Lahat ng Kabanata ng หนี้เสน่หา: Kabanata 1 - Kabanata 10

เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์กระหึ่มก้องไปทั่วผับหรูใจกลางกรุง แสงไฟนีออนหลากสีสาดส่องกระทบเรือนร่างของผู้คนที่กำลังโยกย้ายตามจังหวะอย่างเมามัน มาริสาในชุดเดรสสายเดี่ยวเข้ารูปสีหวานที่เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดและเนินอกอวบอิ่มกำลังยืนคุยกับเพื่อนๆ ในกลุ่มที่มาฉลองวันเกิดด้วยกัน เสียงหัวเราะและบทสนทนาสนุกสนานช่วยให้เธอคลายความกังวลเรื่องหนี้สินไปได้ชั่วขณะในโซนวีไอพีที่ยกระดับขึ้นไป ชายหนุ่มรูปงามเจ้าของนัยน์ตาคมกริบเพิ่งก้าวเข้ามาในร้านหลังจากลงเครื่องบินได้ไม่นาน เขาอยู่ในชุดเชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมเม็ดบนออก เผยให้เห็นแผงอกกำยำ เขาเดินเข้าไปหาเพื่อนสนิทเจ้าของผับที่กำลังนั่งโอบกอดสาวสวยสองข้างกายด้วยท่าทางสง่างาม ท่ามกลางสายตาของสาวๆ ที่มองตามกันเป็นแถว ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาหนังราคาแพงพลางยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ สายตาคมกวาดมองไปรอบๆ ร้านอย่างเบื่อหน่าย“เดี๋ยวมานะ” ริสาบอกเพื่อน ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมาจากกลุ่มเพื่อเข้าห้องน้ำ เธอรู้สึกปวดปัสสาวะหลังจากดื่มไปหลายแก้วระหว่างทางเดินไปยังห้องน้ำที่ค่อนข้างมืดสลัว ริสาเดินชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่กำลังเดินสวนออกมาจากห้องน้ำชายอย่างจัง แรงปะทะทำให้ร่างบ

มาริสายืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าโต๊ะทำงานของกฤตดนัย ใบหน้าซีดเผือดราวกับไร้เลือด คำพูดของเขาดังก้องอยู่ในโสตประสาท เธอไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากพยักหน้ารับคำอย่างจำนน อย่างน้อยก็ดีกว่าต้องไปกู้หนี้ยืมสินมาใช้คืนเขา หรือทำให้แม่ต้องเดือดร้อน“ถ้าเธออยากฝึกงานจบ ก็ไม่ต้องถาม” เสียงทุ้มต่ำของกฤตดนัยเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เป็นการตอกย้ำถึงอำนาจที่เขามีเหนือเธอ“แล้วฉันต้องทำไปถึงเมื่อไหร่กัน ถึงจะใช้หนี้คุณหมด” เธอถามออกไปอย่างสิ้นหวัง“ฉันให้เธอทำงานให้ฉันจนครบหนึ่งปี โอเคไหม แต่ไม่ใช่แค่ทำความสะอาดห้องนี้หรอกนะ ต้องห้องนอนของฉันด้วย”มาริสาเริ่มคิดหนัก เธอรู้ดีว่านี่คือบ่วงที่เขาโยนมาคล้องเธอไว้ แต่ก็จำต้องยอมรับมันอย่างจำนน หวังเพียงว่าคงไม่มีเรื่องเอาตัวเข้าแลกมาเกี่ยวข้องหรอกนะ แล้วเธอจะไว้ใจเขาได้อย่างไร ขนาดเมื่อคืนนี้เขายังลวนลามเธอ!“วันนี้เธอเริ่มฝึกงานที่ห้องทำงานฉันเลย” กฤตดนัยออกคำสั่ง“ค่ะ”หลังจากฝึกงานจนครบชั่วโมง ชีวิตของมาริสาก็ไม่ต่างอะไรกับหุ่นยนต์ เธอต้องตื่นแต่เช้าไปเรียนหนังสือ จากนั้นก็ต้องมาทำงานใช้หนี้ให้กับกฤตดนัยที่ห้องทำงานของเขา บางวันก็ลามไปถึงห้องนอนของเขาด้วย กฤตดนัยใ

