Todos os capítulos de ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม: Capítulo 11 - Capítulo 20

“พ่อแม่ผมเสียหมดแล้วครับ” ดาวบอกด้วยสีหน้าเศร้าลงทันที“ตายจริง! ป้าขอโทษนะ” มณีรู้สึกผิดที่พูดถึงเรื่องนี้“ไม่เป็นไรครับ”“แล้วตอนนี้หนูอยู่กับใคร?”“ผมอยู่คนเดียวที่ไร่ครับ แต่ก็มีญาติแวะมาหาเรื่อย ๆ ครับ”เมื่อมณีและสนได้ฟัง ก็ให้รู้สึกเห็นใจชายหนุ่ม อายุเพียงแค่นี้กลับต้องแบกรับอะไรไว้มากมาย ไร่ของดาว“อ้าวดาว! กลับมาแล้วเหรอ? ลุงเห็นว่าหลานยังไม่มา เลยให้คนงานเริ่มตัดผักไปก่อนแล้ว”“ตัดได้เลยครับ ตามรายการที่ป้าสาให้มาเลย เอ่อลุงครับ หากผมจะขายกล้วย พอมีร้านรับไหมครับ”“โอ๊ยหลาน! มีแน่นอน ผลผลิตจากไร่หลานน่ะ ลงขายแป๊บเดียวก็หมด ผักของหลานก็อร่อยไม่เหมือนใคร เดี๋ยวลุงให้นังสา หาร้านให้” แล้วลุงโชค ก็เดินไปโทรศัพท์หาเพื่อน เพื่อให้ช่วยหาร้านรับซื้อกล้วย พอสาได้รู้ก็ตอบตกลง และโทรหาร้านขายผลไม้ ที่เป็นพันธมิตรต่อกันทันที เช้ามืดวันต่อมา เมื่อดาวมาส่งผักให้ป้าสา เธอก็พาดาวไปแผงขายผลไม้ ที่อยู่อีกซอยหนึ่งของตลาด เมื่อมาถึงป้าสาก็แนะนำให้ดาวรู้จักกับป้าติ๋ม

เช้านี้ ดาวทำการเก็บสมุนไพร ในสวนที่เขาล้อมไว้ สมุนไพรเริ่มทยอยโตเต็มที่ ดาวจึงต้องนำมาแปรสภาพ เพื่อให้เก็บได้นาน โดยนำมาเข้าเครื่องอบแห้ง เพื่อเตรียมไว้รอปรุงยาดาวยังคิดที่จะทำยาดมสมุนไพร ที่ดมแล้วหอมสดชื่น จมูกโล่ง เพราะตั้งแต่ที่ดาวได้ลองดมยาดมของที่นี่ ก็ติดใจทันที ที่โลกเก่าของเขาไม่มีแบบนี้ “คุณดาวครับ อยู่ไหมครับ?”ดาวได้ยินเสียงคนเรียก ก็เดินออกไปหน้าบ้าน เป็นมิ่งนั่นเอง“มีอะไรพี่มิ่ง?”“คุณดาวอยากเลี้ยงหมาไหมครับ? ที่วัดมีแม่หมาออกลูก เผื่อคุณดาวอยากได้มาเฝ้าไร่” มิ่งลองถามดู เพราะที่วัดมีสุนัขเยอะ กลัวหลวงพ่อเลี้ยงไม่ไหว“มีกี่ตัวครับ?” ดาวคิดว่า เลี้ยงสุนัขไว้เฝ้าไร่ก็ดี เผื่อเกิดอะไร หรือมีใครมา มันก็จะเห่าบอกให้รู้ก่อน“มีสี่ตัวครับ”“อืม งั้นก็เอาทั้งสี่ตัวเลย ฝากพี่มิ่งจัดการด้วยนะ ขอบใจที่มาบอกครับ”“ได้ครับ ถ้ามันหย่านม ผมจะพามาที่ไร่ครับ”จากนั้นมิ่งก็กลับไปทำงานต่อ ตอนนี้ผลไม้ในไร่ เริ่มที่จะออกดอกแล้ว คนอื่นต่างพากันบอกว่า ผลไม้พวกนี้โตเร็ว แต่ดาวคิดว่า ยังช

“พวกลูก ๆ มันอยากแบ่งสมบัติกันน่ะ ตาเบื่อที่ต้องคอยฟังเรื่องนี้ ก็เลยว่า จะขายเอาเงินไปแบ่งให้ลูก ๆ ตาจะแบ่งที่ให้ก็ไม่เอา เพราะแต่ละคน ก็ทำงานในเมือง ไม่คิดที่จะกลับมาทำไร่ทำสวนหรอก ส่วนตาจะย้ายไปอยู่กับลูกสาวคนโตน่ะ ตาเห็นว่าเอ็งทำไร่ได้ดี ตาเลยนึกถึง ถ้าไร่ที่ตารักไปอยู่ในมือเอ็ง ตาก็สบายใจ” ชายชรารู้สึกเศร้าใจเป็นอย่างมาก ที่ต้องขายสมบัติชิ้นสุดท้ายในชีวิตไป“ตาหวันมีที่ดินอยู่กี่ไร่เหรอครับ?” ดาวถามเพราะต้องคำนวณ ดูราคาที่ดิน กับเงินในกระเป๋าตอนนี้“มีอยู่ 110 ไร่ ตาขายให้เอ็งหมดเลย ขายไร่ละ 20,000 เธียร์ เหมือนเดิม”เมื่อดาวได้ฟังก็ตกใจ ที่มีพื้นที่เยอะขนาดนั้น ดาวเปิดโทรศัพท์แล้วเข้าแอปพลิเคชันธนาคาร เพื่อเช็กเงินที่มี ดาวรู้สึกปวดใจเป็นอย่างมาก หลังจากที่ซื้อรถกระบะสองคันนั้นแล้ว ดาวก็เริ่มเก็บเงินใหม่ และมันก็คงต้องไปกับการซื้อที่ทั้ง 110 ไร่ นี้แน่นอน โอกาสดี ๆ แบบนี้ไม่ได้มีบ่อย“ตกลงครับตาหวัน ผมจะซื้อไร่ต่อจากตาทั้งหมดเลย”“ตกลง ๆ ตาได้ขายให้เอ็ง ตาก็สบายใจ ฝากเอ็งดูแลต่อด้วยนะ” ตาหวันพูดด้วยเสียงที่สั่น ๆ น้ำตารื้นที่หางตา แต่ก็ทำเป็น

