Todos os capítulos de สัมพันธ์ลับลูกหนี้: Capítulo 21 - Capítulo 26

ห้องนอนเจคอบเมื่อเจคอบสวมใส่ชุดสูทเสร็จ โทรศัพท์ของเขาก็มีสายโทรเข้ามา เมื่อเห็นว่าเป็นไต้ฝุ่นเขาจึงกดรับทันที“มีอะไร”(กูมีเรื่องสงสัยอยากถาม)“มึงสงสัยเรื่องอะไร”(วันนั้นกูเห็นใบชาเดินลงมาจากชั้นบน)“แล้วไง”(มึงให้ใบชาขึ้นไปนอนห้องข้างบนแล้วเหรอ)“อืม”(มึงรู้สึกสงสารน้องเขาแล้วน่ะสิ ถึงให้ขึ้นไปนอนข้างบน)“แม่กูอยากให้เขาขึ้นไปนอนข้างบนด้วย กูก็เลยไม่อยากขัดใจแม่”(จริงดิ)“อืม”(มึงไม่ได้คิดอะไรกับใบชาใช่ไหม)“ใครจะไปคิดแบบนั้นกับลูกหนี้ ที่สำคัญแฟนกูก็มี”(กูจะเชื่อมึงก็แล้วกัน กูหวังว่ามึงคงไม่แอบกินลูกหนี้ตัวเองหรอกนะ)“แค่นี้แหละ กูจะรีบไปทำงาน” พูดจบเจคอบก็กดวางสายเพื่อตัดบทสนทนาไม่ให้ไต้ฝุ่นถามอะไรไปมากกว่านี้ จากนั้นจึงลงไปขึ้นรถแล้วขับออกไปด้วยความเร็วมุ่งหน้าไปยังบริษัทของตัวเองหนึ่งเดือนต่อมาห้องนอนใบชา 10.15 น.เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่เจคอบกับใบชามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันในฐานะเจ้าหนี้และลูกหนี้“ยังเหลือเวลาอีกสองเดือนแล้วสินะที่เราต้องทำหน้าที่นี้” เมื่อเจคอบออกไปจากห้องนอนของเธอหลังจากที่ได้ร่วมรักกันเสร็จ ร่างเล็กเปลือยเปล่าที่นอนอยู่บนเตียงก็พึมพำออกมาอย่างมี

บ้านเจคอบเมื่อทั้งสองกลับมาถึงบ้านก็พากันขึ้นชั้นบน เจคอบเข้าไปอาบน้ำในห้องนอนของตัวเอง ส่วนใบชาก็เข้าห้องนอนของตัวเองไปอาบน้ำเช่นกันเวลาต่อมาเมื่อเจคอบสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จก็เข้ามาในห้องของใบชาทันทีจึงเห็นว่าเธอใส่ชุดนอนเสร็จพอดี“จะใส่ทำไม เดี๋ยวก็ต้องถอด” เขาเอ่ยพลางเดินเข้าไปหาร่างเล็กที่ยืนอยู่ แขนหนารั้งร่างบางเข้าเบียดกับหน้าท้องของเขา จากนั้นจึงจัดการถอดเสื้อผ้าของเธอ ก่อนจะถอดของตัวเองจนเรือนร่างเปล่าเปลือยด้วยกันทั้งคู่เจคอบประคองใบหน้าสวยแล้วก้มลงหอมแก้มขาวทั้งสองข้างอย่างนุ่มนวลจนทำเอาใบชาใจเต้นโครมครามและรู้สึกหวั่นไหวกับสัมผัสที่อ่อนโยนนั้น ชายหนุ่มผละจากแก้มขาวแล้วจูบริมฝีปากนุ่มพลางขบเม้มและกัดเบาๆที่ริมฝีปากล่าง ก่อนจะสอดเรียวลิ้นเข้าไปชิมความหวานในโพรงปากอย่างดูดดื่มจนได้ยินเสียงความเฉอะแฉะของหยาดน้ำลายดังออกมาอย่างชัดเจนจ๊วบมือของเขาผละจากแก้มขาวลงมาโอบแผ่นหลังบาง อีกข้างหนึ่งเลื่อนลงมาบีบเคล้นสองเต้าอวบอัด ในขณะที่ริมฝีปากก็จูบแลกลิ้นกันอย่างร้อนแรงหลังจากที่ทั้งสองห่างหายเรื่องอย่างว่ามาสามวันร่างสูงผละฝ่ามือจากสองเต้ากลมกลึงแล้วเลื่อนลงมาจับท่อนเอ็นที่แข็งข

หลายอาทิตย์ต่อมารวมเวลาแปดเดือนแล้วที่ใบชามาอยู่บ้านของเจคอบ ห้าเดือนแรกเธอทำหน้าที่เป็นแม่บ้านของเขา ส่วนอีกสามเดือนหลังเธอทำหน้าที่ใช้หนี้ด้วยวิธีนั้น ส่วนมีอาก็ลาออกจากบริษัทของเจคอบไปแล้วเมื่อสองอาทิตย์ก่อนบ้านยุพาวรรณวันนี้เจคอบพาใบชามาหาแม่ที่บ้าน เมื่อทั้งสองนั่งกันเรียบร้อยแล้ว ยุพาวรรณก็เอ่ยถามคนเป็นลูกชายขึ้นพลางหันไปมองใบชาที่นั่งข้างลูกของตัวเองพร้อมส่งรอยยิ้มบางๆ ใบชาก็ส่งยิ้มอ่อนๆให้ท่านด้วยเช่นกัน“ลูกมีเรื่องอะไรจะคุยกับแม่หรือเปล่า” ยุพาวรรณที่พอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไรถามออกไป“ผมจะมาขอโฉนดบ้านของใบชาครับ”“ใบชายังทำงานไม่ครบสองปีตามสัญญาเลยนะลูก” ยุพาวรรณพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ทว่าแฝงไว้ด้วยความหยอกล้อ“คือ…ผมยกหนี้นั้นให้ใบชาไปแล้วครับ”“ทำไมลูกถึงยกหนี้ให้ใบชาง่ายๆแบบนั้นล่ะ ตั้งห้าแสนนะลูก ใบชาได้ทำงานแค่แปดเดือนเอง” ยุพาวรรณยังแกล้งพูดหยอกเย้าลูกชายต่อ“ผมกับใบชา…” เขามีท่าทีกระอักกระอ่วนถ้าจะบอกแม่ว่าตอนนี้เขากับใบชาไม่ได้เป็นเจ้าหนี้กับลูกหนี้กันแล้ว แต่เป็นผัวเมียกันมาหลายเดือนแล้ว“อย่ามัวแต่อ้ำอึ้งสิลูก อยากพูดอะไรก็พูด” ยุพาวรรณเอ่ยพร้อมอมยิ้มนึกเอ็นดูคนเป็