All Chapters of พลั้งพลาดรักสามีไร้ใจ: Chapter 1 - Chapter 10

อัญญาอยู่กับแม่มาตั้งแต่เกิด ที่บ้านเธอเปิดร้านขายของชำเล็กๆ พอได้ใช้จ่ายกันสองคนแม่ลูก เงินที่เรียนหนังสือก็ได้จากการขายของในแต่ละวันกระทั่งเธอขึ้นมอสี่แม่ของเธอก็ตรวจพบว่าเป็นโรคหัวใจ ตั้งแต่นั้นมาแม่ก็ป่วยออดๆ แอดๆ ขายของได้ไม่เต็มที่ แม่ต้องเข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ เงินเก็บที่มีอยู่บ้างก็เริ่มร่อยหรอลงเรื่อยๆ ดังนั้นแม่จึงเอาบ้านไปขายฝากกับเพื่อนบ้านเพื่อใช้ในการรักษาตัวและให้เธอได้เรียนหนังสือ จนผ่านมาห้าเดือนอาการของแม่ก็หนักจนต้องเข้านอนโรงพยาบาลหลายวันหลังจากที่แม่นอนโรงพยาบาลได้หนึ่งอาทิตย์ อาการของแม่ก็ไม่ดีขึ้นเลย ดังนั้นแม่จึงโทรหาคุณป้า แม่บอกเธอว่าคุณป้าเคยเป็นเพื่อนแม่สมัยเรียนมัธยมปลาย และเธอก็เพิ่งได้รู้วันนั้นว่าแม่กับคุณป้าเคยเป็นเพื่อนรักกัน แม่บอกว่าตอนอยู่โรงเรียนคุณป้าจะชอบช่วยเหลือแม่ และแม่ก็ชอบช่วยเหลือคุณป้าจนทั้งสองเป็นเพื่อนรักกันเมื่อมณีนุชมาถึงโรงพยาบาลก็เข้าไปคุยกับเบญจวรรณที่นอนอยู่ในห้องพักฟื้น‘ฉันรู้ตัวดีว่าฉันคงจะไม่รอด ฉันฝากเธอช่วยดูแลลูกฉันด้วยนะนุช’ เบญจวรรณพูดกับเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรงเหมือนจะขาดใจเพราะตอนนี้กำลังของเธอเหลือน้อยเต็มท

“พ่อกับแม่ทุกข์ใจและเครียดมากนะที่ลูกมัวแต่ฝังใจอยู่กับอดีตแบบนี้ พ่อกับแม่อยากให้ลูกกลับมามีความสุขอีกครั้ง” มณีนุชเอ่ยออกไปด้วยแววตาหมองเศร้าอย่างเห็นได้ชัด ภูริที่รับรู้ว่าพ่อกับแม่คงจะทุกข์ใจกับเขามานานแล้วจึงจำต้องตัดสินใจและพูดออกไป“ผมจะแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นครับ”“แม่ดีใจมากเลยที่ลูกยอมเชื่อฟังแม่” มณีนุชเอ่ยด้วยรอยยิ้มดีใจเป็นอย่างมากที่ลูกยอมทำตามที่ตัวเองขอ ก่อนที่สองแม่ลูกจะสวมกอดกัน“ผมทำให้พ่อกับแม่ทุกข์ใจมานานแล้ว ถ้าการที่ผมแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นแล้วทำให้พ่อกับแม่มีความสุข ผมก็จะแต่งครับ แต่ผมอยากจัดงานแต่งที่นี่”“ได้ ถ้าอย่างนั้นแม่ไปบอกหนูอัญญาก่อนนะว่าลูกตกลงแต่งงานกับเขา” ว่าแล้วมณีนุชก็ผละออกจากร่างแกร่งของลูกแล้วเดินไปหาอัญญาที่อยู่ในห้องนอน“ป้าคุยเรื่องแต่งงานกับภูริแล้วนะ ภูริตกลงจะแต่งงานกับหนูอัญญา ป้าคิดว่าเขาจะค้านหัวชนฝาซะอีก แต่ก็ผิดคาด” มณีนุชเอ่ยด้วยสีหน้าแช่มชื่น หัวใจเบิกบาน ซึ่งสองปีมาแล้วที่ไม่ได้มีความรู้สึกมีความสุขแบบนี้อัญญาที่ได้ยินอย่างนั้นก็คลี่ยิ้มบางๆ เธอรู้สึกยินดีกับคุณป้าที่เขายอมตกลงแต่งงานกับเธอง่ายๆ และเธอก็รู้สึกดีเมื่อคิดว่าที่

ห้องนอน 21.45 น.อัญญาที่อยู่ในชุดนอนกางเกงขาสั้นออกจากห้องน้ำมาก็เห็นร่างสูงที่นุ่งเพียงผ้าขนหนูยืนอยู่หน้าห้องน้ำ ร่างเล็กเบี่ยงตัวหลบก่อนที่ร่างกำยำจะเข้าห้องน้ำไปร่างบางเดินมาล้มตัวนอนบนเตียงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอก ก่อนที่ไม่นานชายหนุ่มจะออกมาจากห้องน้ำแล้วหยิบเสื้อผ้าออกมาสวมใส่ ร่างแกร่งก้าวมาที่เตียงและล้มตัวนอนลงข้างเธอ อัญญาถึงกับใจเต้นรัวเมื่อเขามานอนข้างๆ ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งคืนนี้นี่แหละที่ต้องมานอนเตียงเดียวกับผู้ชายคนตัวเล็กหันหน้าออกนอกเตียงเพราะอยากลดความประหม่า ก่อนที่ไม่นานเสียงทุ้มของคนด้านข้างจะเอ่ยขึ้น“ที่แม่ฉันอยากให้ฉันแต่งงานกับเธอเพราะอยากให้ฉันลืมคนรัก แล้วเธอคิดไว้หรือยังว่าจะทำให้ฉันลืมคนรักได้ยังไง”“…” เธอชะงักเมื่อเขาถามแบบนั้น เพราะเธอก็บอกไม่ถูกหรอกว่าจะต้องใช้วิธีไหนถึงจะทำให้เขาลืมคนรักได้ เธอคิดแค่ว่าถ้าเขาได้อยู่กับเธอและได้พูดคุยกับเธอทุกๆวัน เขาอาจจะลืมคนรักของเขาก็ได้“ถ้าเธอยังไม่รู้ งั้นเดี๋ยวฉันจะบอกวิธีการให้เธอรู้ก็ได้”เธอพลิกตัวนอนหงายแล้วหันถามเขา“อัญญาจะต้องทำยังไงเหรอคะคุณถึงจะลืมคนรักของคุณ”“เธอจะต้องเยียวยาจิตใจของฉันด้วยกา

