All Chapters of ล่ารักลูกสาวมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

“มิยืนท่าด็อกกี้ให้พี่หน่อย” เสียงวิกเตอร์ต่ำลงอย่างคนที่ตัดสินใจแล้ว ก่อนจะถอยสะโพกดึงเอ็นกายออกเปิดทางให้คนตัวบางลุกขึ้นมิลินผวานิดหนึ่ง ใจยังเต้นแรงไม่หยุด แววตากลัวมีจริง แต่ไม่ถอยด้วยความต้องการของเธอไม่ต่างจากคนเป็นรุ่นพี่“เบา ๆ นะคะ อย่าใจร้ายกับมิ” เสียงเธอใส แต่แฝงความระแวงนิด ๆ วิกเตอร์มองเธออยู่วินาทีหนึ่งมือแกร่งยังจับเอ็นกายมิลินสูดลมหายใจลึก ก่อนจะลุกขึ้นช้า ๆ เรียวขาสั่นนิดหนึ่งแต่เธอไม่ยอมให้เห็นชัด เธอหันหลังให้วิกเตอร์ทันที ราวกับรู้ว่าถ้ามองตาเขานานกว่านั้น เขาอาจจะเห็นความใจอ่อนเธอไปมากกว่านี้มือเล็กวางเท้ากับพนักโซฟา พยายามยืนให้มั่นคง ไหล่บางขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ แต่ก่อนจะเริ่ม เธอหยุดหนึ่งจังหวะนิ้วเรียวเกี่ยวกางเกงชั้นในตัวจิ๋ว ถอดมันออกช้า ๆ โดยไม่หันกลับมามองวิกเตอร์ เธอไม่ได้ยั่ว แต่ก็ไม่ได้อายจนหลบ มันคือการยอมอย่างมีสติวิกเตอร์ยังคงนิ่ง แม้ในใจจะอยากกระแทกคนตรงหน้ามากแค่ไหนก็ตาม เมื่อกางเกงชั้นในพ้นทางแตะลงพื้นสองเท้าแข็งแรงจึงค่อย ๆ ก้าวเข้ามาหมับ!มือใหญ่วางบนสะโพกมิลินอย่างระวังมากกว่าก่อนหน้านี้ เอ็นกายค่อย ๆ ดันเข้ารูร่อง คนที่อยู่ในท่าด

วิกเตอร์วางเลเซอร์พอยน์เตอร์ลงช้า ๆ เสียงพลาสติกกระทบโต๊ะเบา ๆ แต่ยังไม่ได้พูดอะไร“ให้กูเดานะ” ไดมอนหรี่ตา มองข้ามบูธไปอีกฝั่ง“น่าจะเหี้ยอาร์มมั้ง ลูกพ่อค้าใหญ่พอสมควร เห็นว่าเปย์เก่ง”“คู่แข่งรถกับไอ้เตอร์ด้วย แอคชิบหายกูเหม็นขี้หน้า” เธียร์เตอร์พยักหน้าเบา ๆคำว่าคู่แข่งทำให้บรรยากาศนิ่งลงนิดหนึ่ง“ไอ้อาร์มบริหาร” เตชินเลิกคิ้ว“เออ” ไดมอนยิ้มมุมปาก “มันชอบอะไรชัด ๆ ไม่อ้อมค้อม ถูกใจก็เดินเข้าใส่”“ดูมัน อย่าให้ถึงวันแข่งรถอีกนะมึง” เธียร์เตอร์พยักหน้าไปอีกฝั่งของลานสายตาทุกคนเลื่อนไปพร้อมกัน อาร์มสวมเสื้อเชิ้ตขาวพับแขนขึ้นพอดีข้อศอก นาฬิกาหรูสะท้อนแดด ยืนพิงบูธบริหารอยู่ ท่าทางสบาย ๆแต่สายตาเขา ไม่ได้อยู่ที่เพื่อน มันข้ามบูธ ตรงไปที่มิลินแบบไม่หลบ ไม่เกรงใจ ไม่แคร์ว่าใครจะมองสามหนุ่มหล่อเงียบเพียงเสี้ยววินาทีไดมอนหันกลับมามองหน้าเพื่อน กำลังจะพูดอะไรต่อปึ้ง!เสียงดังสนั่นจากด้านข้างบูธดังขึ้น“เหี้ย!” เธียร์เตอร์สะดุ้งทันทีขวดน้ำพลาสติกในมือวิกเตอร์ถูกบีบจนยุบ ก่อนจะถูกโยนลงถังขยะเหล็กข้างโต๊ะ มันไม่ใช่แรงมาก แต่มันดัง ดังพอให้เพื่อนสามคนสะดุ้งเตชินเลิกคิ้ว ไดมอนกลั้นยิ้ม

