All Chapters of พื้นที่ปลอดภัยของหัวใจ: Chapter 21 - Chapter 30

ปลีกตัวออกมาจากห้างสรรพสินค้าได้ไม่นาน ณริณทิพย์ก็มายืนงงอยู่บริเวณลานจอดรถก็แหงล่ะ แถวนี้เธอคุ้นเคยซะที่ไหน อีกทั้งตอนนี้ในหัวก็ยังว่างเปล่า เพราะยังคิดไม่ออกว่าจุดหมายต่อไปคือที่ใดอันที่จริงเธออยากรอเจอคุณดาราซะด้วยซ้ำ แต่ด้วยสถานที่และอะไรหลายอย่างทำให้เจ้าของโฮมสเตย์รู้สึกว่า...ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธอเลยและจู่ ๆ สถานที่หนึ่งก็โผล่เข้ามาในหัว...รถกระบะสี่ประตูขับออกไปจากห้างสรรพสินค้าพร้อมจุดหมายใหม่ที่ไม่ต้องใช้จีพีเอสก็จำเส้นทางได้เป็นอย่างดี แม้ว่าจะไปเหยียบที่นั่นมาแค่ครั้งเดียวก็ตามใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง พาหนะคู่ใจพาณริณทิพย์มาหยุดหน้าร้านเบเกอรีแห่งหนึ่ง เรียกได้ว่าเป็นร้านขนมที่ใหญ่ที่สุดในแถบนี้ ทว่าตั้งแต่มาจอดหน้าร้านและมองเข้าไปด้านในอยู่นานหลายสิบนาที ริณยังไม่เห็นลูกค้าแม้สักคนเดินเข้าไปในร้านทั้งที่ร้านก็ออกจะใหญ่โต และเจ้าของร้านก็ดั้นด้นคิดค้นสูตรขนมปังด้วยตัวเอง แถมยังไปเรียนหาความรู้เพิ่มเติมมาอีกหลายคอร์สแต่ดูเหมือนว่า ร้านขนมปังแห่งนี้ มันจะไม่ปังเอาเสียเลย...ภายในอาคารสถาปัตยกรรมสไตล์ยุโรปสีขาวนวลที่ตัดกับขอบหน้าต่างไม้โอ๊กอย่างลงตัว คือที่ตั้งของร้านเบ

ดาราสาวเดินตามริณออกมาตรงมุมระเบียงกว้างที่มองเห็นทัศนียภาพของกรุงเทพฯ ยามราตรี สายลมเย็นพัดมากระทบผิวกายเบา ๆ จนช่วยพัดพาความเหนื่อยล้าที่แบกมาทั้งวันให้เบาบางลงได้บ้างและเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า สองเท้าก็หยุดชะงักชั่วครู่บนโต๊ะทรงกลมตัวเล็กที่ถูกขัดเงาจนสะท้อนกับแสงไฟ มีขวดไวน์ขาวทรงสูงที่ถูกแช่ไว้ในถังน้ำแข็งสเตนเลสที่มีหยดน้ำเกาะพราวรอบขวด แสงจากตึกสูงเบื้องหลังสะท้อนผ่านแก้วไวน์เจียระไนทรงสวยสองใบที่วางคู่กันอย่างเป็นระเบียบ ราวกับรอคอยเวลาที่จะถูกเติมเต็มด้วยรสสัมผัสที่นุ่มนวลปริ๊นยืนกอดอกพิงขอบประตูกระจกใส สายตาของเธอไม่ได้จับจ้องไปที่แสงไฟระยิบระยับของตึกสูงใหญ่เบื้องหน้า แต่กลับจับจ้องไปที่ร่างสูงของเจ้าของโฮมสเตย์ที่กำลังสาละวนอยู่กับการจัดโต๊ะริณก้มหน้าก้มตาประคองขนมปังซาวโดว์ที่มีรอยกรีดกากบาทสวยงามออกจากกล่องกระดาษแบรนด์หรูอย่างเบามือ เธอจัดวางมันลงบนจานกระเบื้องเนื้อดีด้วยความตั้งใจจนหัวคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะหยิบครัวซองต์เลเยอร์บางเฉียบออกมาจัดเรียงเคียงข้างกัน ทุกการเคลื่อนไหวของริณดูพิถีพิถันราวกับเชฟโรงแรมหรูกำลังเตรียมมื้อสำคัญมันเป็นภาพที่ขัดกับลุค

