Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

วินาทีสุดท้ายมาถึง กฤตดนัยเร่งจังหวะย้ำเน้นในร่องรักที่บีบรัดแน่นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะตัดสินใจถอดถอนแก่นกายร้อนผ่าวออกมาอย่างรวดเร็ว เขากดร่างบางไว้กับเตียงก่อนจะฉีดพ่นลาวาขาวขุ่นรสรักให้หลั่งรินลงบนหน้าท้องเนียนแบนราบของเธอ ความร้อนผ่าวที่สัมผัสผิวกายทำให้มาริสาสะดุ้งเฮือก เธอหอบหายใจรวยริน มองดูร่องรอยแห่งความต้องการของเขาที่เปรอะเปื้อนอยู่บนตัวเธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยายกฤตดนัยซบหน้าลงกับอกอิ่ม หอบหายใจกระเส่าพลางมองดูผลงานของตัวเองด้วยความพึงพอใจ เขายังไม่ยอมผละไปไหนไกล กลับใช้นิ้วเรียวเกลี่ยไล้น้ำรักบนหน้าท้องเธอไปมาอย่างหยอกเย้าเขารู้ดีว่า... สำหรับคืนนี้ เพียงครั้งเดียวมันยังไม่พอจะดับความกระหายที่เขามีต่อผู้หญิงคนนี้ได้เลยมาริสาหลับตาลงอย่างอ่อนแรง ภาวนาให้เหตุการณ์ร้อนแรงที่เพิ่งผ่านพ้นไปเป็นเพียงฝันร้าย แต่ความรู้สึกเจ็บระบมและอาการแสบแปลบที่ใจกลางความสาวกลับตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย เธอได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น ข่มกั้นความรู้สึกสับสนทั้งทางกายและทางใจเอาไว้สุดกำลังความสาวที่เพียรถนอมมาตลอดชีวิต กลับต้องมาสูญเสียให้กับผู้ชายที่เธอเพิ่งรู้จักได้ไม่นาน เพียงเพราะพันธนากา

หลังจากบทรักอันเร่าร้อนครั้งล่าสุดจบลง กฤตดนัยประคองร่างบางอาบน้ำชำระล้างคราบคาวสวาทอย่างแผ่วเบาผิดกับยามรุกราน ก่อนจะอุ้มเธอกลับมาวางบนเตียงกว้าง มาริสาข่มความอ่อนเพลียหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตั้งนาฬิกาปลุกด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา เธอหวาดหวั่นเหลือเกินว่าจะไปเรียนสาย แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือภาพเหตุการณ์ก่อนหน้าที่ยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัวใจที่บอบช้ำ... เธอหลับตาลงพร้อมกับภาวนาซ้ำ ๆ ให้เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงฝันร้ายที่ตื่นมาแล้วจะมลายหายไป ทว่าความจริงกลับไม่ใจดีเช่นนั้น...พริบตาเดียวแสงอาทิตย์ยามเช้าก็สาดส่องเข้ามา มาริสาฝืนลืมตาตื่นขึ้นมาพบกับความจริงที่ว่าเธอยังอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายที่ตักตวงผลประโยชน์จากร่างกายเธอไปทั้งคืน ร่างเล็กพยายามลากสังขารที่หนักอึ้งและระบมไปทั่วสรรพางค์กายลุกขึ้นจากเตียง เธอค่อย ๆ เบี่ยงตัวหลบแผงอกกว้างและยกท่อนแขนอันหนักอึ้งของเขาออกจากเอวอย่างเบามือที่สุดหัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความกลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมาพันธนาการเธอไว้ด้วยบทสวาทอีกครั้ง มาริสารีบคว้าเสื้อผ้าที่กองอยู่ข้างเตียงมาสวมใส่อย่างลนลาน ก่อนจะพาร่างที่สั่นเทาเดินออกจากห้องนั้นมาโดยไม่เหลียวหลังจุดหมายแรกขอ

“พี่กฤตขา... เบา ๆ หน่อยนะคะ ริสายังอักเสบไม่หายเลย” มาริสาร้องขอเสียงกระเส่า ใบหน้าหวานแดงซ่านอย่างลืมอาย เมื่อสัมผัสได้ว่าชายหนุ่มกำลังจะขยับสะโพกเร่งจังหวะรักให้หนักหน่วงขึ้น“ถึงขั้นอักเสบเลยเหรอคนดี ไหน... พี่ขอดูหน่อยสิ” กฤตดนัยเอ่ยถามด้วยนํ้าเสียงห่วงใยเจือความเอ็นดู เขายอมถอดถอนความแข็งแกร่งออกจากกายสาวอย่างแสนเสียดาย ก่อนจะรั้งร่างบางให้ขยับมานั่งพักบนเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อนอย่างทะนุถนอม มือหนาจับเรียวขาสวยทั้งสองข้างยกขึ้นเพื่อสำรวจร่องรอยความบอบช้ำ ทว่าการกระทำนั้นกลับทำให้หญิงสาวต้องรีบยกสองมือขึ้นปิดหน้าด้วยความขวยเขินจนแทบแทรกแผ่นดินหนี“คะ... แค่บวม ๆ เองค่ะ ยังไม่ถึงกับอักเสบหรอก” เธอตอบเสียงอู้อี้ผ่านฝ่ามือ“เมื่อเช้าริสากินยาคุมฉุกเฉินไปแล้ว มันจะกันได้อีก 24 ชั่วโมง ริสาให้พี่กฤตแตกในได้ค่ะ” “ขอบคุณครับที่รัก... พี่จะทะนุถนอมริสาให้มากที่สุดเลย” ชายหนุ่มรับคำเสียงพร่า จะให้เขาหยุดเกมรักที่กำลังร้อนฉ่าตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อความงดงามของกลีบกุหลาบแสนหวานอยู่ตรงหน้า มีหรือที่ชายหนุ่มวัยฉกรรจ์อย่างเขาจะอดใจไม่ก้มลงไปลิ้มชิมรสชาติอันหอมหวานนั้นได้“อ๊ะ... ฮื้อออ... พ

