หนี้เสน่หา

มาริสา หรือ ริสา นักศึกษาฝึกงานวัย 21 ปี เจ้าของใบหน้าหวาน นัยน์ตากลมโตที่มักจะสะกดสายตาผู้ที่จ้องมองได้เสมอ แต่นั่นกลับเป็นต้นเหตุของความโชคร้าย เมื่อความสวยสะพรั่งตามวัยสาวไปสะกิดรอยยิ้มเย้ยหยันและเพลิงริษยาในใจของ ณัฐชี่ ผู้จัดการแผนกต้อนรับสาวประเภทสองจอมเนี้ยบ

ในเช้าวันที่อากาศขมุกขมัว ริสาถูกสั่งลงโทษเพียงเพราะก้าวเท้าเข้าแผนกสายไปเพียงไม่กี่นาที โทษทัณฑ์ที่เธอได้รับคือการเข้าไปทำความสะอาดห้องทำงานของรองผู้บริหารระดับสูง ซึ่งถือเป็นเขตหวงห้ามและน้อยคนนักที่จะมีสิทธิ์ย่างกรายเข้าไป

“ห้องสุดท้ายแล้วนะมาริสา ทำให้ดีล่ะ เพราะนี่เป็นห้องทำงานของท่านรอง ทำความสะอาดให้กริบเลยนะ อย่าให้มีแม้แต่ไรฝุ่น และก็จำใส่สมองของเธอเอาไว้ด้วยว่า อย่าไปแตะต้องของรักของหวงของท่านเด็ดขาด!” ณัฐชี่ประกาศเสียงแหลมพลางจิกสายตามองเรือนร่างระหงของเด็กสาวอย่างหมั่นไส้

“ค่ะพี่ณัฐชี่ ริสาจะระวังค่ะ” หญิงสาวรับคำแผ่วเบา สองมือกอดอุปกรณ์ทำความสะอาดไว้แน่นราวกับเป็นโล่กำบัง

ภายในห้องทำงานขนาดมหึมาตกแต่งด้วยโทนสีเข้มเรียบหรู ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความลึกลับของน้ำหอมแบรนด์เนมราคาแพง ริสาบรรจงเช็ดถูอย่างตั้งใจ จนกระทั่งมาถึงมุมมืดสลัวที่ตั้งตระหง่านด้วยชั้นวางขวดไวน์เลิศรสจากทั่วทุกมุมโลก

ร่างบางเขย่งเท้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อปัดฝุ่นบนชั้นสูงสุด แต่ทันใดนั้น....จังหวะที่เธอกำลังจะถอยลงมา ชายเสื้อของเธอกลับไปเกี่ยวเอาขวดไวน์ทรงสวยขวดหนึ่งเข้าอย่างจัง!

เพล้ง!!!!!

เสียงแก้วแตกละเอียดดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าลงกลางห้อง ห้วงเวลาเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ไวน์แดงชั้นเลิศสาดกระเซ็นลงบนพื้นหินอ่อนสีขาวสะอาดตาราวกับหยดเลือดที่หลั่งริน กลิ่นองุ่นหมักที่เคยหอมกรุ่น บัดนี้กลายเป็นกลิ่นแห่งหายนะที่ทำให้ลมหายใจของเธอแทบจะหยุดนิ่ง

“ว้าย!!” เด็กสาวอุทานด้วยความตกใจ ณัฐชี่ที่คอยสอดแนมอยู่หน้าห้องรีบผลักประตูเข้ามาทันควัน ก่อนจะอุทานเสียงหลงไม่ต่างจากเด็กสาวเมื่อเห็นสภาพความพินาศตรงหน้า

“ว้าย!!! ตายแล้ว”

“ยัยริสา! นี่เธอทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย!!”

“โอ๊ยยย!!!...ตาย ตาย”

“พี่ณัฐชี่... ริสาขอโทษค่ะ ริสาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” ริสาทรุดกายลงบนพื้นอย่างลืมตัว สองมือพนมไหว้ด้วยร่างกายที่สั่นเทาราวกับลูกนกหลงทาง น้ำตาใสๆ เริ่มเอ่อล้นคลอหน่วยตา

“จะนั่งลงไปทำไม! เดี๋ยวเศษแก้วก็บาดขาขาวๆ ของเธอหรอก!” ณัฐชี่แหวใส่พลางยกมือทาบอก หายใจหอบถี่ด้วยความขวัญเสีย

“เธอรู้ไหมว่าไวน์ขวดนี้มันของรักของหวงของท่านรองเลยนะยะ! ยิ่งขวดนี้ท่านหวงยิ่งกว่าอะไรดี มีคนมาขอซื้อต่อหลักแสนท่านยังไม่ยอมขายเลย! ตายๆ ฉันล่ะปวดหัวกับเธอจริง ๆ ”

“มัน... มันแพงมากขนาดนั้นเลยเหรอคะพี่ณัฐชี่” ริสาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก

“ขวดนี้เห็นท่านรองเคยบอกเอาไว้ว่า ห้าแสนเชียวนะ ถ้าฉันจำไม่ผิด!” คำพูดของณัฐชี่เป็นดั่งสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของเด็กสาว

“เธอไปทำอีท่าไหนให้มันตกลงมาได้หึ!! แล้วขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่างานนี้ฉันไม่เกี่ยว เธอต้องรับผิดชอบด้วยตัวเอง!”

“ตั้งห้าแสนเลยเหรอคะ” ริสาทวนคำเสียงพร่า โลกทั้งใบดูเหมือนจะมืดมิดลงในพริบตา ตัวเลขมหาศาลเกินกว่าที่เด็กฝึกงานอย่างเธอจะหาได้ทันในช่วงเวลาสั้น ๆ แบบนี้ ต่อให้ทำงานเป็นปีก็ยังเก็บเงินไม่ได้ขนาดนี้

“ใช่! เตรียมตัวไว้เลย ถ้าท่านรองกลับมาจากสัมมนาต่างประเทศเมื่อไหร่ เธอต้องเคลียร์กับท่านด้วยตัวเอง!”

ณัฐชี่ทิ้งคำขู่สุดท้ายไว้พร้อมสายตาที่แฝงไปด้วยความสมเพช ก่อนจะเดินสะบัดกายจากไป ทิ้งให้ริสายืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางซากขวดไวน์หรูที่แตกละเอียด ความหวาดกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาในอก