Todos os capítulos de พลั้งพลาดรักสามีไร้ใจ: Capítulo 11 - Capítulo 20

เมื่อซื้อเสื้อผ้าเสร็จทั้งสองก็พากันออกจากร้านแบรนด์หรู ร่างสูงที่หิ้วถุงเสื้อผ้าก็หันถามร่างบางที่เดินเคียงข้างตัวเอง“แพรวอยากซื้ออย่างอื่นอีกไหม”“วันนี้พอแค่นี้ก่อนค่ะ แพรวค่อยชวนพี่ภูริมาซื้อวันหลังอีกค่ะ”“แล้วอยากไปไหนต่ออีกไหม”“ไม่ดีกว่าค่ะ”“งั้นกลับกันเลยนะ”“ค่ะ” จากนั้นทั้งสองก็พากันออกจากห้างสรรพสินค้าไป แล้วเขาก็พาเธอไปส่งที่คอนโดคอนโดเมื่อรถมาจอดหน้าคอนโดชายหนุ่มก็ลงไปหยิบถุงผ้าหลังรถที่มีอยู่หลายถุงแล้วทั้งสองก็พากันขึ้นคอนโดไป“พี่กลับก่อนนะแพรว” เมื่อเขาวางถุงเสื้อผ้าแบรนด์เนมลงบนโซฟาก็เอ่ยกับร่างบางที่ยืนอยู่“ทำไมพี่ถึงไม่อยู่กับแพรวที่นี่เลยล่ะคะ พี่ก็รู้ว่าตอนนี้แพรวไม่มีใครแล้ว”“พอดีพี่มีธุระต้องรีบไปทำน่ะ”“อ๋อค่ะ งั้นพี่ก็ไปทำธุระเถอะ ถ้ามีอะไรแพรวค่อยโทรไปค่ะ”“อืม พี่ไปก่อนนะ” พูดจบ คนตัวสูงก็ออกจากคอนโดไปขึ้นรถและมุ่งหน้าไปยังเพ้นท์เฮาส์หรูที่อยู่ใจกลางเมืองเพ้นท์เฮาส์เมื่อเข้ามาในเพ้นท์เฮาส์ภูริก็เดินหาคนตัวเล็กจึงเห็นว่าเธอนอนหลับอยู่ในห้องนั่งเล่น ขายาวก้าวมาหย่อนตัวนั่งข้างเธอแล้วจ้องมองไปยังใบหน้าเรียวสวยนิ่งอยู่อย่างนั้น ก่อนที่ไม่นานคนที่หลับอย

เพ้นท์เฮาส์เมื่อเข้ามาในเพ้นท์เฮาส์ภูริก็เดินมองหาร่างเล็กไปทั่วทุกห้องแล้วเข้าไปดูในห้องนอน เมื่อไม่เห็นเธอเขาจึงโทรหาทันทีตู๊ดเขารอสายจนมันตัดไปแล้วเขาก็โทรอีกครั้งตู๊ดแต่เธอก็ไม่รับสาย เมื่อเป็นอย่างนั้นเรียวปากหยักได้รูปจึงพึมพำออกมาด้วยความเป็นห่วง“เธอไปไหนนะอัญญา ทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์” ตอนนี้เขารู้สึกวิตกกังวลเป็นอย่างมากที่เธอไม่รับโทรศัพท์ เธอจะเป็นอะไรหรือเปล่าเมื่อคิดอย่างนั้นเขาจึงโทรหาเธออีกครั้งตู๊ด“โทรมาทำไมคะ” เธอกรอกเสียงเข้าไปในสายด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ(เธออยู่ไหน) เขารู้สึกใจชื้นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงของเธอ“คุณจะถามทำไมคะ อัญญาก็อยู่เพ้นท์เฮาส์ของคุณไง”(ตอนนี้ฉันอยู่เพ้นท์เฮาส์)“…” เธอนิ่งพลางคิดในใจว่าเขาจะกลับมาทำไม ก็ในเมื่อเขาบอกว่าคืนนี้จะนอนกับแฟนที่เขาโกหกเธอว่าเป็นเพื่อนของเขา(เธออยู่ไหน เดี๋ยวฉันไปรับ)“คืนนี้อัญญาจะไม่กลับไปนอนที่นั่นค่ะ”(แล้วเธอจะไปนอนไหน)“ที่อยู่ของอัญญาก็มีค่ะ อัญญาไม่จำเป็นต้องนอนที่เพ้นท์เฮาส์ของคุณหรอก”(ฉันก็กลับมานอนกับเธอแล้วนี่ไง กลับเพ้นท์เฮาส์มาสิ) เขารู้ว่าเธอคงน้อยใจที่เขาบอกจะค้างคืนที่อื่น“ไม่กลับค่ะ”(อัญญาเ

