Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

หลังจากรถจอดสนิท เมลก็เปิดประตูรถออกไปเอาของท้ายรถ แล้วเดินขึ้นไปยังชั้นสอง โดยที่ปัถย์กับเพลงก็เดินตามหลังเธอขึ้นไป ก่อนจะแยกย้ายเข้าไปในห้องของตัวเองเมื่อเพลงเข้ามาในห้องนอน เธอก็เข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัวทันที ในขณะเดียวกันนั้น ปัถย์ก็ออกมาจากห้องของตัวเอง ก่อนจะไปเคาะประตูห้องของเมลก๊อก! ก๊อก!ไม่นานคนที่อยู่ด้านในก็เปิดประตูออกมา"ฉันมาเอาโทรศัพท์น่ะ""อ๋อค่ะ" รับคำแล้วเข้าไปหยิบโทรศัพท์ของเขาที่อยู่ในกระเป๋าสะพายมายื่นให้ร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าประตู"ที่เพลงพูดบนรถเมื่อกี้ ฉันต้องขอโทษแทนเพลงด้วยนะ""ไม่เป็นไรค่ะ เมลไม่ถือ แฟนคุณก็พูดถูกนี่คะ""ตอนนั้นเธอโกรธเพลงไหม""ไม่โกรธค่ะ แต่เมลรู้สึกอึดอัดที่แฟนคุณมาพูดต่อหน้าเมล และนั่นคือเหตุผลที่เมลไม่อยากนั่งรถมากับคุณค่ะ""เธอขับรถยนต์เป็นไหม""เป็นค่ะ""ฉันจะซื้อรถให้เธอขับไปทำงานนะ""ไม่เป็นไรค่ะ เมลนั่งรถประจำทางก็สะดวกดีอยู่แล้ว คุณอย่าสิ้นเปลืองเงินซื้อให้เมลเลยค่ะ เพราะมันไม่จำเป็นสำหรับเมล""พ่อฉันบอกให้ฉันซื้อรถให้เธอ แล้วพ่อก็โอนเงินมาให้ฉันแล้วด้วย และเธอก็ห้ามปฏิเสธ" เขาเอาพ่อมาอ้าง แต่เป็นเขาเองที่อยากซื้อให้เธอ เ

หมับ!พรพรรณอดไม่ได้จึงเข้าไปดึงมือของลูกชายออกจากข้อมือเรียวเล็กของเมล นางรู้ว่าหญิงสาวคงเจ็บ เพราะตอนนี้ข้อมือของเมลเริ่มแดงแล้ว แต่ปัถย์ยังคงจับเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย โดยเมลก็พยายามบิดข้อมือออก แต่ก็ไร้ผล เพราะยิ่งพยายามเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเพิ่มแรงบีบมากขึ้นเท่านั้น ทั้งที่พรพรรณก็ช่วยแกะออก แต่ยังไม่สามารถสู้แรงของเขาได้เลย"ปัถย์! แม่บอกให้ปล่อยหนูเมลไง หนูเมลเจ็บจนข้อมือแดงแล้วเห็นไหม" สิ้นเสียงแม่บอก มือหนาก็ยอมปล่อยมือของเธอพร้อมกับเอ่ย"พ่อกับแม่อย่าพาเมลไปจากที่นี่ได้ไหม ต่อจากนี้ไปผมจะดูแลเมลเป็นอย่างดี จะไม่ให้เหมือนกับแปดเดือนที่ผ่านมา ผมสัญญา""แปดเดือนที่ผ่านมา ทำไมลูกถึงไม่คิดที่จะทำ แล้วพอมาวันนี้ พอหนูเมลจะออกไปจากที่นี่ ลูกก็คิดที่จะทำขึ้นมา""ผมไม่ได้เพิ่งจะคิดได้วันนี้ครับ แต่ผมคิดมาสักพักแล้ว""ต่อให้ลูกจะพูดยังไงแม่ก็ไม่เชื่อ ถ้าลูกยังเลือกที่จะอยู่กับแฟน""ผมกำลังแก้ไขเรื่องนี้อยู่ครับ" "แก้ไขยังไง""ผมจะเลิกกับเพลง แล้วผมก็คิดมาสักพักแล้วว่าผมจะเลิกกับเพลง ไม่ใช่ว่าผมจะเพิ่งมาคิดได้วันนี้ แต่มันต้องใช้เวลาหน่อย" เขารู้แล้วว่าเขาไม่อยากใช้ชีวิตร่วมกับเพลง แต่คงต้

