جميع فصول : الفصل -الفصل 40

“อือ...สายแล้วจะทำไม กูจะนอน” เขาตอบโดยที่ไม่ลืมตาตื่นพร้อมกับคว้าดึงร่างเล็กที่มารบกวนลงมากอด          ว้าย!          ด้วยความไม่ทันตั้งตัวทำให้เสียหลักล้มลงไปซุกอกแกร่งของเขาที่ขยับพลิกตัวนอนหงายพอดี ท่อนแขนแข็งแรงกอดรัดร่างน้อยแนบแน่นทันที          “อือ...ปะ...ปล่อยนะคะ หนูต้องไปทำความสะอาดบ้านต่อ”          “ก่อนทำความสะอาดบ้านทำให้กูหน่อยสิ กูอยากได้มึงตอนเช้า” เขาตอบเสียงพร่าพร้อมลูบไล้คนที่นอนทาบทับตัวเองโดยที่ยังคงหลับตาสนิทเหมือนเดิม          “อือ...มะ...ไม่ได้นะคะ เดี๋ยววันนี้หนูทำความสะอาดบ้านไม่เสร็จ” เธอปฏิเสธเขาพร้อมขืนตัวเองไม่ให้นอนทาบทับบนตัวเขาแนบชิดกว่านี้          “ตอนนี้มึงต้องทำห

“โอ๊ย! ฉันไม่อยากทำแล้ว” คุณนายลุลาทิ้งไม้ถูพื้นในมือลงทันทีเมื่อตอนนี้นางทนไม่ไหวแล้ว ตลอดชีวิตไม่เคยคิดว่าต้องมาตกต่ำแบบนี้ แต่ตอนนี้หล่อนกลับต้องมาทำงานแบบนี้“ทำต่อสิคุณนาย ถ้าไม่ทำก็คือตาย เพราะยังไงชาตินี้ทั้งชาติคุณนายก็ใช้หนี้ของนายผมไม่หมดหรอก” ไอ้ช้อยที่เดินผ่านมาเห็นและได้ยินพอดีจึงเอ่ยขึ้น“กูไม่ทำ กูต้องการเจออีเมย์ ตอนนี้มันอยู่ไหน ทำไมไม่เห็นมันที่เลานจ์” ตั้งแต่มาทำงานไม่เคยเห็นหน้าลูกเลี้ยงเลยสักครั้ง ทั้งๆ ที่ควรจะทำงานรับแขกอยู่ในเลานจ์“คุณไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง เพราะตอนนี้สถานะของคุณไม่ใช่ลูกค้าของเราอีกแล้ว” ไอ้ช้อยยิ้มหยันแม่เลี้ยงใจร้าย“แต่กูต้องการเจอลูกกู”“เธอไม่ใช่ลูกคุณตั้งแต่วันที่คุณพาเธอมาให้เราแล้ว ซึ่งเธอก็ไม่ใช่ลูกคุณอยู่แล้วแต่แรก และถึงเธอจะเป็นแค่ลูกเลี้ยงของคุณ คุณก็ไม่ควรทำกับเธอแบบนั้น เธอยังเด็กยังมีชีวิตที่สดใสรอเธออยู่ แต่คุณก็ยัดเยียดเธอมาอยู่ในแดนโสมมแบบนี้”พูดแล้วก็อดสงสารชีวิตของมายาวีไม่ได

