สัมพันธ์ลับลูกหนี้ のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

เวลาต่อมาใบชาที่เห็นแม่เดินออกมาจากครัวจึงเอ่ยขึ้นอย่างใส่ใจ“ช่วงนี้แม่มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า”“ก็ไม่มีนิ ถามทำไม” คนเป็นแม่ตอบลูกสาวพร้อมกับยิ้มขื่นเมื่อคิดว่าถ้าไม่มีเงินไปจ่ายหนี้ บ้านหลังนี้ก็จะถูกยึด ซึ่งจะให้เป็นแบบนั้นไม่ได้ เพราะนางรู้สึกอับอายเมื่อคิดว่าถ้าบ้านที่เคยอยู่มาตั้งหลายสิบปีต้องกลายไปเป็นของคนอื่น และตัวเองกับลูกจะต้องกลายเป็นคนไม่มีบ้าน“ใบชาเห็นแม่ดูเครียดมาหลายเดือนแล้ว ใบชาก็เลยคิดว่าแม่คงจะมีเรื่องให้เครียด”“แม่ไม่มีเรื่องให้เครียดหรอก ลูกอย่าห่วงเลย แม่ไปอาบน้ำนอนก่อนนะ” ว่าแล้วคนเป็นแม่ก็เดินเข้าห้องนอนของตัวเองไป ในขณะใบชาที่นั่งอยู่ก็ยังรู้สึกกังวลและอดห่วงแม่ไม่ได้วันต่อมา ตลาดสด 14.30 น.เมื่อสองแม่ลูกขายกล้วยทอดหมดแล้ว กมลรัตน์ก็เอ่ยกับคนเป็นลูกสาวขึ้นด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ“ลูกกลับบ้านไปก่อนนะ เดี๋ยวแม่ขอไปทำธุระก่อน”“ธุระอะไรเหรอแม่ ให้ใบชาไปด้วยได้ไหม”“อย่าไปเลยลูก แม่อยากไปคนเดียวมากกว่า ลูกกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ”“ได้” ใบชารับคำอย่างไม่เรื่องมากแล้วเดินกลับบ้านที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ส่วนกมลรัตน์เมื่อเห็นว่าใบชาเดินออกไปไกลแล้วก็ขึ้นรถประจำท

วันต่อมา บ้านยุพาวรรณสองแม่ลูกเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ด้วยท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัว เมื่อเห็นเจ้าของบ้านนั่งอยู่ในห้องรับแขกต่างก็ยกมือไหว้ทักทายอย่างนอบน้อม“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง/สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง”“นั่งสิ” เจ้าของบ้านเอ่ยออกไปด้วยสีหน้านิ่งๆ ก่อนที่สองแม่ลูกจะนั่งลงบนโซฟาหรู จากนั้นคนเป็นเจ้าหนี้จึงเอ่ยขึ้นทันที“ไหนล่ะเงิน เอาเงินมาด้วยหรือเปล่าล่ะ”“คุณผู้หญิงคะ คืออย่างนี้ค่ะ…” กมลรัตน์พูดไม่ทันจบ ยุพาวรรณที่รู้ทันจึงเอ่ยขัดขึ้นทันที“ถ้าเธอจะมาขอโอกาสจากฉันอีก ฉันจะไม่ให้เธอแล้ว”“ได้โปรดเถอะนะคะคุณผู้หญิง อย่ายึดบ้านของดิฉันเลยค่ะ ฉันมีสมบัติอยู่แค่ชิ้นเดียวก็คือบ้านหลังนั้น ฉันอยากเก็บเอาไว้ให้ลูกได้อยู่ค่ะ” คนเป็นลูกหนี้ทิ้งตัวคุกเข่าต่อหน้าเจ้าหนี้แล้วพูดขอร้องอ้อนวอน“ถ้าเธออยากเก็บบ้านหลังนั้นไว้ให้ลูกเธอ แล้วเธอไปเล่นการพนันทำไม” ยุพาวรรณที่รู้มาก่อนแล้วว่าคนตรงหน้าเข้าบ่อนการพนันทุกวัน จึงพูดออกไป“คุณผู้หญิงรู้?” กมลรัตน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อคนเป็นเจ้าหนี้รู้ว่าตัวเองเข้าบ่อนการพนันทุกวันส่วนใบชาที่เพิ่งรู้ว่าแม่ของตัวเองเล่นการพนันก็ถึงกับอึ้งพร้อมกับพึมพำออกม

