สัมพันธ์ลับลูกหนี้

แนะนำตัวละคร

เจคอบ (เจค) อายุ 28 ปี สูง 186 เซนติเมตร

ประธานบริษัทผลิตอุปกรณ์ซอฟต์แวร์และฮาร์ดแวร์

แม่มีธุรกิจปล่อยเงินกู้

พ่อตายตอนเขาเรียนจบใหม่ๆ เขาจึงต้องเป็นผู้บริหารตั้งแต่อายุ23ปี

ใบชา อายุ 22 ปี สูง 160 เซนติเมตร

พอเรียนจบก็ต้องมารับภาระหนี้ของแม่ที่เล่นการพนัน

.

.

.

.

.

ตัวอย่าง

“ถ้าเธอยอมนอนกับฉันไปจนครบห้าเดือน หนี้ของเธอก็จะหมดทันที แล้วทีนี้เธอก็ออกไปจากบ้านฉันได้เลย”

“…”

“ถ้าเธอตกลง ฉันจะหาคนใช้ใหม่มาทำแทนเธอ แล้วฉันก็จะให้เธอทำหน้าที่แค่บนเตียงก็พอ”

“…”

“แค่นอนอ้าขาให้ฉันเอา มันง่ายมากเลยนะ ดีกว่าเป็นคนใช้ตั้งเยอะ”

“แต่ใบชายอมเป็นคนใช้ดีกว่าค่ะ”

“จะไม่ยอมรับข้อเสนอของฉัน?”

“ใช่ค่ะ”

“แล้วเธอคิดเหรอ…ว่าการที่เธอไม่ยอมรับข้อเสนอของฉัน แล้วฉันจะไม่เอาเธอ”

“…”

.

.

.

.

.

“ถ้าคุณคิดว่าการทำแบบนี้กับใบชาแล้วคุ้มกับเงินห้าแสน งั้นใบชาอยากจะขอคุณค่ะ”

“จะขออะไร”

“ช่วยลดระยะเวลาชำระหนี้จากห้าเดือนมาเป็นสามเดือนได้ไหมคะ” ถึงยังไงเธอก็เสียเปรียบเขาแล้ว ดังนั้นเธออยากจะลดระยะเวลาเพื่อไม่ให้ตัวเองเสียเปรียบและเปลืองตัวไปมากกว่านี้

“กลัวสึกหรอหรือไง”

“ใช่ค่ะ”

“จะถนอมไว้ให้คนที่เธอชอบสินะ”

“ค่ะ”

“ก็ได้ ฉันจะลดระยะเวลาให้เธอ”

“ถ้าครบสามเดือนแล้ว ถือว่าหนี้ห้าแสนนั้นหมดกันนะคะ” เธอยิ้มบางๆ แต่ภายในใจขมขื่นเมื่อคิดว่าตัวเองต้องใช้ร่างกายปลดหนี้บนเตียง

“อืม”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

บ้านยุพาวรรณ

“ตอนนี้หนี้ของเธอก็ครบสัญญาที่จะต้องจ่ายแล้วนะ” ยุพาวรรณ เจ้าหนี้เงินกู้เอ่ยกับ กมลรัตน์ ที่เป็นลูกหนี้ของตัวเองที่นั่งอยู่ตรงหน้า

“ดิฉันขอยืดเวลาใช้หนี้ไปอีกสักหน่อยได้ไหมคะคุณผู้หญิง” หญิงวัยกลางคนยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงขอร้องแววตาอ้อนวอน

“ฉันยืดระยะเวลามาให้เธอตั้งหลายเดือนแล้วนะ แล้วก็ยืดเวลาให้หลายครั้งแล้วด้วย แต่เธอก็ไม่เคยเอาเงินมาจ่ายเลย จนตอนนี้ดอกเบี้ยทบต้นไปถึงห้าแสนแล้ว” คนเป็นเจ้าหนี้เอ่ยด้วยท่าทีที่ดูน่าเกรงขาม

“คือ…ดิฉันหมุนเงินไม่ทันเลยค่ะ ที่ผ่านมาไหนจะค่าเล่าเรียนของลูกและอื่นๆอีกมากมายเลยค่ะ”

“ตอนมายืมเธอบอกอย่างดิบดีว่าจะหาเงินมาส่งทุกเดือน เธอจะมาอ้างแบบนี้ไม่ได้” ยุพาวรรณพูดขึ้นเสียงอย่างอารมณ์เสียกับข้ออ้างของอีกคน

“รายได้ที่เข้ามาในช่วงนี้ไม่พอจ่ายจริงๆเลยค่ะคุณผู้หญิง คุณผู้หญิงช่วยยืดระยะเวลาให้ดิฉันอีกหน่อยเถอะนะคะ” กมลรัตน์เอ่ยพร้อมกับยกมือไหว้คนตรงหน้าอย่างขอความเห็นใจ ยุพาวรรณที่เห็นก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายพลางตัดสินใจแล้วพูดออกไป

“ฉันจะยืดเวลาให้เธอใช้หนี้อีกสามเดือน ถ้าในสามเดือนนี้เธอไม่เอาเงินมาคืนฉัน เธอกับลูกของเธอก็ออกจากบ้านหลังนั้นไปได้เลย เพราะฉันจะยึดบ้านของเธอซะ” คนเป็นเจ้าหนี้พูดออกไปด้วยท่าทีเอาจริงเอาจังพลางคิดว่าถ้าคนตรงหน้ามาขอความเห็นใจอีก นางก็จะไม่ใจอ่อนให้อีกแล้ว

