All Chapters of ล่ารักลูกสาวมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงอีกครั้ง เหมือนเสียงลมเสียงคลื่นถูกดึงออกไปชั่วคราว วิกเตอร์มองหน้ามิลินอยู่นาน นานพอจะเห็นแววตาที่พยายามคุมความรู้สึก ดวงตาของเธอยังแดงก่ำ แต่น้ำตาไม่มีหลงเหลืออยู่แล้ว “ถ้าคุณคิดว่าฉันโกหก” “เดินไปอีกไม่กี่ก้าว คุณก็จะได้ยินเอง” มิลินยักไหล่พยายามทำให้มันดูเป็นเรื่องเล็ก ทั้งที่ไม่ใช่เลย วิกเตอร์ไม่ตอบ เขาแค่หันไปมองทางเดินที่เธอชี้ ก่อนจะเอ่ยออกมาในที่สุด “ไม่จำเป็น” “บังเอิญว่าไม่ชอบยุ่งเรื่องส่วนตัวของใคร” เขาหันกลับมาหาร่างบาง สายตาคมเข้มลดความแข็งลงเล็กน้อย แล้วเดินก้าวผ่านเธอไปโดยไม่พูดอะไรเพิ่ม ระยะห่างเฉียดกันใกล้พอให้มิลินรับรู้ถึงไออุ่นและกลิ่นน้ำหอมราคาแพงจากร่างสูง วิกเตอร์เดินตรงไปที่ระเบียง เขาก้มมองลงไปยังขอบระเบียงตรงหน้า ตามตำแหน่งที่กระเป๋าของมิลินค้างอยู่ มือแกร่งจับราวเหล็กแน่น สายตาคมประเมินระยะอย่างรวดเร็วนิ่งและแม่นยำ เหมือนคนที่เคยทำอะไรเสี่ยงกว่านี้มาแล้ว “ยืนรอตรงนั้น” “ไม่ต้องเดินเข้ามา” เขาพูดขึ้นโดยไม่หันกลับไปมองมิลิน ด้านมิลินเมื่อได้ยินเช่นนั้นเธอจึงหยุดเคลื่อนไหวตามที่วิกเตอร์บอกโดยอัตโนมัติ “คุณระวังตกนะ”

หลังจากที่มิลินนั่งทำใจที่ล็อบบี้สักพัก ร่างบางจึงตัดสินใจกลับขึ้นห้องพัก ลิฟต์รีสอร์ตเลื่อนขึ้นช้า ๆ ตัวเลขสีแดงกระพริบ เสียงกลไกเบา ๆ ดังในความเงียบของช่วงตีหนึ่งมิลินยืนพิงผนังสเตนเลสเย็นเฉียบ เงาของตัวเองสะท้อนซ้อนกันสองชั้น อยู่ ๆ เสียงของวิกเตอร์ดังขึ้นในหัว แทงลึกไม่แพ้คำด่าแรง ๆ ของเท็นติ๊ง!ประตูลิฟต์เปิดออก มิลินก้าวออกมา แต่ฝีเท้าช้าลงกว่าปกติ ทางเดินชั้นสองเงียบสงบ ลมทะเลพัดลอดเข้ามาจากปลายระเบียง กลิ่นเค็มบาง ๆ ลอยในอากาศ‘ถ้าเธอไม่อยากเป็นแบบนั้น ก็พิสูจน์สิ’‘ยืนบ่นอยู่ตรงนี้ ไม่ได้ทำให้ฉลาดขึ้น’“พิสูจน์”“พิสูจน์งั้นเหรอ”มิลินหยุดเดินกลางทาง หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล ซื่อบื้อเพราะอะไร ความจริงเธอไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดสักนิดเลย แถมเธอยังเป็นคนมั่นใจในตัวเองมากเสียอีก“ก็แค่ไม่ค่อยมีอะไรกัน”“ซื่อบื้อตรงไหน”เสียงวิกเตอร์ยังคงดังขึ้นในความทรงจำ และในจังหวะนั้น ร่างบางของมิลินก็หมุนตัวกลับทันทีโดยไม่คิดอะไรมากอีกเธอไม่ได้เดินไปทางล็อบบี้ ไม่ได้เดินไปทางห้องเดิมที่เท็นเคยพัก เธอเดินย้อนกลับไปอีกฝั่งของทางเดินที่วิกเตอร์เคยเดินไปและเธอจำได้…ห้องมุมสุดทางเดิน