19.20 น.เมื่อใบชาอาบน้ำเสร็จก็กลับเข้ามาในห้องเก็บของที่เป็นห้องนอนของตัวเอง เธอหยิบชุดนอนกางเกงขาสั้นในกระเป๋าขึ้นมาสวมใส่ก่อนที่ประตูจะมีเสียงเคาะดังขึ้นก๊อกๆใบชาที่ได้ยินอย่างนั้นก็ชะงัก ก่อนจะคิดได้ว่าเจ้านายคงมีเรื่องอะไรจะสั่งเธอ หญิงสาวเดินไปเปิดประตูจึงเห็นเจ้าของใบหน้าหล่อเหลายืนสีหน้านิ่งอยู่ โดยในมือของเขามีผ้าห่มกับหมอน เขายื่นมันมาให้เธอโดยที่เขาไม่ได้พูดอะไร ใบชารับหมอนกับผ้าห่มมาพลางเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มน้อยๆ“ขอบคุณมากนะคะเจ้านาย” จากนั้นชายหนุ่มก็หันหลังเดินกลับขึ้นชั้นบนไป ก่อนที่ใบชาจะปิดประตูพร้อมกับล็อกและกลับเข้ามาในห้อง“ทนนอนบนพื้นเอานะใบชา” เรียวปากจิ้มลิ้มพึมพำออกมาอย่างทำใจ พลางคิดว่าเรามาทำงานเป็นคนใช้เพื่อปลดหนี้ให้แม่ การที่ได้มีบ้านให้อยู่ มีห้องให้นอนถึงจะไม่มีที่นอน แต่ก็มีอาหารให้กินฟรีสามมื้อ มีเงินเดือนเอาไว้ใช้ส่วนตัวเดือนละสามพันบาทก็ถือว่าดีกว่าใครอีกหลายๆคนหลังจากที่ใบชาดูโทรศัพท์จนรู้สึกง่วงนอนก็ล้มตัวนอนบนพื้นที่แข็งและค่อนข้างเย็น ศีรษะเล็กวางลงบนหมอนพร้อมกับพึมพำออกมา“เจ็บหลังจัง แต่ก็ช่างเถอะ เดี๋ยวก็ชินเองแหละ” ว่าแล้วเธอก็หลับตาลงอย่า

วันต่อมามีอาที่อยู่ในเสื้อเชิ๊ตของแฟนหนุ่มเดินลงมาชั้นล่างก็เห็นใบชาออกมาจากห้องเก็บของพอดี เมื่อเห็นอย่างนั้นมีอาจึงเดินเข้าไปหาพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าประหลาดใจ“เธอนอนในห้องนี้เหรอ”“ใช่ค่ะ” ใบชาตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ“นี่มันห้องเก็บของนี่ แล้วเธอนอนได้เหรอ”“นอนได้ค่ะ”“มีที่นอนกับเตียงด้วยเหรอ”“ไม่มีค่ะ ฉันปูผ้านวมนอนค่ะ”“อ๋อ” มีอาพยักหน้ารับรู้พลางรู้สึกดีใจเมื่อรู้ว่าพี่เจคอบไม่ได้ใส่ใจความเป็นอยู่ของแม่บ้านเท่าไหร่“ชุดทำงานของคุณมีอา ฉันซักรีดให้เรียบร้อยแล้วนะคะ อยู่ในห้องรีดผ้าค่ะ”“ขอบใจเธอมากนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ งั้นฉันขอเข้าครัวไปทำอาหารก่อนนะคะ” ใบชาเอ่ยด้วยรอยยิ้มแล้วเดินเข้าไปในครัว พร้อมกับจัดการทำอาหารให้คนเป็นเจ้านายและแฟนสาวของเขาได้ทานหนึ่งอาทิตย์ต่อมาเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ใบชามาอยู่ที่บ้านของเจคอบ ทุกวันเธอตื่นตั้งแต่ตีห้าแล้วทำความสะอาดบ้าน เช็ดถูตามเฟอร์นิเจอร์หรูต่างๆ เนื่องจากเธออยากให้บ้านดูสะอาดสะอ้านไร้ฝุ่นอยู่เสมอเพราะรู้ว่าเจ้านายแพ้ฝุ่นพอทำความสะอาดบ้านเสร็จ ใบชาก็เข้าครัวไปทำอาหารเพื่อให้เขาได้รับประทานก่อนออกไปบริษัท จากนั้นเธอก็รดน้ำต้นไม้

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาตอนนี้ข้อเท้าของใบชาก็หายเป็นปกติแล้ว หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ไต้ฝุ่นจะมาหาเธอเกือบทุกวันในตอนเย็นพร้อมกับซื้อของกินมาฝากเธอทุกครั้งวันนี้ใบชาตื่นขึ้นมาในเวลาตีห้าแล้วจัดการทำความสะอาดบ้านทั้งหลัง หลังจากหนึ่งอาทิตย์มาแล้วที่เธอไม่ได้ทำ แต่เธอก็เข้าครัวทำอาหารได้ ถึงจะไม่ค่อยคล่องแคล่วเท่าที่ควรวันนี้เป็นวันหยุดงานของบริษัท มีอามาหาเจคอบที่บ้านตั้งแต่เช้าเพราะทั้งสองได้นัดกันไว้ตั้งแต่เมื่อวานว่าวันนี้จะออกไปเที่ยวด้วยกันในขณะที่ใบชากำลังรดน้ำต้นไม้หน้าบ้านอยู่นั้น มีอาก็ออกมายืนใกล้ๆแล้วเอ่ยถามออกไป“ข้อเท้าหายดีแล้วเหรอ”“หายแล้วค่ะ” ใบชาหันมาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม“ตอนขาเธอเจ็บ พี่เจคอบช่วยเหลืออะไรเธอบ้าง”“ช่วงวันสองวันแรก เจ้านายช่วยพยุงฉันไปเข้าห้องน้ำ แล้วก็สั่งของกินมาเผื่อฉันค่ะ” เธอตอบไปตามความจริง“อืม” มีอาพยักหน้าพลางคิดในใจว่าแฟนของเธอเริ่มจะเอาใจใส่แม่บ้านของเขาแล้วสิ ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจและระแวง กลัวว่าเขาจะเผลอใจให้กับใบชาเมื่อคิดอย่างนั้นมีอาก็ถอนหายใจออกมาอย่างพยายามทำใจและพยายามไม่คิดไปถึงเรื่องที่เจคอบจะคิดเกินเลยกับใบชา เขามีเธอเป็นแ