ในระหว่างที่รอไร่ชาโตพร้อมเก็บผลผลิต ดาวก็มีรายได้จากการขายผักที่มากขึ้น เพราะมีพ่อค้ามารับซื้อถึงที่ไร่หลายเจ้า โดยนำไปขายที่ต่างจังหวัด ราคาก็สูงขึ้นไปด้วย ดาวทำสัญญากับพ่อค้าแม่ค้าเป็นเวลาหนึ่งปี หากครบกำหนดทำตัวดี ดาวก็ต่อสัญญาให้ เพื่อไม่เป็นการผูกขาด “คุณดาวครับ ตอนนี้ปลาที่บ่อโตพอที่จะขายได้แล้วครับ” เมืองรายงานในส่วนที่ตนรับผิดชอบ ให้ดาวรับรู้“ได้ครับ เดี๋ยวผมหาคนรับซื้อ”“แล้วก็ตอนนี้ ส้ม ลำไย ลิ้นจี่ น่าจะเก็บขายได้แล้วครับ” เมืองบอกดาวอีกรอบตอนแรกเมืองก็แปลกใจ ที่ผลไม้โตเร็ว แค่ปีกว่า ๆ ก็สามารถเก็บผลขายได้แล้ว แต่ละต้นก็มีลูกดกทั้งนั้น ลูกก็โต ๆ รสชาติก็โคตรอร่อย เมืองไม่เคยทานผักผลไม้ที่ไหน อร่อยเท่าที่ไร่นี้เลยแต่ดาวเคยบอกว่า ใส่ปุ๋ยและน้ำหมักสูตรพิเศษ ทำให้ผักผลไม้โตเร็ว และมีรสชาติที่อร่อย เขาและเหล่าคนงานคนอื่น ๆ จึงเชื่อ และไม่คิดอยากจะสงสัยอะไร เพราะการทำงานที่นี่ ทำให้ทุกคนมีรายได้ ที่สามารถเลี้ยงครอบครัวให้สุขสบาย บางคนก็ได้ปลดหนี้ ได้สร้างบ้าน ได้ส่งลูกเรียน เจ้านายก็ใจดี ผลผลิตในไร่ก็เก็บกินได้ เจ้านายไม่ได้ห

นักท่องเที่ยวต่างพากันทยอยเดินทาง มาที่ไร่เคียงดาวอย่างไม่ขาดสาย จากถนนที่ไม่ค่อยมีรถวิ่งผ่าน ตอนนี้มองไปทางไหน ก็มีแต่รถราตลอดเส้นทาง“ตอนนี้เรากำลังพานักท่องเที่ยวทุกท่าน เข้าชมไร่ผลไม้ของเรานะครับ ไร่นี้จะปลูกมะม่วง ฝรั่ง แอปเปิล แล้วก็กล้วยครับ ส่วนไร่เคียงดาวสอง จะมีผลไม้ ส้ม ลำไย และลิ้นจี่ครับ” วิทยากร อธิบายให้นักท่องเที่ยวฟัง และก็คอยดูแลให้ความสะดวกแก่นักท่องเที่ยว หากนักท่องเที่ยวสงสัยอะไร วิทยากรก็จะคอยตอบให้“ผมจะจอดให้เดินเที่ยวชม 20 นาทีนะครับ แล้วเราก็จะเดินทางกันต่อ หากใครอยากกินผลไม้ ก็สามารถเก็บกินได้เลยครับ”หลังจากจอดรถราง นักท่องเที่ยวก็เริ่มลงจากรถ แล้วเดินดูผลไม้ทันที“คุณดูต้นแอปเปิลนี่สิ ลูกดกเต็มต้นเลย ฉันเห็นในเพจบอกว่า ผลไม้ที่นี่อร่อยมาก เรามาลองชิมกันดูไหมว่า จะเป็นเหมือนที่ชาวเน็ตพูดกันหรือเปล่า” นักท่องเที่ยวสาวพูดกับสามีตัวเอง“ลองดูสิคุณ เขาบอกเก็บกินได้” สามีของเธอก็เห็นด้วย เมื่อนักท่องเที่ยวสาวกัดลูกแอปเปิล แล้วเคี้ยวกิน ความกรอบ ความหวาน ความหอม กระจายอยู่ภายในปาก จนเธอต้องกัดกินอีกหลายคำ“โอ้โห! คุณ นี