พลั้งพลาดรักสามีไร้ใจ

แนะนำตัวละคร

ภูริ อายุ28ปี สูง187เซนติเมตร

เจ้าของธุรกิจโรงแรมชื่อดังและมีไร่ชาหลายพันไร่อยู่ที่ต่างจังหวัด

อัญญา อายุ22ปี สูง159เซนติเมตร

.

.

.

.

.

ตัวอย่าง

“คือ…เพื่อนฉันมีเรื่องเดือดร้อน เขาต้องการความช่วยเหลือจากฉัน”

“เพื่อนของคุณเดือดร้อนเรื่องอะไรเหรอคะ” เธอยกยิ้มมุมปากแล้วถามพลางคิดในใจว่าเขาโกหกเธอเพื่อจะไปหาคนรักอีกแล้ว เขาเห็นว่าคนรักของเขาสำคัญเสมอและสำคัญกว่าเธอมาก เธอไม่ได้มีความหมายอะไรกับเขาเลย

“เพื่อนฉันไม่สบาย แล้ว…เขาก็ไม่มีใครดูแล ดังนั้นฉันจึงต้องช่วยเหลือเขา”

.

.

.

.

.

“ในเมื่อคนรักของคุณไม่มีพันธะแล้ว งั้นอัญญาจะช่วยให้คุณหมดพันธะเองค่ะ”

“เธอพูดแบบนี้หมายความว่าไง”

“อัญญาจะหย่าให้คุณค่ะ”

“ฉันไม่หย่า”

“หย่าเถอะ อัญญาไม่อยากอยู่กับคนที่ชอบโกหกอย่างคุณ”

“อย่าหย่าเลยนะ ต่อไปนี้ฉันจะไม่โกหกเธออีกแล้ว”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

สองปีก่อน

ร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง

วันนี้แพรวนัดแฟนหนุ่มที่คบกันมาสองปีให้มาเจอกันที่ร้านอาหาร เพราะเธอมีเรื่องสำคัญจะบอก

เมื่อทั้งสองรับประทานอาหารเสร็จ แพรวก็พูดกับแฟนหนุ่มร่างสูงที่นั่งฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าลำบากใจ

‘พี่ภูริคะ คือ…เรื่องที่เราเคยคิดว่าจะแต่งงานกันคงจะต้องล้มเลิกค่ะ’

‘ทำไมเหรอแพรว’ เขาถามด้วยสีหน้าตกใจ รู้สึกใจคอไม่ค่อยดี

‘เมื่อคืนมีงานเลี้ยงสังสรรค์กันที่บ้านค่ะ ไม่ใช่บ้านของแพรวหรอกนะคะ แต่เป็นบ้านของลุงธันย์ที่เป็นเพื่อนบ้านค่ะ บ้านแพรวกับบ้านลุงธันย์สนิทกันมาหลายสิบปีแล้วค่ะ…’ เธอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากแล้วพูดต่อ

‘เมื่อคืนแพรวนั่งดื่มกับโฮป’

‘โฮปคือใคร’

‘โฮปคือลูกชายของลุงธันย์ แพรวกับโฮปเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็กๆค่ะ’

‘อืม แล้วไงต่อ’

‘เมื่อคืนแพรวดื่มมากจนเมา แล้วก็จำอะไรไม่ได้ พอตื่นเช้ามาก็เห็นว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องนอนกับโฮป แล้วพ่อแม่ของโฮปเข้ามาเห็น ท่านทั้งสองจึงให้โฮปรับผิดชอบแพรวด้วยการแต่งงานค่ะ เพราะพ่อกับแม่ของโฮปคิดว่าแพรวมีอะไรกับโฮปแล้ว พอแพรวบอกว่าโฮปกับแพรวยังไม่ได้มีอะไรกัน แต่พ่อกับแม่ของโฮปท่านไม่เชื่อค่ะ…’

‘แพรวบอกแล้วว่าแพรวมีแฟนแล้ว และไม่ต้องการความรับผิดชอบ แต่พ่อของโฮปก็ไม่ยอมค่ะ และที่สำคัญพ่อกับแม่ของแพรวก็ไม่ยอมด้วยค่ะ พ่อกับแม่ยืนกรานว่าถ้าแพรวไม่ยอมแต่งงานกับโฮปก็จะไม่ให้แพรวเข้าบ้านค่ะ’

‘ถ้าอย่างนั้น แพรวก็มาอยู่กับพี่เลยสิ’

‘ทีแรกแพรวก็คิดแบบพี่นั่นแหละค่ะ แต่พอคิดอีกที แพรวก็ทำไม่ได้ค่ะถ้าจะต้องตัดขาดกันกับพ่อแม่’

ภูริถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความรู้สึกคิดหนักเมื่อคิดว่าอยู่ๆ ก็เกิดเรื่องไม่คาดคิด เขากับแพรววางแผนว่าจะแต่งงานกันปีหน้า แต่กลับมีเรื่องตาลปัตรแบบคิดไม่ถึง ก่อนที่เขาจะพูดออกไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

‘แพรวจะยอมแต่งงานทั้งที่ตัวเองไม่ได้เต็มใจใช่ไหม ยอมแต่งงานทั้งที่แพรวยังรักพี่อยู่งั้นเหรอ แพรวทำใจได้เหรอ’

‘เพราะมันจำเป็นจริงๆค่ะพี่ภูริ ที่แพรวต้องแต่งงานเพราะแพรวไม่อยากได้ชื่อว่าเป็นลูกเนรคุณค่ะ’ ถึงเธอจะรักเขา แต่เธอก็รักพ่อกับแม่เหมือนกัน ดังนั้นเธอจึงชั่งใจแล้วว่าต้องเลือกพ่อแม่เป็นอันดับแรกเพราะเธอไม่อยากให้พ่อกับแม่ตัดขาดจากเธอ

