All Chapters of บ่วงร้ายซ่อนรัก (Jasmine): Chapter 11 - Chapter 20

9ลูกจ้างกับนายจ้างเมื่อถึงเวลากลับคอนโด คุณหมอเพียงดาวก็อาสาเป็นคนไปส่งทั้งคู่เอง เพราะเมื่อส่งเสร็จแล้วคุณหมอสาวจะได้ไปเข้าเวรต่อที่โรงพยาบาลเลย“อยู่กันได้แน่นะพอล”“ได้ครับพี่เพียง ไม่ต้องเป็นห่วง”“อืม ถ้ามีอะไรฉุกเฉินโบว์ติดต่อพี่ได้ตลอดเวลาเลยนะ ไม่งั้นก็ติดต่อคุณพ่อคุณแม่ได้เหมือนกัน”“ค่ะ พี่เพียง”“งั้นพี่ไปก่อนนะ”ก่อนที่ประตูห้องจะปิดลง คุณหมอเพียงดาวเอื้อมมือมาบีบที่ไหล่ของมะลิเบาๆ เชิงให้กำลังใจ เพราะนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าเรื่องราวมันจะไปในทิศทางใด เธอหวังว่าทุกอย่างมันจะเป็นไปตามแผนที่วางไว้ก็แล้วกัน“พอลจะอาบน้ำเลยไหม เดียวโบว์เตรียมน้ำให้”เมื่ออยู่กันตามลำพัง คำว่าลูกจ้างและชีวิตของแม่ครูมันค้ำคออยู่ เธอต้องฮึดสู้เท่านั้น ให้สมกับค่าจ้างที่รับมา“อืม โบว์อาบพร้อมพอลเลยไหม”“ห๊ะ!! อะไรนะ”“ตกใจอะไร พอลถามว่าโบว์จะอาบน้ำพร้อมกันเลยไหม จะได้เข้านอนพร้อมกัน”“เอ่อ โบว์ว่าพอลอาบก่อนดีกว่า แผลพอลยังไม่หายดีเลยนะ หรือว่าจะให้โบว์เช็ดตัวให้ก่อน”มะลิเอ่ยบอกอย่างเก้ๆ กังๆ อยู่ด้วยกันวันแรก จะชวนอาบน้ำด้วยแล้ว แล้ววันต่อๆ ไป เธอจะทำเช่นไร เฮ่อ แ

10จูบแรกของนักสวมรอย“ห๊ะ!! อะไรนะ”ไม่ทันที่มะลิจะได้เอ่ยคัดค้านอะไร ริมฝีปากหนาของคนป่วย ก็ประทับลงมาที่ริมฝีปากของเธอทันที ชายหนุ่มจูบบดคลึงที่ริมฝีปากของแฟนสาวเบาๆ แต่เต็มไปด้วยความคิดถึงและโหยหา อีกทั้งยังพยายามส่งเรียวลิ้นเข้าไปกระหวัดกับปลายลิ้นเล็กของแฟนสาวด้วยความช่ำชองมือหนาที่ตอนแรกกอดรัดเอวขอดของแฟนสาวไว้ ตอนนี้ก็พยายามล้วงเข้าไปภายในเสื้อนอนแขนยาวของหญิงสาว แต่ไม่ทันที่จะได้บีบล้วงในสิ่งที่ใจปรารถนา คนป่วยก็ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บ“อ๊ะ เจ็บ”มะลิที่อยู่ในอาการหลงระเริงกับรสจูบแรกที่คนป่วยมอบให้ ถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของเขา“เจ็บ เจ็บตรงไหนค่ะ”หญิงสาวดีดตัวลุกขึ้นจากที่นอนทันที พร้อมทั้งเอื้อมมือไปกดเปิดสวิตซ์โคมไฟที่หัวเตียงก่อนที่จะหันมาถามอาการของคนป่วยด้วยความเป็นห่วง“แขนนะ หึ หึ”“ยังจะมาหัวเราะอีก เจ็บมากไหมค่ะ เดียวโบว์ดูให้ มา”“นิดหน่อย น่าจะขยับตอน...”“พอ หยุดเลย ถ้าไม่เป็นอะไรมากก็นอนค่ะ ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้โบว์มีเรียนเช้าด้วย”มะลิเอ่ยตัดบทด้วยความเขินอายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อซักครู่นี้ เธอไม่น่าหลงระเริงกับจ

11หน้าที่ของแฟน ?“ไปบ้านใหญ่มาเป็นยังไงบ้างค่ะ”มะลิเอ่ยถามยังคุณพอลในขณะที่พยุงชายหนุ่มขึ้นลิฟท์ซึ่งก่อนหน้านั้นมะลิได้รับโทรศัพท์จากคนขับรถของบ้านใหญ่ โทรมาแจ้งว่าตอนนี้คุณพอลถึงล็อบบี้ของคอนโดแล้ว รบกวนให้ลงมารับด้วย เพราะทุกคนเกรงว่าถ้าหากให้เดินขึ้นไปเองอาจจะยังงงๆ อยู่“ไม่มีอะไรมากครับ วันนี้เพื่อนคุณแม่มาเยี่ยม เขาพาลูกสาวเขามาเยี่ยมด้วยนะ แต่น้องชื่ออะไร ผมก็ลืมแล้ว น้องพึ่งบอกไปเองนะ ทำไมผมลืมง่ายจัง”“ไม่เป็นไรค่ะ ค่อยๆ จดจำ เดียวพอลก็จำทุกอย่างได้”“ว่าแต่วันนี้เลิกเรียนแล้วโบว์ไปไหนมาบ้าง หรือกลับคอนโดเลย”“โบว์แวะซื้อของใช้นะ แล้วก็กลับคอนโดเลย พอดีมีงานต้องเคลียร์ด้วย”“แล้วทานข้าวยัง”“โบว์ทานมาจากข้างนอกแล้ว พอลจะอาบน้ำเลยไหม”“ครับ”“งั้นเดียวโบว์เตรียมของให้นะ เสร็จแล้วเดียวจะไปจัดยาก่อนนอนให้ ว่าแต่วันนี้ปวดแผลไหม”มะลิเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นแค่ลูกจ้าง ที่มาเพราะหวังในเงินไปรักษาแม่ครู แต่เธอก็มีความเป็นห่วง เกี่ยวกับอาการของชายหนุ่มไม่แพ้คนในครอบครัวของเขาเลยและเธอจะดีใจเป็นอย่างมาก หากอาการของคุณพอลดีขึ้นในเร็ววัน เพราะนั้นก็หมายถึงห

