Todos os capítulos de ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม: Capítulo 31 - Capítulo 40

พนักงานเลือกผักเพื่อนำไปทำอาหาร โดยทำผัดผักรวมมิตร มะเขือม่วงผัดหมูสับ และแกงจืดผักรวม กลิ่นอาหารที่ทำ ต่างทำให้พนักงานพากันแปลกใจ เพราะกลิ่นอาหารหอมมาก หอมเป็นพิเศษเลย“เราลองชิมดูไหม ทำไมอาหารถึงได้หอมขนาดนี้” พนักงานคนที่หนึ่ง คุยกับพนักงานคนที่สอง“อือ เอาสิ ฉันก็อยากชิมเหมือนกัน” พนักงานทั้งสอง ตักอาหารเข้าปากเคี้ยว จากนั้นก็พากันมองหน้ากัน อย่างไม่อยากจะเชื่อ“อร่อย! อร่อยมากเลย ผักพวกนี้ หวาน กรอบ อร่อยมาก” พนักงานคนที่หนึ่งพูดขึ้น“ใช่ ขนาดฉันไม่มีฝีมือปรุงอาหารเท่าไหร่ ยังอร่อยขนาดนี้ มิน่าล่ะ ถึงได้ขายผักแพง ฉันเข้าใจเจ้าของห้างแล้ว” พนักงานคนที่สองแสดงความคิดเห็น“แต่ฉันขอกินอีกได้ไหม มันอร่อยมาก” พนักงานคนที่หนึ่งพูดด้วยสีหน้าออดอ้อน“ได้สิ แต่ฉันว่าคงได้แค่คนละสี่ถึงห้าคำนะ เพราะหัวหน้านับผักที่ใช้ด้วย”“อือ ฉันเข้าใจ รอเงินออก ฉันจะซื้อกลับไปทำกินที่บ้านเอง”พนักงานสาวทั้งสองต่างพยักหน้า และให้กำลังใจกัน ตั้งใจว่า เมื่อเงินเดือนออก จะนำมาซื้อผักเหล่านี้ ไปทำอาหารทานที่บ้านแน่นอน “คุณลูกค้า เชิ

เมื่อคุณท่านของบ้านได้ทาน ก็ถึงกับเอ่ยปากชมว่าอร่อย กินแล้วรู้สึกมีแรง คุณท่านกินอาหารจนหมดถ้วย แล้วก็พยายามขยับนิ้วดู ก็ขยับได้ คุณนายดีใจมาก เพราะตั้งแต่ที่สามีของเธอป่วยเป็นอัมพาตนอนติดเตียง เธอก็แทบหมดหวังแล้วกับการรักษา หมอต่างก็พากันบอกว่า ร่างกายตั้งแต่คอลงไปของคุณท่านนั้น ไม่สามารถขยับได้แล้ว แต่พอคุณท่านได้กินอาหารที่ทำจากผักของไร่นี้ ก็สามารถขยับนิ้วได้ คุณนายจึงให้เธอมาทำการซื้อผักไปตุนไว้เมื่อพนักงานได้ฟังการบอกเล่าของลูกค้า ก็ต่างพากันคิดว่า นี่มันผักวิเศษอันใดกัน‘ไม่ได้การ ถึงเงินไม่ออก ก็ต้องซื้อไปทำอาหารกินบ้างแล้ว’ ตอนนี้ผักของห้างสรรพสินค้าเอสทีพี (STP) ทั้งสามสาขา เริ่มจะหมดลงแล้ว ไม่น่าเชื่อว่า แม้จะขายในราคาที่สูงกว่าผักทั่วไปเกือบหนึ่งเท่า ก็สามารถขายออกได้“ผักหมดแล้วเหรอครับ?” ลูกค้าหนุ่มถามกับพนักงานขาย“ยังมีอยู่นะคะ ที่โซนนู้นค่ะ” พนักงานชี้ไปที่โซนขายผัก ที่ยังมีอยู่เต็มชั้นวาง“ไม่ใช่ครับ ผมต้องการผักจากไร่เคียงดาว เมื่อวานยังเหลืออยู่เยอะเลย” ลูกค้าหนุ่มพูดด้วยสีหน้าผิดหวัง“เอ่อ