“ขอบคุณคุณผู้หญิงมากนะคะที่เห็นใจดิฉัน…” กมลรัตน์ก้มหัวไหว้อย่างนอบน้อมก่อนจะเงยหน้าบอกออกไป

“ถ้าอย่างนั้นวันนี้ดิฉันกลับบ้านก่อนนะคะ” พูดจบกมลรัตน์ก็ลุกจากโซฟาหรูแล้วออกจากบ้านหลังใหญ่ไปขึ้นรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังบ่อนการพนันที่นางมักจะไปเสี่ยงโชคเกือบทุกวัน

บ่อนการพนัน

ในขณะที่กมลรัตน์กำลังเล่นไพ่อยู่นั้นอยู่ๆโทรศัพท์ของนางก็มีสายโทรเข้ามาจากคนเป็นลูกสาว

Rrrr!

“ว่าไง”

(แม่อยู่ไหน)

“แม่…ออกมาทำธุระข้างนอกน่ะ” กมลรัตน์ปดคนเป็นลูกออกไป นางไม่อยากให้ลูกรู้ว่าตัวเองเล่นการพนัน

(แม่จะกลับตอนไหน)

“ทำธุระเสร็จก็กลับเลย แค่นี้นะ แม่กำลังคุยธุระอยู่ อย่าโทรมาอีกนะ” พูดจบ กมลรัตน์ก็รีบกดวางสายทันทีแล้วเล่นไพ่ต่อด้วยความลุ้นว่าจะเอาเงินเล่นไพ่ที่ชนะวันนี้ไปจ่ายหนี้

จนกระทั่งหลายชั่วโมงผ่านไป สิ่งที่คิดก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด กมลรัตน์แพ้ไปหลายพันบาท

“เฮ้อ วันนี้ดวงไม่ดีเลย” กมลรัตน์บ่นอย่างหงุดหงิดเมื่อเล่นแพ้ตั้งหลายพันบาท

“พรุ่งนี้เธอก็มาใหม่สิ วันนี้ดวงไม่ดี แต่พรุ่งนี้ดวงของเธออาจจะดีขึ้นมาก็ได้นะมล” เพื่อนที่เล่นไพ่วงเดียวกันพูดเชียร์

“อืม พรุ่งนี้ฉันจะมาใหม่ เพื่อมาเอาคืนที่เสียไปวันนี้ให้ได้” กมลรัตน์พูดอย่างหมายมั่นและหวังว่าพรุ่งนี้คงไม่แพ้เหมือนวันนี้แน่

“งั้นเรากลับบ้านกันเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาแก้มือกันใหม่” ว่าแล้วกมลรัตน์กับขาไพ่คนสนิทและเป็นทั้งเพื่อนของกมลรัตน์ตอนเรียนมอต้นก็พากันออกจากบ่อนการพนันไป

บ้านใบชา

กมลรัตน์กลับมาถึงบ้านในเวลาเกือบสองทุ่ม ใบชาที่นั่งอยู่ในห้องโถงเมื่อเห็นคนเป็นแม่เดินเข้าบ้านมาก็ระบายยิ้มสดใสพร้อมกับถามออกไป

“แม่ไปธุระกับใครมาเหรอ”

“กับเพื่อนสมัยเรียนน่ะ ลูกได้กินข้าวหรือยัง” คนเป็นแม่เอ่ยถามลูกสาวด้วยสีหน้าตึงเครียดเมื่อคิดว่าเล่นไพ่แพ้ไปตั้งหลายพัน

“กินแล้ว แล้วแม่กินยัง”

“ยังเลย ในครัวมีอะไรกินบ้าง”

“มีค่ะ แม่เข้าไปดูสิ” สิ้นเสียงของลูกสาวเอ่ย คนเป็นแม่ก็เดินเข้าไปในครัว ใบชามองตามแผ่นหลังของแม่พลางคิดในใจว่าหลายเดือนมานี้แม่เหมือนมีเรื่องเครียดอยู่ในใจ แล้วแม่เครียดเรื่องอะไร เธอนึกสงสัยอยู่ในใจ แต่ก็ไม่กล้าถามเพราะรู้ว่าแม่คงไม่ยอมบอกความจริงให้เธอรู้แน่

เธออยู่กับแม่มาตั้งแต่เกิด ที่ผ่านมาเธอไม่เคยถามถึงพ่อเลย และแม่ก็ไม่เคยบอกเธอว่าพ่อเป็นใคร

แม่ของเธอมีอาชีพขายกล้วยทอด ตั้งแต่เธอจำความได้เธอเห็นแม่ออกจากบ้านตั้งแต่เช้าเพื่อไปขายกล้วยทอดในตลาดที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านเท่าไหร่ แม่ทำอาชีพนี้เลี้ยงตัวเองและได้ส่งให้เธอเรียนจนจบปริญญาตรี

ที่ผ่านมาถ้าเป็นวันโรงเรียนปิด เธอก็จะออกไปช่วยแม่ขายกล้วยทอดทุกวัน สองเดือนที่เธอเรียนจบมานี้เธอจะออกไปช่วยแม่ทุกวัน แต่วันนี้แม่บอกว่ามีธุระสำคัญที่จะต้องออกไปทำจึงไม่ออกไปขายกล้วยทอด