13อยู่ข้างๆ“ไง ดีขึ้นแล้วเหรอ ถึงได้เข้าบริษัท”พีระเอ่ยถามยังลูกพี่ลูกน้องของตัวเองด้วยความแปลกใจ ที่จู่ๆ วันนี้มันก็โทรมาบอกว่าจะเข้าบริษัท ทั้งที่ทุกคนก็ห้าม ยังไม่อยากให้มันต้องมารับรู้เรื่องราวปวดหัวเกี่ยวกับงาน ทุกคนอยากให้มันเต็มที่กับการรักษาอาการที่มันเป็นอยู่ตอนนี้เสียก่อน แต่มันก็ดันทุรังจะมา แถมยังกำชับไม่ให้บอกใครอีกต่างหาก ว่าวันนี้มันเข้าบริษัท“ดีขึ้นแล้ว”“แล้วนี้โบว์ไปไหน”พีระหยังเชิงถาม เพื่อดูว่าพอลจะจำเหตุการณ์ที่ผ่านมาได้หรือไม่เมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกพี่ลูกน้องถาม พอลถึงกับนิ่งไปซักพัก เพราะอาการที่เป็นอยู่มันไม่ใช่จะหายภายในสามสี่วัน มันต้องใช้เวลา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็พยายามนึกว่าแฟนสาวตัวเองไปไหน“โบว์ไปเรียนนะ”เมื่อพีระได้ยินคำตอบจากลูกพี่ลูกน้อง ชายหนุ่มถึงกับยิ้มออกมาด้วยความดีใจและโล่งใจ ที่อาการของพอลดีขึ้นเรื่อยๆ“เขาดูแลดีอยู่ใช่ไหม”“อืม”“อย่าพึ่งคิดจะทำอะไรแผลงๆ หล่ะ แผลพึ่งหาย”พีระเอ่ยแซวพอลด้วยท่าทีและน้ำเสียงที่ติดกวน จนคนที่ถูกทักถึงกับมองด้วยความสงสัย“สงสัยอะไร กูหมายถึงเรื่องบนเตียงนะ”“ทะลึ่งจริงๆ เลยมึงอ่ะ กูจะฟ้องน้องนนท์”ฮ่า ฮ่า ฮ่า“แ

และวันของการเดินทางไปพัทยา ก็เริ่มต้นขึ้น โดยก่อนออกจากคอนโด ทางคุณพอลได้โทรนัดแนะกับบ้านของคุณพีระเรียบร้อยแล้ว โดยฝั่งนั้นก็ยกกันไปทั้งครอบครัวเลย ไม่ว่าจะเป็นคุณพ่อคุณแม่ของคุณพีระซึ่งมีศักดิ์เป็นอาของคุณพอล คุณพัชระน้องชายคนเล็กของตระกูลก็ไปด้วยเหมือนกันซึ่งที่พักที่เรากำลังจะไปมันเป็นบ้านพักพูลวิลล่าส่วนตัวของครอบครัวพงษ์นารานั้นเอง เห็นว่าคุณพีระซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดภรรยาสาวอย่างคุณเนเน่เมื่อปีที่แล้วนั้นเองในขณะที่คุณพอลขับรถ มะลิก็เป็นคนจับ GPS ไปยังจุดนัดแนะซึ่งเราพากันเดินทางไปกันเองเพียงลำพัง เรื่องนี้มะลิก็พึ่งทราบก่อนจะออกจากคอนโดนั้นเอง จะเอ่ยห้ามก็คงไม่ทันแล้ว แถมคุณพอลยังโดนคุณหมอเพียงดาวดุไปอีก แต่ทางคนป่วยก็ยังดื้อดึงว่าตัวเองสามารถขับรถไปเองได้ ไม่ต้องเป็นห่วงระยะทางจากกรุงเทพไปบ้านพักพูลวิลล่าที่พัทยาใช้เวลาเพียงไม่นานนัก เพราะทั้งมะลิและคุณพอลก็ไม่ได้มีเป้าหมายในการแวะหรือเที่ยวชมที่ไหน ทั้งคู่จึงตรงดิ่งไปที่บ้านพักเลยเมื่อเดินทางมาถึง ก็พบกับครอบครัวพงษ์นาราที่กำลังนั่งพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ส่วนน้องนนท์ก็กำลังเตรียมตัวลงเล่นน้ำในสระใหญ่โยมีพี่เลี้ยงประกบ