สองทุ่มตรงของวัน…ป้ายไฟนีออนหน้าคลับสว่างตัดกับความมืดของถนน ชื่อคลับตัวอักษรโค้งสีฟ้าอมม่วงเด่นชัด เสียงเบสดังทะลุประตูกระจกออกมาเป็นจังหวะหนัก ๆ สม่ำเสมอคืนนี้เป็นคืนโปรนักศึกษา โชว์บัตรลดทันทีทั้งโต๊ะเบียร์หนึ่งแถมหนึ่ง และดีเจรับแขกรับเชิญสุดพิเศษด้านในคลับตกแต่งสไตล์โมเดิร์นลอฟต์ ปูนเปลือยตัดกับไฟเส้น LED บาร์ยาวสะท้อนแสงแก้วคริสตัล ควันบาง ๆ ลอยคลอแสงไฟสีชมพูอมม่วงสามสาวชิมิร่าเดินเข้ามาก่อนเวลา ชิชาสวมเดรสสายเดี่ยวสีดำ ไนร่าเสื้อครอปขาวกับกางเกงเอวสูง ส่วนมิลิน เธอสวมเกาะอกสีดำแนบลำตัวพอดี กางเกงเอวสูงขายาวทำให้ช่วงเอวดูเล็กลงอย่างตั้งใจ เธอไม่ได้แต่งเยอะ แต่ทุกอย่างมันพอดีการ์ดหน้าร้านมองตามโดยไม่รู้ตัว โต๊ะใกล้ประตูหันมองพร้อมกัน“มากี่คนครับ” พนักงานโฮสต์หน้าทางเข้าเอ่ยยิ้ม ๆ สายตามองสลับสามสาวอย่างมืออาชีพ“สามค่ะ” ชิชาตอบไว ก่อนจะยื่นบัตรนักศึกษาให้ครบชุดพนักงานก้มสแกนบัตรทีละใบ ก่อนเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยถามอย่างรู้ใจ“วันนี้มีโปรโต๊ะเบียร์หนึ่งแถมหนึ่งนะครับ สนใจรับเลยไหม”“มีโปรพิเศษสำหรับน้องสาวเพื่อนลูกชายเจ้าของคลับไหมคะ” ชิชาหรี่ตา ทำหน้าใส ๆ แบบจงใจ“อ๋อ…” พนักงา