เขาวางร่างเล็กลงบนเตียงแล้วจัดการถอดเสื้อผ้าของเธอและของตัวเองออกจนร่างเปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่ มือหนาจับขาเรียวแยกออกกว้าง ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงไปไล้เลียติ่งเสียวพร้อมกับดูดเม้มกลีบรักอวบอิ่มอย่างกระหาย ลิ้นร้อนสอดลึกเข้าไปในรูรักพลางกระดกและดุนดันสลับกันไปกับริมฝีปากที่ดูดเม้มกลีบอูม เอวบางแอ่นเนินเนื้อเข้าหาลิ้นชื้นด้วยความเสียวซ่านเกินจะทานทนไหว เธอส่งเสียงครางหวีดหวิวในลำคอจนกระทั่งร่างบางเกร็งกระตุกปลดปล่อยน้ำเกสรออกมาในจำนวนมากมายแผล่บ จ๊วบเมื่อกวาดเลียน้ำหวานจนเกลี้ยงเกลา จากนั้นร่างแกร่งจึงหยัดตัวขึ้นพร้อมกับจับแท่งรักยาวใหญ่สอดใส่เข้าไปในรูสวาทสีสวยจนมิดด้ามสวบ“อา ฉันเสียวมากเลยอัญญา เธอเสียวไหมหืม…” เขาถามด้วยแววตาหยาดเยิ้ม“…” เธอพยักหน้าส่งสายปรือปรอยมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ดูแล้วเซ็กซี่มาก ยิ่งเวลาเขาใกล้จะเสร็จ เสียงครางของเขาและสีหน้าของเขาที่แสดงออกมาอย่างไม่ปกปิดนั้นยิ่งดูเซ็กซี่ขึ้นไปอีกและเธอก็ชอบดูมากๆ“งั้นเสร็จพร้อมกันอีกรอบ ครางดังๆเลยนะ” ว่าแล้วชายหนุ่มก็ขยับแก่นกายเข้าออกเนิบช้าและไต่ระดับความเร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆตั่บ! ๆๆๆๆ“ซี้ดด อืม…” เสียงทุ้มคร

“เพราะเหตุนี้สินะ คุณถึงได้ไปหาคนรักของคุณได้ เพราะเขาหมดพันธะแล้วนี่เอง…”“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยสิ เพราะคุณกับเขาจะได้แต่งงานกันเสียที คุณเคยพูดว่าอยากแต่งงานกับเขา อยากมีลูกกับเขา งั้นคุณก็ไปแต่งงานกับเขาเลยสิ คุณรอเวลานี้มานานแล้วไม่ใช่เหรอ” เธอพูดออกไปด้วยอารมณ์คุกรุ่นเพราะรู้สึกเจ็บใจที่ตัวเองไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความรู้สึกของเขาที่มีต่อคนรัก เขาโกหกเธอไปหาคนรักครั้งแล้วครั้งเล่า“อัญญา เธอช่วยฟังฉันอธิบายหน่อยนะ ที่ฉันต้องไปหาแพรวเพราะเขา…”“เพราะเขาต้องการคุณ และคุณก็ต้องการเขา แล้วก็อยากสานสัมพันธ์กันต่อใช่ไหมคะ”“อัญญา…”“ในเมื่อคนรักของคุณไม่มีพันธะแล้ว งั้นอัญญาจะช่วยให้คุณหมดพันธะเองค่ะ”“เธอพูดแบบนี้หมายความว่าไง” เขาถามด้วยความรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี“อัญญาจะหย่าให้คุณค่ะ”“ฉันไม่หย่า” เขาเอ่ยออกไปทันควันเมื่อเธอพูดคำที่เขาได้ยินแล้วรู้สึกแสลงหู“หย่าเถอะ อัญญาไม่อยากอยู่กับคนที่ชอบโกหกอย่างคุณ” พูดจบเธอก็ลุกจากโซฟา มือหนาเอื้อมไปคว้าร่างเล็กให้มานั่งบนตักและกอดเธอเอาไว้แน่นพร้อมกับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน“อย่าหย่าเลยนะ ฉันไม่ได้อยากหย่า…” “ทีแรกฉันคิดว่าถ้าแต่งงานกับเธอแล

คอนโดอัญญาภูริสแกนคีย์การ์ดเข้ามาในห้องคอนโดก็ไม่เห็นคนตัวเล็ก เขาเข้าไปดูในห้องนอนก็ไม่เห็น เมื่อเป็นอย่างนั้นเขาจึงโทรหาเธอทันทีแต่เธอก็ไม่รับสาย เขาโทรอีกหลายครั้งแต่เธอก็ไม่รับสาย“เธอไปไหนอัญญา ทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์อีกแล้ว” เขาพึมพำด้วยความรู้สึกเป็นห่วงแล้วออกจากคอนโดไปบริษัทร่างบอบบางของแพรวที่อยู่ในชุดเดรสสั้นรัดรูปขึ้นลิฟต์มายังชั้นที่ภูริทำงาน แพรวก้าวออกจากลิฟต์ก็เห็นว่าทินกรซึ่งเป็นพ่อของภูริออกจากห้องทำงานมาพอดี เธอที่เห็นอย่างนั้นจึงยกมือไหว้พร้อมกับทักทายออกไปด้วยรอยยิ้ม“สวัสดีค่ะคุณลุง”ทินกรรับไหว้แฟนเก่าของลูกชายพร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ หนูแพรวสบายดีหรือเปล่า”“แพรวสบายดีค่ะคุณลุง”“หนูแพรวมาที่นี่ มีธุระอะไรกับลุงหรือเปล่า”“แพรวมาหาพี่ภูริค่ะ เมื่อเช้าแพรวโทรหาพี่ภูริแล้วค่ะ เห็นบอกว่าจะเข้าบริษัท”“ช่วงนี้ภูริไม่ค่อยได้เข้ามาหรอก เขาไม่เข้าบริษัทมาสองปีแล้ว”“ตั้งแต่แพรวแต่งงาน พี่ภูริก็ไม่เข้าบริษัทเลยใช่ไหมคะ”“ใช่ เขาเพิ่งจะเข้ามาบ้างก็ช่วงกลับมากรุงเทพนี่แหละ แต่ก็ไม่ทุกวัน”“อ๋อค่ะ” เธอพยักหน้ารับรู้พลางคิดในใจว่าเขาบอก