All Chapters of ซีรีส์ มืดมน (ถ่อย+ปิ๊งรักสาวอ้วน+ทางผ่านจอมเถื่อน): Chapter 71 - Chapter 80

สาวอ้วนเผลอพูดความจริงหลายอย่างออกมา ทำให้คนตัวโตหน้าขรึมยิ้มแป้นตลอดทางที่ขับรถกลับมาบ้าน และเขาก็หลอกถามเธอถึงความรู้สึกของเธอที่มีให้เขาว่าเหมือนกับเขาที่มีให้หล่อนบ้างไหม หล่อนก็ยังเล่นตัว แต่ที่แน่ๆ เขารู้แล้วว่าตอนนี้สาวอ้วนนั้นหวงเขาและไม่อยากให้เขาไปมีใครอื่น และกลัวว่าในอนาคตเขาจะทิ้งเธอไป เขาอุ้มคนเมาขึ้นมายังห้องนอน ไม่ได้พากลับไปห้องของเธอ แต่พามาห้องของตัวเอง เขาวางคนอ้วนไว้บนเตียงด้วยความนุ่มนวลพร้อมกับปลดเปลื้องชุดของเธอออกเพื่อจะเช็ดตัวให้ แต่สาวอ้วนดื้อเคลื่อนตัวมาโอบกอดเขาพร้อมกับถามเขา “คุณเสริม...คุณเสริมมองอ้วนสิคะ มองบุญสิคะ บุญสวยจริงๆ ใช่ไหมคะ” หล่อนผละตัวถอยห่างเล็กน้อยเพื่อให้เขามองร่างเปลือยของตัวเองได้เต็มตา ด้านคนถูกยั่วจากคนเมาก็ได้แต่กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ สวยสิ สวยมากด้วย สวยจนเขาอยากรักหล่อนแรงๆ ให้สมกับความคิดถึงตลอดสองสามวันที่ไม่ได้กกกอดร่างอ้วนของหล่อน สาวอ้วนเวลานี้มีความกล้าเพราะไวน์ที่ดื่มไปก่อนหน้านี้ เธอดื่มไปหลายแก้วเลยทำให้ตอนนี้หลงลืมสติดีๆ ของตัวเอง สมบุญจ้องมองหน้าของคนตรงหน้าที่นั่งตรงข้ามตัวเองบนเตียงนุ่มแล

“อือ...ผมก็ไม่ไหวเหมือนกัน ผมจะเข้าไปในตัวคุณแล้วนะอ้วน อ่า...”เขาเคลื่อนตัวมาคร่อมทับร่างอ้วนอีกครั้งพร้อมกับซุกหน้าลงไปหาซอกคอตันของเธอพร้อมจูบเร่าแล้วเคลื่อนมาปิดปากน้อยอวบอิ่ม สองมือสอดประสานกับมืออวบของเธอที่ข้างลำตัวแล้วกดเอวสอบถูไถเอ็นเนื้อแข็งร้อนไปกับความเป็นสาวของเธอ ที่ตอนนี้ท่อนขาใหญ่ของหล่อนแยกกว้างรอท่าอยู่ “อ่า...ผมรักคุณนะจำไว้ วันนี้ วันไหน ผมก็รักและห่วงแต่คุณคนดี” เสียงพร่าเอ่ยกระซิบที่ข้างหูของเธอพร้อมกดความเป็นบุรุษยืดหยุ่นของตัวเองเข้าไปในกายสาวของหล่อน และก็ต้องสูดปากแรงเมื่อได้รับการต้อนรับเหนียวแน่นจากภายในของหล่อน ที่ตอดรัดคลึงทันทีที่จ้วงสอดลึกสุดลำกายแข็งร้อน “โอว์...แน่นเหลือเกินอ้วน อ่า...เสียว” “อือ...อึดอัดค่ะ อ่ะ...อื้อ...” หล่อนบิดเอวของตัวเองส่ายหนีความอึดอัด “อ่า...เดี๋ยวผมขยับทูนหัว อ่า...แน่นดีเป็นบ้าอ้วน อ่า...เสียว โอว์...แน่น ซี้ด” ความคับแน่นอบอุ่นของสมบุญตอดรัดคลึงเร่งเร้าให้เขาขยับตัวไหวโยก เสริมเร่งเคลื่อนไหวบดเอวสอบเป็นจังหวะเร่าร้อนเข้าออกในกายของหญิงสาวทันที ยิ่งเธอครวญคราง เขาก็ยิ่งร้อน