“เชิญครับคนสวย” ไดมอนผายมือกว้างแบบเจ้าของร้านเต็มตัว คำว่าคนสวยดังพอให้โต๊ะรอบ ๆ หันมามองอีกระลอก“ขอบคุณค่ะ” มิลินตอบเรียบ ๆ ไม่ได้เขิน ไม่ได้เล่นตาม แค่สุภาพตามมารยาทเธอเดินผ่านเขาไปนั่งลงช้า ๆ เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามวิกเตอร์ถูกเลื่อนออกให้โดยเธียร์เตอร์“โอ๊ย ดูเป็นแขกวีไอพีไปอีก” ไดมอนแซว“ก็วีไอพีจริง” เธียร์เตอร์เอ่ยตอบก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างเตชิน“งั้น โต๊ะนี้ วันนี้เจ้าของร้านดูแลเอง”“เจ้าของร้านหรือเจ้าของปัญหา ฮ่า ๆ” เตชินสวนทันทีเสียงหัวเราะดังกลบจังหวะเพลงไปชั่วครู่มิลินวางกระเป๋าลงข้างตัว เธอยกแก้วค็อกเทลขึ้นจิบอีกครั้ง ไฟสีม่วงสะท้อนผิวเนียนตรงไหล่เปลือยพอดีตา สายเดี่ยวของชิชากับครอปของไนร่าดูสนุก แต่เกาะอกสีดำของเธอกลับนิ่ง สะอาด และดึงสายตาที่สุด“น้องอะไรนะ” เธียร์เตอร์ถาม พลางชี้หาไนร่าแบบทำหน้ามึน ๆ ทั้งที่จำได้อยู่แล้ว“ไนร่าค่ะ” เธอตอบก่อนยกแก้วชนกับเขาเบา ๆ“ไม่ต้องทำเป็นจำไม่ได้รุ่นพี่”“โห รู้ทันอีก” เธียร์เตอร์หัวเราะ“แล้วคนนี้ล่ะ” ไดมอนพยักหน้าไปทางชิชา“ตัวปั่นประจำตระกูล”“ชิชา น้องสาวคนเล็กผู้มีอภิสิทธิ์เหนือกฎหมายของพี่เต!” เธอประกาศเองหน้าตาเฉย“ใช่สิ” เต

หลังจากสาว ๆ สามคนเต้นไปสักพัก เหงื่อบาง ๆ เริ่มเกาะปลายผม เสียงหัวเราะดังกลบจังหวะเบสที่เริ่มช้าลง ดีเจค่อย ๆ เฟดเพลงลง“โอเคทุกคนนนน… พักฟลอร์แป๊บนึง เดี๋ยวเจอกันใหม่!”เสียงโห่เบา ๆ ดังขึ้น ก่อนบีตหนักจะถูกแทนที่ด้วยเสียงกีตาร์อะคูสติกนุ่ม ๆ ไฟบนฟลอร์เปลี่ยนจากม่วงกระแทกตา เป็นส้มอุ่นสบาย นักร้องชายคนหนึ่งเดินขึ้นเวทีพร้อมไมค์“เพลงนี้สำหรับคนที่อยากพักหัวใจหน่อยนะครับ”“โอ๊ย เปลี่ยนอารมณ์เฉยเลย กำลังสนุกอ่า” ไนร่าหัวเราะ หอบนิด ๆ“ดีละ ฉันเริ่มเหนื่อย”“กลับโต๊ะกัน” ชิชาจับแขนมิลิน“เดี๋ยวพี่เตหาว่าเราหาย”มิลินพยักหน้าเล็กน้อยแต่ยังยิ้มอยู่ เธอเดินนำกลับไปที่โซนวีไอพี ผมลอนยาวตกลงบนไหล่เปลือย แก้มขึ้นสีเล็กน้อยจากทั้งแอลกอฮอล์และความสนุกและทันทีที่ทั้งสามเดินไปถึงโต๊ะ สี่หนุ่มก็เงยหน้าพร้อมกันทันที“กลับมาแล้วเหรอตัวแม่” ไดมอนยกแก้วขึ้นทัก“ฟลอร์ร้อนมากค่ะรุ่นพี่ ปรับแอร์ด้วยนะคะ” ชิชาตอบพลางนั่งลง“ต้องพักก่อน”“น้ำค่ะ ขอแบบด่วน” ไนร่าทิ้งตัวลงข้างเธียร์เตอร์“ได้ครับคุณผู้หญิง” เธียร์เตอร์เอื้อมหยิบแก้วน้ำให้ทันที“บริการดีไหม”“พอใช้” ไนร่าพยักหน้าอย่างเรื่องมากมิลินนั่งลงฝั