ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยอ้วน” หล่อนบ่นตัวเองแล้วเช็ดตัวให้เขาและจัดการถอดเปลื้องเสื้อผ้าท่อนบนของชายหนุ่มออกแล้วมองไปยังกางเกงสแล็คสีดำเข้มของเขา ก่อนจะถอนหายใจ

“แต่ฉันไม่ต้องการคุณ และไม่ต้องการมีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณเข้าใจไหมคุณเสริม ฉันไม่ต้องการ ฉันไม่ได้ชะ...อ่ะ...อื้อ...” แล้วคำพูดของหล่อนก็กลืนหายลงไปในลำคอเมื่อปากหนาบดจูบลงมาพร้อมกับมือทั้งสองข้างของเขาบีบประคองคางของหล่อนให้แหงนเงยขึ้นรองรับจูบจาบจ้วงของเขา เสริมบดจูบปากอวบอิ่มของสาวอ้วนหนักหน่วง เขาไม่อยากได้ยินคำพูดอะไรที่บั่นทอนจิตใจจากปากนี้ต่อไปแล้ว และต่อไปนี้เขาจะไม่ปล่อยให้เสียเวลาแล้ว เขาจะรุกจนกว่าหล่อนจะรักเขาเหมือนที่ตอนนี้ความรักของเขามันร้อนรุ่มและจุกอกจนทนไม่ไหวแล้ว“อ่ะ...อื้อ...”          สาวอ้วนพยายามดิ้นรนขัดขืนจากการกระทำอุกอาจของคนตรงหน้า มืออ้วนทั้งสองทุบตีดันอกของเขาออกห่าง ดิ้นจนตอนนี้เผลอปัดตีไปโดนปมผ้าเช็ดตัวของชายหนุ่มหลุดร่วงลงพื้นแบบไม่รู้ตัว ปากน้อยพยายามเม้มแน่นไม่ยอมเปิดปากให้เขาได้สอดแทรกรุกรานเข้ามา แต่แล้วเขาก็บีบคางของเธอจนต้องเผลออ้าปากให้เขาฉวยโอกาสสอดเรียวลิ้นเข้ามาควานกลืนความหวานของปากน้อยของเธอ เรียวลิ้นเล็กพยายามถอยหนีเรียวลิ้นร้ายกาจที่กำลังไล่ต้อน แต่สุดท้

“คุณแค่อยากได้ฉัน คุณเลยพูดแบบนี้ พอคุณได้ฉันแล้วคุณก็จะทิ้งฉันไป เพราะฉันไม่สวย ไม่มีอะไรให้น่ายกย่องพูดอวดได้ ฉันมันคนไม่สวย” หล่อนยังคงพูดเหมือนเดิมและพยายามดันคนเหนือร่างออกห่าง          “อือ...คิดมากทูนหัว ในสายตาของผมคุณสวยตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน และหัวใจของคุณก็สวย ผมชอบคุณที่คุณเป็นแบบนี้ ผมชอบที่คุณอ้วนแบบนี้ไม่ใช่เพราะคุณผอม ถ้าผมชอบคนผอม ผมไม่ทำถึงขนาดนี้หรอก ผมไม่ซื้อห้องข้างๆ คุณแล้วย้ายมาอยู่ใกล้คุณหรอก ผมจริงใจนะบุญ เป็นเมียผมนะ”น้ำเสียงของเสริมอ่อนโยนทำให้คนที่เบลอเพราะรสจูบจนประมวลอะไรไม่ทัน แต่หล่อนสบดวงตาดุดันสีเข้มของเขาแล้วก็รับรู้ถึงความจริงใจ ใบหน้าสวยของสาวอ้วนชื้นเหงื่อเล็กน้อย ริมฝีปากเล็กอวบอิ่มเม้มแน่นอย่างใช้ความคิดและพยายามหาทางเอาตัวรอดไปจากสถานการณ์ตรงนี้ จริงอยู่คำพูดของเขามันทำให้หล่อนใจพองโตเต้นแรงผิดจังหวะและอยากจะสมยอมเขาตามที่เขาปรารถนา แต่เมื่อคิดอีกมุมแล้วไม่ได้ หล่อนยอมเขาไม่ได้ เพราะเธอไม่รู้อนาคต หากเขาทำให้เธอเจ็บช้ำล่ะ หากเขาเจอคนที่สวยและดีกว่าเธอล่ะ ฉ