‘ถ้าแพรวคิดอย่างนั้น งั้นพี่ก็จะเคารพการตัดสินใจของแพรวก็แล้วกัน’ เขารักเธอก็จริง แต่ในเมื่อเธอตัดสินใจอย่างนั้นเขาก็ไม่อาจจะรั้งเธอเอาไว้ได้

‘แพรวขอโทษนะคะที่ต้องตัดสินใจแบบนี้แล้วเลือกทิ้งพี่ แต่ขอให้พี่รู้ไว้นะคะว่าที่แพรวแต่งงานเพราะพ่อกับแม่ แต่ไม่ใช่เพราะว่าแพรวรักโฮปค่ะ’

‘พี่เข้าใจแพรว’ เขารู้ว่าเธอรักเขา แต่ก็เข้าใจดีว่าเธอคงไม่สบายใจถ้าต้องตัดขาดกับพ่อแม่

คอนโดอัญญา

วันนี้มณีนุชที่เป็นแม่ของภูริมาหาอัญญาที่คอนโดเพราะมีเรื่องอยากให้ช่วยเหลือ

“ที่ป้ามาวันนี้ก็เพราะอยากจะมาขอร้องหนูอัญญาให้ช่วยป้าหน่อย” หญิงวัยกลางคนเอ่ยบอกกับหญิงสาวร่างบางที่นั่งตรงข้ามด้วยท่าทีลำบากใจปนขอร้อง

“คุณป้าอยากให้อัญญาช่วยอะไรเหรอคะ” เธอถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ป้าอยากให้หนูอัญญาแต่งงานกับภูริ”

“แต่งงาน?” เธอถามออกไปด้วยสีหน้าอึ้งเมื่ออยู่ๆคุณป้าบอกจะให้แต่งงานกับคนที่ชื่อภูริ แล้วคนที่ชื่อภูริคือใคร

“ภูริเป็นลูกชายของป้าเองแหละ”

ตั้งแต่มณีนุชรับอัญญามาอุปการะ นางไม่เคยเล่าเรื่องของลูกชายให้อัญญาฟัง นางเคยแค่บอกกับอัญญาว่าตัวเองมีลูกชายหนึ่งคน แต่ไม่ได้บอกว่าชื่ออะไร

“อ๋อค่ะ” อัญญาพยักหน้ารับรู้ เธอเพิ่งรู้วันนี้นี่แหละว่าลูกชายของคุณป้าชื่อภูริ ก่อนหน้านี้เธอรู้แค่ว่าท่านมีลูกชายหนึ่งคน ท่านเคยบอกเธอแล้วครั้งหนึ่งแต่นานมาแล้ว

“ที่ป้าอยากให้หนูอัญญาแต่งงานกับภูริ เพราะป้าอยากให้หนูอัญญาได้เป็นคนเยียวยาหัวใจของเขา”

“…” อัญญาที่ได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกฉงนใจกับคำว่าเยียวยาหัวใจ

“ภูริเคยมีคนรักมาก่อน แล้วเมื่อสองปีก่อนคนรักของเขาต้องไปแต่งงานกับคนอื่นด้วยความจำเป็นบางอย่าง ภูริเสียใจมาก จนผ่านมาสองปีแล้วเขาก็ยังเสียใจอยู่ หลังจากแฟนแต่งงานภูริก็ไปอยู่ไร่ชาที่ต่างจังหวัด และเขาก็ไม่เคยกลับมาที่นี่อีกเลย”

“…” อัญญาพยักหน้าเบาๆอย่างรับรู้พลางรู้สึกสงสารเขาที่ต้องเสียคนรักให้คนอื่นไป เธอเข้าใจหัวอกของคนที่ต้องเสียคนรักมันเป็นยังไง เธอเคยผ่านเหตุการณ์นั้นมาแล้ว เธอต้องเสียแม่ไปแบบไม่มีวันกลับ ซึ่งผิดกับเขาที่ต้องจากเป็นกับคนรัก

เมื่อหกปีก่อนแม่ของเธอเสียชีวิตด้วยโรคประจำตัว ผ่านมาหกปีแล้วเธอก็ยังไม่เคยลืมแม่เลยสักวัน

“ที่ป้าต้องขอความช่วยเหลือจากหนูอัญญา เพราะมีวิธีนี้วิธีเดียวที่ป้าคิดว่าพอจะทำให้ลูกชายของป้าลืมแฟนเก่าได้ ถ้าป้าไม่ใช้วิธีนี้ป้าก็กลัวว่าภูริจะฝังใจอยู่กับคนรักไม่จบไม่สิ้น…”

“หนูอัญญาช่วยป้าได้ไหม ป้าขอร้องละนะ ป้าทุกข์ใจมากเลยที่ลูกชายของป้ายังอยู่ในสภาพที่ยังฝังใจกับคนรักแบบนี้” มณีนุชเอ่ยออกไปด้วยแววตาอ้อนวอนน่าสงสาร อัญญาที่เห็นอย่างนั้นก็รู้สึกเห็นใจไม่น้อยพลางคิดในใจว่าถ้าเธอยอมแต่งงานกับลูกชายของคุณป้าแล้วทำให้เขาไม่ฝังใจอยู่กับความเศร้าได้ ก็ถือว่าเธอได้ช่วยเหลือคุณป้าที่เคยอุปการะเลี้ยงดูเธอมาหลายปี