หลายวันผ่านไป... โลกของกฤตดนัยคล้ายจะหยุดหมุนเมื่อร่างระหงของเด็กฝึกงานตัวแสบหายหน้าไปอย่างไร้ร่องรอย โทรศัพท์ที่เคยติดต่อได้กลับเงียบสนิทจนชายหนุ่มกระวนกระวายใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความหงุดหงิดระคนห่วงใยผลักดันให้เขาบุกไปถึงมหาวิทยาลัยของเธอเพื่อคาดคั้นเอาที่อยู่จากเพื่อนสนิทไม่นานนัก รถสปอร์ตคันหรูก็มาจอดหน้าอพาร์ตเมนต์ซอมซ่อแห่งหนึ่ง กฤตดนัยก้าวเท้าฉับๆ ขึ้นไปยังชั้นที่ระบุไว้ เขาเคาะประตูไม้เก่าๆ สามครั้งแต่ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่อยู่ด้านในและทุกอย่างก็เงียบสนิท เขาจึงเพิ่มแรงในการเคาะเพิ่มขึ้น จนกระทั่งบานประตูแง้มออกอย่างช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของคนที่เขาเฝ้าคิดถึง“ริสา! เธอ... เป็นอะไรหรือเปล่า?” คำตำหนิที่เตรียมมานับร้อยประโยคมลายหายไปทันทีเมื่อเห็นใบหน้าหวานที่บัดนี้แดงก่ำด้วยพิษไข้ นัยน์ตาที่เคยดื้อรั้นกลับดูปรือปรอยอิดโรยราวกับคนใกล้หมดสติ“คุณกฤตดนัย คุณมาที่นี่ได้ยังไง” เสียงของมาริสาแหบพร่าจนน่าสงสาร“ก็เธอเล่นหายหัว ไม่ยอมไปทำงาน ฉันก็เลย...” กฤตดนัยชะงักคำว่า ‘เป็นห่วงจนแทบบ้า’ ไว้ในลำคอ เขาไม่ยากยอมรับว่าหัวใจมันเรียกร้องให้มาตามหาเธอถึงที่นี่“ฉันจะไปทำชดเชยให้ค

สามวันผ่านไปราวกับสามปีสำหรับกฤตดนัย นับตั้งแต่วันนั้นที่มาริสาผลักไสเขาออกจากห้องพัก เธอก็หายไปจากชีวิตเขาอย่างไร้ร่องรอย ไม่มาทำงานใช้หนี้ ไม่ติดต่อกลับมา แม้จะรู้ดีว่าการบีบบังคับนั้นรุนแรงเกินไป แต่ความดื้อรั้นของเธอกลับยิ่งจุดไฟปรารถนาในตัวเขาให้โหมกระหน่ำ กฤตดนัยพยายามอดทนรอ แต่ในที่สุดความอดทนก็ถึงขีดสุด เขาจัดการสั่งงานทุกอย่างกับเลขาฯ เรียบร้อย ก็รีบออกจากห้องทำงานไปทันทีด้วยใจที่ร้อนรุ่มคุณกฤตติชนก ประธานใหญ่แห่งกิจธนาเซ็นทาราแกรนด์โฮเต็ล เดินมาที่ห้องทำงานของลูกชาย แต่กลับไม่พบ จึงสอบถามเลขาของกฤตดนัยทันที“สวัสดีค่ะท่าน” รสจรินทร์ เลขาคนสวยกล่าวทักทาย“รสจรินทร์ คุณกฤตไปไหน” ประธานใหญ่ถามด้วยน้ำเสียงเรียบแฝงความสงสัย“คุณกฤตไม่ได้บอกเอาไว้ค่ะ มีแค่สั่งงานไว้เฉยๆ แล้วก็รีบออกไปเลยค่ะ” รสจรินทร์ตอบตามความจริง คุณกฤตติชนกถึงกับส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ “เธอนี่น่า... เป็นเลขาเสียเปล่า เขาไม่บอกก็ไม่รู้จักถาม” หญิงวัยกลางคนถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางนึกในใจว่าเจ้าลูกชายตัวดีคงไปติดสาวที่ไหนอีกเป็นแน่ เมื่อเลขาไม่รู้เรื่อง เธอก็คงต้องสืบเองสินะ!ขณะเดียวกัน กฤตดนัยขับรถตรงดิ่งไปยังอพาร์ต

“อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ...” เสียงหวานพึมพำขอร้องสั่นเครือ หยาดน้ำใสเริ่มคลอเบ้าตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น มาริสาตัวสั่นเทาจนแทบจะยืนไม่อยู่ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความต้องการอันดิบเถื่อนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีภูมิฐานของชายตรงหน้า“อย่ากลัวไปเลย... เธอไม่อยากใช้หนี้ให้มันจบๆ ไปหรือไง... หึ!!” กฤตดนัยกระตุกยิ้มที่มุมปาก แววตาคมกริบจ้องมองร่างบางอย่างถือดี เขาไม่ได้เร่งรัดในทันทีแต่กลับเลือกที่จะกดดันด้วยความเงียบอันน่าอึดอัด “ถอดกระโปรงเธอออกสิ” คำสั่งนั้นเปรียบเสมือนประกาศิตที่ทำให้คนฟังใจหายวูบ มาริสายืนนิ่งอยู่นาน ก้อนสะอื้นแล่นขึ้นมาจุกที่ลำคอ ความอัปยศพุ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย แต่ทว่าภาระหนี้สินที่ค้ำคอทำให้เธอไม่มีทางเลือก ร่างเล็กค่อยๆ เอื้อมมืออันสั่นเทาไปปลดซิปกระโปรงทรงเอสีดำสั้นเหนือเข่าที่ผ่าลึกขึ้นมาด้านข้างผ้าเนื้อดีค่อยๆ เลื่อนหลุดจากสะโพกมนลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้า เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนละเอียดที่ปรากฏแก่สายตา บัดนี้ร่างทั้งร่างเหลือเพียงบราลูกไม้และแพนตี้ตัวจิ๋วที่แทบจะปกปิดอะไรไว้ไม่มิด มาริสาคิดปลอบใจตัวเองด้วยความหวังอันริบหรี่ว่าเขาคงจะไม่ใจร้ายสั่งให้เธอถอดป