“ชูว์...ทูนหัวผ่อนคลายไปกับผมที่รัก ไม่ต้องเกร็ง อือ...”เสริมจุ๊บหน้าผากมนเพื่อปลอบประโลมแล้วเคลื่อนมาจูบเปลือกตาที่กำลังหลับตาร้องไห้อยู่ของเธอ เขาจูบซับน้ำตาให้เธอพร้อมแขนแข็งแรงทั้งสองตวัดโอบกอดยกร่างอ้วนของหล่อนขึ้นมาแนบอกตัวเองจนสองเต้าอวบหยุ่นบดเบียดกลืนไปกับอกของเขา          “อือ...จะ...เจ็บ! ฉันเจ็บ” หล่อนบอกเขาพร้อมกับเบ้ปากระบายความเจ็บปวดกลางลำตัวที่ถูกแทรกกายผ่าลึกเข้ามา          “ชูว์...ผ่อนคลาย...ทูนหัว ไม่ต้องกลัวแล้วมันจะดีขึ้น เชื่อผมที่รัก อ่า...ผมจะทำให้คุณมีความสุขหลังจากนี้”ใบหน้าของเสริมเปื้อนยิ้มตลอดประโยคที่พูดปลอบคนอ้วนใต้ร่าง เขาดีใจและภาคภูมิใจที่ได้เป็นคนแรกของเธอและเป็นคนเดียวของเธอด้วย หัวใจของหนุ่มหล่อพองเต้นแรงพร้อมกับเอวหนาเคลื่อนไหวโยกเร่าจังหวะช้าๆ เพื่อให้ความเป็นสาวยืดหยุ่นปรับตัวให้คุ้นชินไปกับความใหญ่โตของตัวเองที่ผงาดทแยงกระแทกกายเข้าไปในความเล็กแน่นของหล่อน    

ผ่านค่ำคืนเร่าร้อนมาด้วยกัน พอตื่นมากลางดึกก็คว้าหาสาวอ้วนเข้ามากอดปรากฏว่าข้างตัวเองว่างเปล่า เธอตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาจึงเปิดไฟแล้วเรียกหาเธอ แต่ก็เงียบไม่เจอ เขาจึงหยิบเสื้อคลุมมาใส่แล้วออกจากห้องไปเคาะประตูห้องข้างๆ ทันที แต่ก็เงียบ “เป็นเมียผมแล้ว ยังไงก็หนีผมไม่รอดหรอก” เสริมพึมพำกับตัวเองแล้วเดินกลับเข้าห้องตัวเอง ส่วนคนที่อยู่ในห้องของตัวเองกำลังเก็บกระเป๋าเดินทาง เธอตื่นมาก็กลับมาที่ห้องเพื่ออาบน้ำแต่งตัวแล้วเก็บกระเป๋าเดินทางเพื่อจะขอไปอยู่กับเพื่อนที่แฟลตโรงพยาบาลสักพัก เธอเก็บแต่สิ่งของจำเป็น ตอนนี้เธอไม่พร้อมจะเจอเขา เก็บกระเป๋าเสร็จเดินมาส่องตาแมวหน้าห้องจนแน่ใจว่าหน้าห้องไม่มีใครดักรอแล้วจึงเปิดย่องออกมาเงียบๆ แล้วล็อกประตูห้องแล้วรีบเดินตรงไปยังลิฟต์ ตอนนี้ร่างกายของสาวอ้วนอ่อนเพลียมาก อ่อนเพลียโดยเฉพาะความเป็นสาวของเธอ มันทำให้เธอปวดร้าวจนต้องกินยาแก้ปวดไปสองเม็ดตอนกลับมาที่ห้อง “ไปตั้งหลักก่อนเถอะอ้วน” บอกตัวเองเมื่อก้าวขาเข้ามาในลิฟต์พร้อมกระเป๋าเดินทางใบเล็กของตัวเอง จากนั้นก็กดปิดประตูลิฟต์แล้วเลือกลงไปยังชั้นใต้ดินที่จอดรถของตัวเอง