วันต่อมาเมื่อเมลมาถึงบริษัท เธอก็ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นของผู้บริหารซึ่งอยู่ชั้นบนสุด เท้าเรียวบางก้าวออกจากลิฟต์ แล้วเดินไปหยุดอยู่หน้าห้องที่มีป้ายเขียนว่าประธาน ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตูก็อก! ก็อก!"เข้ามา" เสียงทุ้มจากคนด้านในเอ่ยอนุญาต ก่อนที่เธอจะเปิดประตูเข้าไปแกร็กทันทีที่มือเรียวเปิดประตูเข้าไป ดวงตากลมสวยจำต้องเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ด้านในคือร่างสูงที่คุ้นเคย จนทำเอาเธอชะงักงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยทักทาย"เป็นไง ถึงกับตกใจเลยเหรอที่เห็นหน้าฉัน" เรียวปากหนาเอ่ยพลางยกยิ้มอ่อนๆ"คือ...เมลไม่คิดว่าจะเป็นคุณค่ะ""ไม่ได้เจอกันตั้งเดือน เธอสบายดีไหม""สบายดีค่ะ""เอารถมาทำงานด้วยหรือเปล่า""เอามาด้วยค่ะ""กินข้าวเช้ามาหรือยัง""ยังไม่ได้กินมาค่ะ""ทำไมถึงไม่กิน""วันนี้เมลไม่ค่อยหิวค่ะ""เธอไม่รู้เหรอว่ามื้อเช้าสำคัญขนาดไหน""เมลรู้ค่ะ แต่วันนี้เมลไม่ค่อยอยากกินข้าวเท่าไหร่""ไม่กินข้าว แล้วเธอกินอะไร""เมลกินนมกับขนมมาบ้างแล้วค่ะ""เธอพักอยู่ที่ไหน" ถามทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเธออยู่ที่ไหน เพราะตั้งแต่เธอออกจากบ้านไป เขาก็คอยติดตามเธอมาโดยตลอด"เ

"ฉันเคยพูดไว้เมื่อหลายเดือนก่อนตอนที่อยู่บ้านหลังนั้น แต่ตอนนี้ฉันกับเธอก็ไม่ได้อยู่ในบ้านหลังนั้นแล้ว เพราะฉะนั้นฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้ อย่าว่าแต่กอดเลย มากกว่านี้ฉันก็ทำได้" สิ้นเสียงทุ้มบอก หลังจากนั้นใบหน้าหล่อก็เริ่มซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นขาวเนียนของเธอ พลางสลับไปมาทั้งสองข้าง จนทำเอาคนตัวเล็กจำต้องเบี่ยงหน้าหลบ แต่ก็ไม่สามารถหลบจมูกโด่งเป็นสันที่สูดดมกลิ่นหอมที่คอเรียวขาวของตัวเองได้เลย"คุณปัถย์ อย่าทำเมลเลยนะคะ" ปากบางบอกพลางหลบหน้าไปมา แต่ทว่าริมฝีปากหนาก็พยายามที่จะดูดเม้มตรงบริเวณซอกคอของเธออยู่อย่างนั้นจ๊วบ!"อื้อ เจ็บ" เสียงหวานร้องออกมาเมื่อชายหนุ่มเม้มดูดผิวเนื้อนุ่มตรงซอกคอ แต่เขาก็ยังไม่หยุด ยังคงซุกไซ้ดูดเม้มสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆจากคนตัวเล็กอยู่อย่างนั้นอย่างหื่นกระหาย พลางแก่นกายก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้นจนดันออกมาสัมผัสกับกลางกายของหญิงสาวที่อยู่ตรงกับแท่งร้อนของเขาพอดี จนเธอรู้สึกได้ว่าเหมือนมีอะไรแข็งๆมาดันกลางกายของตัวเองอยู่"คุณปัถย์พอเถอะนะคะ""ฉันหยุดไม่ได้แล้ว ฉันต้องการเธอ ให้ฉันนะเมล""ไม่...""ฉันอยากเอาเธอ""ไม่นะคะคุณปัถย์ คุณไม่ควรทำแบบนี้กับเมล" "ทำกับเธอนี่แหละ

30 นาทีผ่านไปเมื่อครบกำหนดเวลาที่บอกไว้กับเธอ ร่างสูงก็ลุกจากเก้าอี้ทำงานตัวหรู แล้วเดินมายืนอยู่ตรงหน้าของหญิงสาว"กลับกันเถอะ" ว่าแล้ว เมลก็ลุกจากโซฟาแล้วเดินออกไป โดยที่เขาเดินตามหลังเธอ ก่อนจะลงไปยังลานจอดรถที่รถของเมลจอดอยู่"เดี๋ยวฉันขับเอง" สิ้นเสียงทุ้มบอก หญิงสาวก็เดินไปเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับแล้วเข้าไปนั่ง จากนั้นคนตัวสูงก็เข้าไปนั่งทางฝั่งคนขับก่อนจะขับออกไป"เดี๋ยวเราแวะซื้อของกินไปกินที่คอนโดดีกว่านะ" ใบหน้าหล่อหันบอกกับร่างบางที่นั่งอยู่ด้านข้าง"ค่ะ""เธออยากกินอะไร""ซื้อมาเถอะค่ะ เมลกินได้ทั้งนั้น""ถ้าซื้อมาแล้วเกิดเธอไม่ชอบล่ะ""เมลเป็นคนกินง่ายค่ะ ถึงไม่ชอบเมลก็กินได้ค่ะ""งั้นฉันซื้อแบบที่ฉันชอบก็แล้วกันนะ เผื่อว่าเธออาจจะชอบกินของที่ฉันชอบก็ได้""ค่ะ" จากนั้น เขาก็ขับรถจนไปเจอร้านอาหารร้านหนึ่ง เมื่อเห็นเช่นนั้นเขาจึงขับรถเข้าไปจอดยังหน้าร้าน แล้วเขาก็เป็นคนลงไปซื้อเองผ่านไปสักพักร่างสูงก็เดินออกมาจากร้านพร้อมกับหิ้วถุงอาหารมาสามสี่อย่าง แล้วเปิดประตูเข้ามานั่งในรถ ก่อนจะวางถุงอาหารไว้บนเบาะด้านหลัง จากนั้นเขาก็ขับออกไป"คุณปัถย์คะ คุณช่วยแวะร้านยาให้ด้วยนะคะ