มิลินไม่ตอบ เธอเพียงยกสายตาขึ้นสบกับเขาอีกครั้งด้วยสายตายั่วยวน ก่อนที่เธอจะตัดสินใจขึ้นคร่อมบนกายหนาของวิกเตอร์ใบหน้าพริ้มเพราโน้มตัวลงใช้ริมฝีปากแตะลงบนมุมปากของวิกเตอร์เบา ๆ ไม่รีบร้อน ไม่เร่งเร้า เป็นเพียงจูบแผ่วเบาที่เหมือนเป็นการประกาศว่าเธอเป็นฝ่ายเริ่มเองในครั้งนี้เธอไล่จูบอย่างช้า ๆ มิลินไม่ได้ถอนจูบนั้นออกทันที แต่เธอไล่จูบลงต่ำเรื่อย ๆ จากมุมปากเขาลงมาที่คาง แล้วเลื่อนต่ำลงไปตามลำคออย่างจงใจริมฝีปากของเธอแตะผ่านผิวร้อนผ่าวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนของแก่นกายเผลอกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว มือที่พาดอยู่เหนือศีรษะค่อย ๆ กำแน่นขึ้น ก่อนจะใช้สายตาคมมองเธอจากมุมสูง“ทำไมต้องมองมิขนาดนั้นคะ”“หรือว่ารุ่นพี่ไม่ชอบแบบนี้”เธอถามเสียงแผ่ว พลางจูบไล้ลำคอขาวเนียน ซึ่งด้านวิกเตอร์ เมื่อได้ยินมิลินถามแบบนั้น เขาจึงคลายมือที่กำแน่นเหนือศีรษะออก เลื่อนลงมาจับสะโพกบางไว้“ฉันมองไม่ได้เหรอ”“หรือว่าเธอกดดัน”มิลินหยุดชะงักทันที เธอผละริมฝีปากออกเพียงนิดแล้วพูด ก่อนจะประทับรอยจูบลงคอวิกเตอร์อีกครั้ง“ทำไมต้องพูดว่าฉันล่ะคะ”“คำว่าฉัน มิว่ามันดูห่างเหินกันเกินไปนะคะ”คำพูดของเธอไม่งอแง แต่มันมีค

ลานกิจกรรมยังวุ่นวายเหมือนเดิม ธงแต่ละประเทศยังโบกสะบัด เสียงหลายภาษาเจื้อยแจ้วเหมือนก่อนหน้าแต่มิลินเริ่มรู้สึกอะไรบางอย่างจุกแน่นอยู่ในอก ไม่ใช่เรื่องวิกเตอร์ แต่เป็นเรื่องแหวน ไม่ใช่เพราะแหวนแพง แต่เพราะมันคือสิ่งที่เธอเลือกให้ตัวเอง ความเชื่อเล็ก ๆ ความหวังเล็ก ๆ และเป็นคุณค่าทางใจที่ไม่มีใครเห็น“มิ แกจะเอาไง” ไนร่าถาม ก่อนมิลินเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตายังคงความนิ่งเฉย ไม่ตื่นตัวจนเกินไป“ต้องไปเอาคืน”“ปล่อยทิ้งไม่ได้หรอก”“ว่าแต่แหวนนั่นไปอยู่กับพี่วิกเตอร์ได้ยังไง” ชิชาอดไม่ได้เลยที่จะถามต่อ“แปลกจัง”“เออน่า เดี๋ยวเล่า” มิลินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ไม่มีเบอร์ ไม่มีไลน์ ไม่มีอะไรเลย ที่สามารถติดต่อวิกเตอร์ได้เลย เธอยืนคิดอยู่สักพัด ไนร่าก็สะกิดและพยักหน้าไปทางเต็นท์ใหญ่“วิศวะอยู่โซนโน้น” “ถ้าแกจะไป ก็ไปตอนนี้ คนยังเยอะ เขาไม่กล้าเล่นอะไรหรอก”สิ้นเสียงไนร่า มิลินจึงพยักหน้าก่อนจะวางแผ่นพับลงเรียบร้อย จัดชายกระโปรงให้เข้าที่ แล้วเดินออกจากบูธทันทีอีกด้าน…เตชินยังหัวเราะไม่หยุด ไดมอนยืนพิงโต๊ะ เธียร์เตอร์ก้มดูไอแพด ส่วนวิกเตอร์ยืนเงียบ สายตาไม่ได้อยู่ที่เพื่อน แต่อยู่ที่ปลายลาน“มึ