“อร้าย...หยุดพูดเดี๋ยวนี้เลยนะคุณเสริม เมื่อคืนฉันเมา ตอนนี้ฉันปกติดีแล้ว เรื่องเมื่อคืนฉันจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น”เธอหมุนตัวมายืนจ้องเขาแล้วก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อเห็นร่างเปลือยของเขานอนทอดกายบนเตียงด้วยท่านอนตะแคงหันหน้ามาทางเธอ แถมตรงความเป็นบุรุษของเขามันก็นอนสงบซบนิ่งอยู่กลางหว่างขาของเขาเป็นระเบียบ ขนาดตอนนอนยังใหญ่ขนาดนี้ แล้วตอนตื่นล่ะใหญ่แค่ไหน ใช่...ใหญ่มาก ใหญ่จนเธอจุกเลยแหละ และไม่อยากจะเชื่อว่าเขายัดกายใหญ่โตของเขาเข้ามาในน้องสาวของเธอได้ คิดแล้วก็หน้าแดงจนต้องก้มซ่อนความเขินอายหึหึ “แน่ใจนะว่าคิดแบบนั้นได้” เสียงดังเป่ารดข้างหูทำให้เธอยืนตัวแข็งทื่อกว่าเดิมเมื่อรู้ว่าตอนนี้เขายืนอยู่ตรงหน้าและหน้าของเขาก็โน้มมาชิดแก้มนวลของตน “คุณมายืนอยู่ตรงนี้ได้ยังไง” “ก็ลุกเดินมา ก็อ้วนมัวแต่เขิน ความรู้สึกช้า จะไปทำงานใช่ไหม แล้วมีเจลล้างมือ ถุงมือยาง และแมสรึยัง ต้องใส่ตลอดนะถ้าจะไปทำงาน อ้วนทำงานกับคนเยอะแยะ ไม่รู้แต่ละคนไปไหนมาบ้าง ป่วยเป็นอะไรมาบ้าง อาชีพของบุญทำให้ผมเป็นห่วง” “ไม่ได้เขินสักหน่อย เรื่องนั้นคุณเสริมไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันดูแลตัวเ

กระเป๋าสะพายก็อยู่ในมือของเขา วันนี้สมบุญไม่ได้พกปิ่นโตมาด้วยเพราะทำอาหารไม่ทัน เพราะนี่ก็มาสายมากแล้ว พอมาถึงวอร์ดที่ตัวเองทำงานอยู่ ทุกคนก็มองมาทางเธอ ไหนจะรุ่นพี่และเพื่อนสนิทอีกที่มองมา ซึ่งทุกคนก็จำเสริมได้ เพราะความหล่อของเขามันทะลุหน้ากากอนามัยออกมา “สวัสดีครับ” เสริมเอ่ยสวัสดีทุกคนโดยที่สมบุญยังไม่ทันได้เอ่ยแนะนำเขาเลย “สวัสดีค่ะ” นวลผ่องกับนงนุชเอ่ยสวัสดีตอบพร้อมส่งยิ้มให้แม้จะใส่หน้ากากอนามัย แต่ก็ยิ้มและมองสำรวจชายหนุ่มหล่อที่เดินมาพร้อมกับสมบุญ “กลับได้แล้วคุณเสริม” สมบุญหันมาเอ่ยไล่คนตัวโตที่ตกเป็นเป้าสายตาของเพื่อนและรุ่นพี่ และไม่ต้องบอกก็รู้ว่าทั้งสองคงอยากถามเธอมากตอนนี้ว่าเขาเป็นใครและไปไงมาไงถึงได้มาด้วยกันแบบนี้ “ครับ เดี๋ยวเย็นนี้ผมมารับนะ” “ฉันกลับเองได้ อีกอย่างคุณบอกจะไปทำงานนี่” “ผมมารับคุณได้” เขาบอกเธอ “แต่ฉัน...” “ผมจะมารับ ผมฝากดูแลอ้วนของผมด้วยนะครับ” เสริมรีบเอ่ยแทรกไม่สนใจรอฟังคนน่ารักของตัวเองพูดจบความ “น่ารักอ่ะพี่นวล อ้วนของผมด้วย” นงนุชเอ่ยขึ้นมองเพื่อนสนิทกับช

ด้านมายาวีเมื่อวางสายจากสมบุญแล้วก็ลุกเดินไปหาสามีที่กำลังทำมื้อเที่ยงให้เธอและลูกน้อยในท้องทาน ตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้ วันที่เธอวางหัวใจและชีวิตไว้บนมือของเขา เขาก็ดูแลเธอดีตลอดมาและเขาก็เปลี่ยนไปจากคนเดิมที่รู้จักกันในวันแรก แต่ก็ยังคงความดุดันเหมือนเดิม“คุณยักษ์ขา”“ว่าไงหนูเมย์” เขาละมือจากแกงที่กำลังคนอยู่เดินมาโอบประคองภรรยาเด็กที่เดินมาหาตัวเองในครัว“คือหนูมีเรื่องมาคุยด้วยค่ะ เมื่อกี้หนูโทรหาพี่บุญนะคะ และพี่บุญก็พูดถึงคุณเสริมด้วยค่ะ เหมือนสองคนนั้นจะสนิทกันเลยค่ะ”“อือ...ทำไมถึงคิดแบบนั้นหนูเมย์” ยักษ์ขมวดคิ้วคิดตาม“ก็น้ำเสียงและการเรียกตวาดนั้นเหมือนคนสนิทกันเลยค่ะ หนูว่าทั้งสองต้องมีอะไรที่เรายังไม่รู้แน่ค่ะ”“ไอ้เสริมมันก็อายุเยอะแล้ว แถมมันก็เป็นคนดีใช้ได้เลยนะ ขยันทำงาน มันก็เหมือนน้องฉัน ถ้ามันจะมีเมียเป็นพยาบาลคนนั้นฉันก็สนับสนุน แต่ตอนนี้อย่าไปยุ่งเรื่องของเขาเลย ไปนั่งรอที่ห้องทานข้าวเถอะ มายืนในครัวแบบนี้เมื่อยกันพอดี”“ให้หนูช่วยนะคะ”“ไม่เอา ก็วันนี้ฉันบอกแล้วไงจะดูแลหนูเมย์ ฉะนั้นไม่ดื้อนะ พาลูกของเราไปรอในห้องทานข้าวนะ เดี๋ยวทำเสร็จพ่อจะนำไปเสิร์ฟให้ถึงปากเลย