นักท่องเที่ยวที่จะพักในเต็นท์ ตอนแรกเมื่อรู้ว่ารีสอร์ตเต็มแล้ว พวกเขาต่างก็พากันถอดใจ คิดว่าคืนนี้คงไม่มีที่พักแน่ ๆ จนบอกกับผู้จัดการไร่ไปว่า ขอนอนที่ศาลารับรองนักท่องเที่ยวก็ได้ แต่หลังจากนั้น ผู้จัดการไร่ก็มาบอกว่า จะเปิดลานกางเต็นท์ให้ และยังมีเต็นท์ไว้คอยบริการด้วย ส่วนราคาที่พัก พวกเขาไม่ได้มีปัญหาอะไรการเดินทางไปที่ลานกางเต็นท์ พนักงานพานักท่องเที่ยวนั่งรถรางไป ทุกคนต่างก็พากันตื่นเต้นไปกับบรรยากาศของไร่ชา ที่เขียวขจี ไปไกลสุดลูกหูลูกตา ต้นชาเรียงตัวกันเหมือนขั้นบันได ที่ค่อย ๆ ลดหลั่นกันไปและยังมีดอกพญาเสือโคร่ง ที่ออกดอกสีขาวอมชมพูอยู่เต็มต้น ยาวไปตลอดแนวถนนเส้นนี้ ช่างเป็นภาพที่สวยงามเหลือเกิน เหมือนหลุดเข้ามาในอีกโลกหนึ่งเลยก็ว่าได้เมื่อรถรางผ่านที่พักรีสอร์ต แขกก็ได้ยินเสียงน้ำตก ทุกคนต่างคิดในใจว่า เมื่อเก็บของเสร็จแล้ว จะพากันมาที่น้ำตกอย่างแน่นอนรถรางเคลื่อนตัวไปตามทางดิน เมื่อผ่านรีสอร์ตหลังสุดท้าย ขึ้นไปบนเนินเขาที่ระยะทางประมาณ 200 เมตร เมื่อมาถึงทุกคนก็พบกับลานกว้าง ที่มีพื้นที่ประมาณ 5 ไร่ มีเต็นท์กางไว้รอพวกเขาแล้วพนักงานช

เมื่อหยางนั่งรถเข็นเข้ามาในห้อง ทุกคนต่างก็เงียบเสียงลง จากนั้นเขาก็ให้เลขา แจกแจงเรื่องผลประกอบการของบริษัท“ท่านประธานครับ มีเรื่องแจ้งแค่นี้เหรอครับ? อย่างนั้นก็ไม่เห็นต้องให้มาเข้าร่วมประชุมเลย ส่งอีเมลมาเหมือนเดิมก็ได้” ผู้ถือหุ้นชายคนหนึ่งพูดขึ้น“ใช่ค่ะ อิฉันว่า มันเสียเวลามากเลยค่ะ ส่งอีเมลแจ้งเหมือนเดิมเถอะค่ะ” ผู้ถือหุ้นหญิงวัยกลางคนพูดบ่นออกมาและอีกหลากหลายเสียง ที่เหมือนว่าการประชุมผู้ถือหุ้นนั้น ดูไม่สำคัญอะไร แค่พวกเขาได้เงินปันผลก็พอแล้ว“ผมยังไม่ได้บอกเลยนะครับ ว่ามีเรื่องแจ้งแค่นี้” หยางพูดออกไมค์ ด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ“คุณกีรติ แจกเอกสารเลยครับ” หยางบอกกับเลขาของเขา“ครับ” ท็อป หรือชื่อจริงว่า กีรติ เดินไปแจกเอกสารให้กับผู้ถือหุ้นทุกราย“ทุกคนคงได้เอกสารกันแล้วนะครับ ในเอกสารจะมีรายละเอียดการยักยอกเงินของบริษัทไป มูลค่ามากกว่า 100 ล้านเธียร์ ดูเหมือนจะมีพนักงานบัญชี เป็นคนแต่งบัญชีให้ด้วย ระยะเวลาน่าจะทำมาแล้วไม่ต่ำกว่าห้าปี”เมื่อหยางพูดจบ ก็มีเสียงพูดคุยอื้ออึงขึ้น ทั้งเชื่อและไม่เชื่อ ส่วนคนท

“ถ้างั้นลุงก็วางใจ” สมปองพูดกับดาว“งั้นพวกเราไปจัดผักขึ้นรถกันเถอะ จะได้ออกเดินทาง” สมปองบอกกับเพื่อนที่ขับรถบรรทุกคนอื่น ให้ไปทำงานต่อ“ลุงโทรบอกที่บ้านด้วยนะครับ จะได้ไม่มีใครเป็นห่วง” ดาวบอกกับสมหมาย“ได้ครับ” จากนั้นสมหมายก็โทรบอกภรรยาของเขาทันที ดาวกลับมาที่บ้าน เพื่อปรุงยารักษาเนื้องอกในสมอง และยารักษาอาการของโรคชราอีกอย่าง เพื่อเป็นของขวัญให้ลุงแกหน่อย เพราะหากเขาได้รักษาใคร ก็นับว่ามีวาสนาต่อกัน และอีกอย่าง ก็อยากรู้ประสิทธิภาพของยาด้วยว่า ได้ผลเหมือนที่โลกเก่าไหมดาวให้สมหมาย นอนที่ห้องพักคนงานที่ว่างอยู่ พรุ่งนี้เขาจะเริ่มการรักษา จึงบอกให้สมหมายนอนแต่หัววัน รุ่งเช้า ดาวให้คนงานสี่คน เข้ามาหาสมหมายที่ห้อง หลังจากคลุมเตียงด้วยแผ่นพลาสติก ดาวก็ให้สมหมายดื่มยาที่ปรุงมาทันที แล้วบอกให้คนงาน จับมือและเท้าของชายชราไว้ ไม่ให้แกดิ้นแรงจนเกินไปดาวได้กำชับคนงานทั้งสี่คนแล้วว่า เรื่องนี้ห้ามบอกใคร ไม่งั้นดาวจะทำการเลิกจ้างงานทุกคนทันทีคนงานชายทั้งสี่คน ก็รับปากว่าจะไม่พูดออกไป“อ๊าก! ๆ โอ๊ย!