เมื่อเข้ามาในห้องนอน อัญญาก็หยิบฉากรูปออกมาแล้วเอ่ยถามคนตัวสูงด้วยรอยยิ้มสดใส“ติดตรงไหนถึงจะเหมาะคะคุณภูริ”“ตรงหัวเตียงดีไหม”“ดีค่ะ คุณภูริติดให้หน่อยสิคะ อัญญาติดไม่ถึงค่ะ”“ฉันก็ไม่ได้จะให้เธอติดเองสักหน่อย ตัวเล็กเท่าลูกแมวจะติดถึงได้ยังไง” เขาหันมายิ้มหยอกล้อคนตัวเล็ก ก่อนที่เขาจะจัดการติดฉากรูปที่ผนังตรงหัวเตียง“เธอช่วยดูหน่อยว่าตรงหรือยัง”“ขยับไปด้านซ้ายนิดนึงค่ะคุณภูริ” เขาขยับฉากรูปไปซ้ายนิดหนึ่ง“ตรงแล้วค่ะคุณภูริ” จากนั้นเขาก็จัดการตอกตะปูแล้วแขวนรูป ซึ่งในฉากนั้นเป็นรูปที่เขาใส่สูทสีครีมและเธอใส่ชุดไทยสีทองอ่อนๆ ทำพิธีรดน้ำสังข์ ส่วนรูปใส่ชุดราตรีไม่มีเพราะเขาไม่อยากจัดงานเลี้ยงสังสรรค์“คืนนี้ฉันจะคิดค่าจ้างที่เธอใช้งานฉัน” เขาหันมาพูดกับร่างบางแล้วยิ้มกริ่ม“คิดค่าจ้างอะไรอีกล่ะคะ” เธอแสร้งถามด้วยท่าทีหยอกเย้า เธอรู้ว่าเขาต้องการอะไรจากเธอร่างแกร่งเดินมาสวมกอดเอวบางพร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยแววตาเจ้าชู้“ฉันเลียให้เธอตั้งหลายครั้งแล้ว คืนนี้ฉันอยากให้เธออมให้ฉันบ้าง”“อมอะไรเหรอคะ” เธอแสร้งถามออกไป แต่ก็พอจะรู้ว่าเขาอยากให้เธอทำแบบนั้นให้เขา“อมxxxฉันไง”“อัญญาทำไม่เป็นค

เมื่อภูริกับแพรวดื่มกันจนถึงเวลาร้านปิด เขาก็จัดการจ่ายเงินก่อนที่ทั้งสองจะพากันออกจากร้านไป“แพรวมากับรถอะไรเหรอ”“แพรวมากับแท็กซี่ค่ะ”“งั้นให้พี่ไปส่งนะ”“ตอนนี้แพรวไม่มีที่ไปค่ะพี่ภูริ”“แพรวพูดแบบนี้หมายความว่าไง” เขาถามด้วยความรู้สึกตะขิดตะขวงใจเมื่อเธอบอกว่าไม่มีที่ไป“แพรวหย่ากับโฮปเมื่ออาทิตย์ก่อน พอพ่อรู้ก็โกรธมากและไม่ให้แพรวเข้าบ้านค่ะ ตอนนี้แพรวไม่มีที่ไปจริงๆค่ะ”ภูริที่ได้รู้ว่าเธอหย่าแล้วก็รู้สึกดีใจไม่น้อยและรู้สึกสงสารเมื่อรู้ว่าพ่อของเธอไม่ให้เข้าบ้าน ก่อนที่เขาจะนึกอะไรขึ้นได้จึงพูดออกไป“งั้นแพรวไปอยู่ที่คอนโดพี่ก่อนก็ได้นะ” ในเมื่อรู้แล้วว่าเธอไม่มีพันธะ เขาจึงคิดว่าไม่ผิดถ้าเขาจะพาเธอไปอยู่คอนโด ซึ่งคอนโดนั้นเขาก็เคยพาเธอไปนอนบ่อยๆ“งั้นก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ภูริ”“ไปขึ้นรถเถอะแพรว” ว่าแล้วคนตัวสูงก็พาคนรักไปขึ้นรถหรูและมุ่งหน้าไปยังคอนโดที่เขาเคยอยู่ตั้งแต่เรียนอยู่ปีหนึ่งคอนโดภูริเมื่อภูริพาคนรักเข้ามาในห้องคอนโดเขาก็พาเธอมานั่งบนโซฟาในห้องโถงแล้วพูดออกไป“แพรวอยู่ที่นี่ได้ตามสบายเลยนะ คิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านของแพรวก็แล้วกัน”“พี่ภูริจะอยู่ที่นี่กับแพรวด้วยใช