มายาวีคิดถึงอ้อมกอดที่คอยโอบกอดทุกคืน แต่เธอจะต้องฉวยโอกาสช่วงที่เขาไม่อยู่ที่นี่หนีออกไปจากนรกขุมนี้ให้ได้ แม้ว่าตอนนี้เขาจะดีกับเธอ แต่ก็ไม่แน่นอน เพราะเขาเป็นคนที่อารมณ์ร้ายที่ยากจะคาดเดาได้ ตกดึกเมื่อผู้คนหลับนอนและเหล่าบอดี้การ์ดผลัดเปลี่ยนเวรยามกัน หล่อนแอบย่องออกจากห้องลัดเลาะไปตามสวนของบ้านเพื่อจะไปยังประตูเล็กของบ้าน แต่เห็นทีจะไม่ง่าย เพราะบอดี้การ์ดยืนกันเต็ม เธอจึงมองไปเห็นบันไดเหล็กที่ทิ้งอยู่ไม่ไกล ใช่...เธอจะปีนกำแพงนั่น แม้ตอนนี้จะไม่มีเงินติดตัวสักแดงเดียว และไม่รู้จะไปที่ไหน แต่ที่แน่ๆ ขอให้หลุดพ้นจากกรงของคนถ่อยนี้ไปก่อน ไม่ว่าวันพรุ่งนี้หรือวันหน้าจะเป็นยังไง ขอไปตายข้างนอกดีกว่าตายให้เขาสมเพช          “พ่อจ๋า...เป็นกำลังใจให้น้องเมย์ด้วยนะคะ น้องเมย์ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว แม้ตอนนี้เขาจะดีและเหมือนน้องเมย์จะรักเขาแล้วก็ตาม แต่น้องเมย์ก็อยู่กับเขาไม่ได้จริงๆ เพราะไม่รู้วันไหนเขาจะเบื่อแล้วส่งน้องเมย์ไปขายต่างประเทศ”หล่อนพึมพำกับตัวเองพร้อมแหงนมองดาวบนฟ้าที่กำลังทอดแสงสว่างในค่

โอ้ก! อ้าก! โอ้ก!          มายาวีตื่นแต่เช้าเพราะรู้สึกมีลมตีขึ้นมาจุกที่คอหอยจนต้องรีบลุกวิ่งไปห้องน้ำโก่งคออาเจียนที่ชักโครก เป็นแบบนี้มาสองสามวันแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ สาวน้อยไร้เดียงสาเช็ดปากตัวเองแล้วลุกขึ้นไปบ้วนปากล้างหน้าแปรงฟันเพื่อจะไปเตรียมอาหารเช้าให้คนตัวโตที่ยังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง          “วันนี้ทำอะไรให้คุณยักษ์ดีนะ มื้อเช้านี้” หล่อนพึมพำกับตัวเองขณะเปิดตู้เย็นออกมาแล้วกลิ่นคาวเนื้อ และปลาก็กระจายฟุ้งออกมาจนต้องปิดปากที่กำลังพะอืดพะอมของตัวเองทันทีพร้อมปิดตู้เย็น          ตุ้บ!          “อีกแล้ว เหม็นอีกแล้ว ทำไมสองสามวันมานี้ตู้เย็นเหม็นคาวแบบนี้เนี่ย อึก!” เมื่อทนไม่ไหวเพราะของเหลวตีมาจุกที่คอหอยจนต้องรีบสาวเท้าเดินกึ่งวิ่งไปยังห้องน้ำเพื่อโก่ง

เมื่อเหลือกันเพียงลำพังในห้อง มายาวีก็มองคนที่เมาไม่ได้สติ ที่นอนกางขากางแขนเต็มเตียงแล้วก็เดินไปยังห้องน้ำเพื่อหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้คนถ่อยเพื่อที่เขาจะได้หลับสบาย เมื่อได้ของที่ต้องการแล้วก็เดินกลับมาที่เตียงแล้วถอดเสื้อ ตามด้วยกางเกงและรองเท้ากับถุงเท้าของเขาทิ้งแล้วจัดการเช็ดตัวที่เหนียวเหนอะหนะให้เขาพร้อมกับบ่นพึมพำ          “เครียดเรื่องอะไรคะถึงได้เมาหมดสภาพมาแบบนี้”มือน้อยถูไถผ้าในมือไปตามแผงอกแกร่งพร้อมกับโน้มลงไปจูบหน้าอกของเขาอย่างอายๆ แล้วผละออกมาเช็ดต้นคอของเขา แล้วก็ต้องหยุดมือเมื่อมือหนาจับมือของเธอรั้งไว้          “อือ...คิดถึงฉันไหมเมย์” เขาถามทั้งๆ ที่ยังสะลึมสะลืออยู่          “คิดถึงค่ะ”สาวน้อยตอบใสซื่อแล้วแกะมือหนาออกจากข้อมือตัวเองแล้วเช็ดผ้าไปตามต้นแขนแข็งแรงของเขา          “ค