กฤตดนัยระดมจูบมาริสาอย่างบ้าคลั่ง หญิงสาวเองก็หาได้ขัดขืนไม่ เธอกลับเผยอริมฝีปากตอบรับสัมผัสอันจาบจ้วงนั้นอย่างโหยหา ทั้งคู่แลกเปลี่ยนลมหายใจกันอย่างเมามันโดยไม่สนโลกภายนอก แม้จะเป็นเวลากลางวันแสก ๆ ทว่าฟิล์มกรองแสงสีดำทึบของรถยุโรปคันหรูช่วยพรางตาจากสายตาคนภายนอกได้เป็นอย่างดีมือหนาสั่นพร่าพยายามแกะกระดุมชุดนักศึกษาของเธอออกอย่างยากลำบาก จนคนตัวเล็กที่กำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์ปรารถนาเริ่มขัดใจ เธอตัดสินใจผลักมือเขาออกแล้วจัดการปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้บราเซียลูกไม้สีหวาน กฤตดนัยไม่รอช้า เขารีบถลกเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอขึ้นไปกองไว้เหนืออก ก่อนจะบีบเคล้นปทุมถันคู่สวยที่ขนาดพอดีมือ ยอดอกสีชมพูระเรื่อชูชันแข็งเป็นไตสู้มือหนา ชายหนุ่มจัดการปรับเอนเบาะที่นั่งลงเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับบทเพลงรักที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น เขาปลดเข็มขัดและดึงกางเกงลงไปไว้ด้านล่าง ปลดปล่อยความเป็นชายต่อหน้าเธอจากนั้นมือหนาก็เลื่อนต่ำลงไปตามหน้าท้องเนียนราบจนถึงขอบกระโปรงนักศึกษาทรงเอ เขาพยายามหาซิปและตะขออย่างเงอะงะจนสุดท้ายก็เปลี่ยนใจมาลูบไล้ตั้งแต่ต้นขาเนียนละเอี

ไม่นานนัก รองประธานหนุ่มก็ออกมาในสภาพที่สดชื่นขึ้น เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วเริ่มตักข้าวต้มเข้าปาก“อืม... อร่อยจริง ๆ กินกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ เหมือนริสาเลย” เขาเอ่ยชมจากใจจริง“กินบ่อย ๆ อีกหน่อยก็เบื่อค่ะ อย่ามาพูดเอาใจหน่อยเลย”“พี่ไม่มีวันเบื่อครับ เร็ว ๆ นี้ พี่จะพาริสาไปทำความรู้จักกับคุณแม่พี่นะ” คำชวนนั้นทำให้มาริสาชะงักไปครู่หนึ่ง“ไม่ดีกว่าค่ะ... ริสากลัวท่านประธานจะรู้เรื่องของเรา”“กลัวทำไมครับ พี่ตั้งใจจะเปิดตัวริสาให้แม่รับรู้อยู่แล้ว”“พี่กฤตไม่กลัวคุณแม่รังเกียจริสาเหรอคะ... ที่ริสาอยู่ในฐานะแบบนี้ก็ดีแล้ว” เธอบอกเสียงเศร้า“ไม่หรอกครับ พี่รักใคร แม่พี่ก็ต้องรักด้วยอยู่แล้ว... เอ้อ พี่ขออีกถ้วยสิครับ มันอร่อยอะ”“ไปหิวมาจากไหนคะเนี่ย”“หรือจะให้พี่กินริสาแทนข้าวต้มล่ะ พี่สามารถทำได้น่ะ” เขาเลิกคิ้วกวน ๆ จนเธอต้องรีบลุกไปตักข้าวต้มมาเพิ่มให้มาริสาพยายามสะกดกั้นความรู้สึกที่เริ่มถลำลึก เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์นี้กำลังจะจบลง และการไปพบครอบครัวของเขามันดูจะเป็นเรื่องที่เกินตัวเกินฐานะของเธอไปมาก เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจเอ่ยประโยคที่เตรียมใจมา“พี่กฤตคะ... พรุ่งนี้ก็คร