All Chapters of ล่ารักลูกสาวมาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

เวลาในคลับไหลผ่านจากสองสามทุ่มจนเกือบตีสองมิลินและวิกเตอร์กลับมาที่โต๊ะเหมือนเดิม เสียงนักร้องบนเวทียังคงคลอเบา ๆ ไฟในร้านนิ่งลงจากความวุ่นวายบนฟลอร์เมื่อครู่ และโต๊ะวีไอพีกลับมาครบองค์ประชุมอีกครั้ง“เอ้า ชนอีกแก้วก่อนร้านปิด” ไดมอนยกแก้วขึ้นทันทีแก้วกระทบกันเบา ๆ เสียงใสท่ามกลางบรรยากาศชิลล์ลงแล้ว ไนร่ากำลังเล่าเรื่องตลก ชิชาหัวเราะเสียงดัง เตชินส่ายหน้ากับน้องสาวตามเคยมิลินยังคงนั่งนิ่ง ฝั่งตรงข้ามวิกเตอร์เหมือนเดิม ท่าทีเรียบร้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถ้าไม่นับว่าเมื่อครู่เธอเกือบเสียหลักในมุมมืดข้างผนังเธอยกแก้วขึ้นจิบพอดี และอยู่ ๆ ปลายรองเท้าหนังของใครบางคนก็แตะข้อเท้าเธอเบา ๆ “…” มิลินชะงักไปครึ่งจังหวะ ดวงตาคู่สวยเหลือบตามองคนตรงข้ามทันที วิกเตอร์ยังนั่งพิงพนักเหมือนเดิม สีหน้าเรียบ มือหมุนแก้วช้า ๆ เหมือนไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิดปลายเท้าเขาเลื่อนสูงขึ้นนิดหนึ่ง แตะผ่านแนวข้อเท้ามิลินอย่างตั้งใจ คนโดนกระทำจะหรี่ตาใส่แล้วขยับเท้าหนี สองวินาทีผ่านไป… เท้าวิกเตอร์ก็ตามมาอีก คราวนี้ชิดกว่าเดิมมิลินวางแก้วลงช้า ๆ ก่อนจะก้มลงทำท่าเหมือนจัดกระเป๋า แล้วกระซิบเบา ๆ โดยที่คนอื่นยั

หลังจากมิลินคุยโทรศัพท์กับวิกเตอร์แล้ววางสายไป ไม่นานสปอร์ตสีแดงของเธอเลี้ยวเข้าโครงการคอนโดหรู ไฟหน้าอาคารสะท้อนกระจกหน้าเป็นเงาสีทองอ่อน ๆรถสีดำด้านของวิกเตอร์เลี้ยวตามเข้ามาห่าง ๆ เหมือนเดิม ไม่ได้เร่ง ไม่ได้แซง แค่ตามหลังมิลินจอดรถก่อน ดับเครื่องยนต์ เงียบอยู่ในนั้นสองวินาที หัวใจเต้นแรงกว่าตอนอยู่คลับเสียอีก ไฟหน้ารถอีกคันค่อย ๆ ดับลงประตูรถฝั่งคนขับเปิดออก ร่างสูงเดินอ้อมมาช้า ๆ ไม่รีบร้อน และไม่นานมิลินก็ตัดสินใจลงจากรถ“จะขึ้นไปไหม”“มิพูดแล้วนี่คะ”“จะไปก็คือจะไป คำไหนคำนั้น”สิ้นเสียงมิลิน มุมปากวิกเตอร์ยกนิดหนึ่ง ทั้งสองเดินเข้าอาคารพร้อมกัน ระยะห่างหนึ่งก้าวครึ่งในลิฟต์เงียบสนิท มีแค่เสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ ตัวเลขไล่ขึ้นทีละชั้น จนกระทั่งถึงชั้นพักอาศัยประตูห้องวิกเตอร์ถูกเปิดด้วยคีย์การ์ด มิลินก้าวเข้าไปช้า ๆ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มาที่นี่ แต่คืนนี้มันต่างออกไป“ยังจะทำหน้าเหมือนเหยียบพี่อยู่ไหม”“ก็รุ่นพี่เริ่มก่อน”“พี่จำไว้อยู่”“จำไปทำไมคะ”“จะได้คิดบัญชีถูก”เสียงประตูปิดลงเบา ๆ ด้านหลัง เสียงนั้นทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอีกจังหวะอย่างแปลกประหลาด“จะยืนตรงนี้อีก