ทั้งสี่คนเดินเข้ามาในห้องรับแขกโอ่อ่า ที่ด้านในมีตู้กระจกใบใหญ่วางเด่นตรงมุมห้อง ด้านในเต็มไปด้วยโล่เกียรติยศ และใบประกาศเกียรติคุณรางวัลต่าง ๆ ที่โรงแรมของพสุเคยได้รับมา และหนึ่งในนั้นคือโล่รางวัลที่ณริณทิพย์รู้ดีว่า มันไม่ได้มาจากความสามารถของเจ้าของโรงแรม เพราะตอนนี้หลักฐานมัดตัวพสุอยู่ในมือของเธอแล้ว ณริณทิพย์เดินไปหยุดหน้าตู้กระจก สองมือกอดอกเข้าด้วยกัน โดยที่เจ้าบ้านทั้งสามคนนั่งอยู่ตรงมุมโซฟาและไม่เข้าใจนักว่าเธอกำลังจะทำอะไร “ตู้เก็บรางวัลนี่สวยดีนะคะคุณอา” ริณเดินกลับมานั่งที่โซฟาด้วยท่าทีสง่า เธอหยิบแท็บเล็ตคู่ใจขึ้นมากดแตะหน้าจอสองสามครั้ง แล้ววางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าพสุ “น่าเสียดายที่บางรางวัลมันได้มาเพราะการทุจริต” หน้าจอแท็บเล็ตแสดงเอกสารที่มีตราประทับลับจากสมาคมอุตสาหกรรมโรงแรมเด่นหรา พสุเหลือบมองเอกสารฉบับนั้นเพียงครู่เดียว หน้าที่เคยแดงก่ำด้วยความโกรธก็ค่อยๆ ถอดสีจนกลายเป็นขาวซีด“อาคงภูมิใจกับโล่รางวัลโรงแรมบริหารจัดการยอดเยี่ยมแห่งปีที่เพิ่งได้รับมามากสินะคะ”ริณเคาะนิ้วลงบนหน้าจอแท็บเล็ตที่มีตัวเลขการโอนเงินก้อนมหึมา“แต่น่าเสีย

จะมีดาราสักกี่คนที่มาทำงานด้วยรถกระบะสี่ประตู...ปกติแล้ว แค่ปริ๊นกระดิกนิ้ว รถยุโรปแบรนด์ดังพร้อมคนขับก็มาจอดรออยู่ตรงหน้าได้ทันที แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะติดใจกลิ่นเบาะหนังในรถของพี่ริณไปแล้ว บวกกับกลิ่นน้ำหอมดอกไม้ที่คนพี่ชอบใช้เป็นประจำ มันก็ยิ่งทำให้บรรยากาศในรถคันนี้มีความพิเศษจนไม่อยากใช้รถคันไหนอีกเลยพาหนะคู่ใจของริณเคลื่อนมาจอดสนิทอยู่ที่หน้าตึกสำนักงานใหญ่ของต้นสังกัดปริ๊น ท่ามกลางสายตาของพนักงานและนักข่าวบางคนที่เริ่มมาซุ่มรอทำข่าวการแถลงเรื่องราวช็อกวงการในครั้งนี้ ปริ๊นสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เธอขยับแว่นกันแดดสีดำขึ้นสวมเพื่อปกปิดร่องรอยความเหนื่อยล้า และเตรียมจะเอื้อมมือไปเปิดประตูรถแต่ยังไม่ทันที่มือเรียวจะสัมผัสที่เปิดประตู แรงบีบเบาๆ ที่ต้นแขนก็ทำให้เธอต้องชะงัก“เดี๋ยวค่ะ...อย่าเพิ่งไป”น้ำเสียงเรียบของริณทำให้ปริ๊นหันกลับมามองด้วยความสงสัย คนหลังพวงมาลัยไม่ได้มองถนนเบื้องหน้าอีกต่อไป แต่เธอกลับเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าหนังใบเล็กสีนู้ดที่วางอยู่ตรงเบาะหลังขึ้นมา“มีอะไรเหรอคะพี่ริณ?”ริณไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่เธอรูดซิปกระเป๋าใบนั้นออก ปริ๊นถึงกับตาค้างเมื่อเห็นว่าข้างใน

รถกระบะสีดำเคลื่อนตัวออกสู่ถนนใหญ่ มุ่งหน้าไปยังย่านริมน้ำยามเย็น ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทองอบอุ่น ริณพาคุณดารามายังร้านอาหารสไตล์โฮมเมดเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ติดริมน้ำ แม้จะเป็นร้านที่มีลูกค้าบ้างแต่ก็ไม่ได้พลุกพล่านจนน่าอึดอัด ริณเลือกโต๊ะที่ติดริมระเบียงมากที่สุด เพื่อให้ปริ๊นได้มองเห็นทัศนียภาพอย่างที่ตั้งใจลมแม่น้ำพัดมาเอื่อย ๆ พาเอากลิ่นอายความเย็นสดชื่นมาปะทะผิวหน้า ปริ๊นถอดแว่นกันแดดวางลงบนโต๊ะ เธอปล่อยให้ลมพัดผมปลิวสยายไปตามธรรมชาติ ริณมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ เธอสั่งเมนูง่าย ๆ ที่รู้ว่าปริ๊นชอบ และไม่ลืมที่จะสั่งน้ำเก๊กฮวยเย็น ๆ มาช่วยให้คนข้าง ๆ สดชื่นขึ้น“โห ดวงอาทิตย์สวยจังค่ะพี่ริณ”ปริ๊นพึมพำ สายตามองไปที่พระอาทิตย์ดวงกลมโตที่กำลังค่อย ๆ ลับขอบฟ้าไปหลังแนวตึกระฟ้า แสงสีส้มสะท้อนกับผิวน้ำเจ้าพระยาจนดูคล้ายเพชรเม็ดงาม“สวยค่ะ...สวยมากจริง ๆ”ริณตอบรับ แต่สายตาของเธอไม่ได้มองไปที่ขอบฟ้าเลยสักนิด เธอกลับมองเพียงใบหน้าของคนที่นั่งตรงข้ามที่ตอนนี้ถูกแสงสีทองอาบไล้จนดูนวลตาปริ๊นหันกลับมาสบตาแล้วหลุดขำ“พี่ริณคะ ปริ๊นบอกให้ดูวิว ไม่ได้ให้ดูหน้าปริ๊น”“ก็วิวนั่งอยู่ต