วิกเตอร์มองร่างมิลินอยู่ครู่หนึ่ง เธอกำลังทาโลชั่นที่ขาเรียวอีกข้าง เนื้อครีมสีขาวค่อย ๆ ซึมเข้าผิวช้า ๆ กลิ่นหอมสะอาดลอยอ่อน ๆ ในห้อง และวินาทีนั้นมือใหญ่ก็เอื้อมมาจับข้อมือเธอเบา ๆ“เดี๋ยวพี่ทาให้มิดีกว่า”มิลินเงยหน้าขึ้นทันที เธอหรี่ตาใส่วิกเตอร์แบบรู้ทัน“มิรู้นะคะว่ารุ่นพี่จะทำอะไรมิ” เสียงเธอราบเรียบ แต่แฝงรอยยิ้มมุมปาก“รู้ทันนะคะ ไม่ได้โง่”“…” มุมปากวิกเตอร์กระตุกเล็กน้อย“พี่ทำอะไรล่ะ”“ก็” เธอมองมือเขาที่ยังจับข้อมือเธออยู่“ชอบทำเนียนไงคะ”“เนียนตรงไหน” เขาปล่อยข้อมือเธอทันทีอย่างสุภาพ“แค่จะทาโลชั่น”“ค่ะ แค่ทาโลชั่น มิเชื่อ”วิกเตอร์บีบโลชั่นลงบนฝ่ามือตัวเองอีกครั้ง คราวนี้ไม่รีบร้อน“มิลุกขึ้นยืนดี ๆ สิ พี่จะทาได้ถนัด”เมื่อวิกเตอร์พูดจบประโยค มิลินชะงักไป แต่ทว่าเธอก็ลุกยืนแต่โดยดี ขณะที่มือก็ยังคงจับชายผ้าเช็ดตัวไว้แน่น“หรือไปนั่งที่เตียงไหม”“เจ้าเล่ห์!”“แล้วจะทำไหม”“ทำค่ะ”วิกเตอร์ยิ้มมุมปากแบบคนได้คำตอบที่อยากได้ แต่ไม่ได้แสดงท่าทางดีใจเกินเหตุ“งั้นไปนั่ง”มิลินเดินไปนั่งปลายเตียงช้า ๆ มือยังจับผ้าเช็ดตัวไว้แน่นอย่างระวังตัววิกเตอร์เดินตาม เขากดโลชั่นลงบนฝ่าม

“อาาาาา มิ” เสียงพร่าเรียกชื่อมิลินซ้ำ ๆ จนเธอต้องยิ้มมุมปาก“เรียกมิทำไมคะ”“หื้มมม เกินไปแล้ว”วิกเตอร์พูด ก่อนจะถือวิสาสะดึงเอ็นกายออกจากปากน้อง แล้วลุกพรวดขึ้นจับมิลินอ้าขาออกแล้วใช้กายหนาแทรกเข้าไปซูบบบบบ… เขาดูดกลีบกุหลาบมิลินคืนอย่างจงใจ“อ๊ะ! รุ่นพี่!”“พี่เอาคืนแน่!”วิกเตอร์พูด น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดุมิลินแม้แต่น้อย แต่เป็นการจงใจจะเอาคืนเด็กแสบทำให้เขาเสียอาการอย่างไม่เคยเป็น“มิเปล่า อ๊าส์ ไม่ดูดแรงแบบนั้น อ๊าส์”“เดี๋ยวมิเสร็จคาปาก”“อื้อ~ รุ่นพี่”มิลินกล่าวห้ามพอเป็นพิธี แต่เสียงครางหวานที่หลุดออกมากลับทรยศเจ้าตัวชัดเจนเธอหอบเบา ๆ ดวงตาพร่าเล็กน้อย ก่อนจะก้มมองคนที่อยู่ระหว่างเรียวขาตัวเอง“อื้อ~ รุ่นพี่…”เสียงเรียกแผ่วลงอย่างคนกำลังเสียอาการ แต่แทนที่จะดันเขาออก มือเล็กเธอกลับเลื่อนลงไปจับผมเขาแทนแล้วลูบเบา ๆ ราวกับจัดทรง“อ่าาาส์”วิกเตอร์เงยหน้ามองทันที ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยเหมือนกำลังอ่านความคิดเธอ และไม่ถึงเสี้ยวนาทีใบหน้าหล่อก็ก้มลงดูดกลีบเล็กมิลิน“มิจะเสร็จให้ได้ อ่าาา”“เสร็จเลย คนเก่ง อื้ม”คนกระทำพูด พลางไล่เลียกลีบต่ออย่างรวดเร็ว ลิ้นสากกระดกไว พร้อมกับบดบี้

รุ่งเช้า…แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่าน ตกกระทบปลายเตียงเป็นเส้นยาวอุ่น ๆ มิลินขยับตัวช้า ๆ เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้น ความเพลียและความง่วงยังเกาะอยู่ที่ปลายขนตามือเธอเลื่อนไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณ ผ้าปูเตียงอีกฝั่งเย็นเฉียบ เสียงน้ำจากห้องน้ำดังแผ่ว ๆ อยู่ด้านใน มิลินผ่อนลมหายใจออกเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มเลื่อนลงเผยผิวขาวเนียนที่ยังมีรอยแดงจาง ๆ จากเมื่อคืนดวงตาคู่สวยกวาดตามองรอบห้อง เสื้อผ้าของวิกเตอร์พาดอยู่บนเก้าอี้ นาฬิกาเรือนหรูวางบนโต๊ะโทรศัพท์ของวิกเตอร์เสียบชาร์จอยู่ข้างเตียง ไม่มีอะไรเหมือนผู้ชายที่เสร็จแล้วก็ไปเสียงประตูห้องน้ำเปิดออก ไอน้ำอุ่นลอยออกมาพร้อมกลิ่นสบู่สะอาดหรู ๆ วิกเตอร์เดินออกมาพร้อมผ้าเช็ดตัวพันเอว ผมเปียกหมาด น้ำหยดจากปลายผมลงมาตามลำคอและไหล่กว้างเขาหยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นมิลินลุกนั่งอยู่ ก่อนสายตาคมจะสบตาเธอโดยตรง“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มยังแหบเบานิด ๆ แบบคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จมิลินพยายามคุมสีหน้า แต่เธอรู้ว่าตัวเองดูอ่อนกว่าเมื่อคืน“ค่ะ”“พี่คิดว่ามิจะนอนนานกว่านี้อีก”เขาเดินเข้ามาใกล้ ไม่ทำท่าเสือแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ตื่นเช้ามาแล้วเห็นผู้