تسجيل الدخول4 ปีต่อมา"คุณพ่อขา ดูสิคะว่าชุดของน้องมายด์สวยไหม" เสียงแหลมของลูกสาววัยสามขวบเศษเอ่ยถามผู้เป็นพ่อที่นั่งทำงานอยู่ ทันทีที่เห็นลูกสาว ปัถย์ก็ไม่รอช้ารีบลุกจากเก้าอี้มาอุ้มลูกสาวตัวเล็กพลางหอมแก้มป่องอมชมพูของหนูน้อย แล้วไปนั่งลงบนเก้าอี้โดยให้เด็กน้อยนั่งอยู่บนตัก แล้วก้มมาพูดกับลูก"ชุดของน้องมายด์สวยมากเลยครับ""ชุดนี้น้องมายด์เลือกเองเลยนะคะคุณพ่อ" ใบหน้าจิ้มลิ้มเงยหน้าขึ้นไปพูดกับคุณพ่อใบหน้าหล่อ"ลูกสาวพ่อเลือกเก่งมากเลยครับ""คุณพ่อขา น้องมายด์อยากได้ตุ๊กตาหมีค่ะ""ได้เลยลูก เดี๋ยวตอนเย็นพ่อจะพาไปซื้อนะคะ""น้องมายด์อยากได้ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ๆค่ะคุณพ่อ""น้องมายด์จะเอาตัวใหญ่แค่ไหนคะ""ตัวใหญ่เท่าคุณแม่ได้ไหมคะคุณพ่อ""ได้เลยลูก พ่อจะซื้อให้น้องมายด์นะคะ"ในขณะที่สองพ่อลูกคุยกันอยู่นั้น คุณแม่ยังสวยที่อุ้มท้องหกเดือนก็เปิดประตูเข้ามา แล้วเดินมายังสองพ่อลูกที่นั่งอยู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้น"น้องมายด์อ้อนจะเอาอะไรจากคุณพ่ออีกแล้วใช่ไหมคะ""น้องมายด์อยากได้ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ๆค่ะคุณแม่""ตุ๊กตาหมีของน้องมายด์ก็มีหลายตัวแล้วนะลูก""แต่น้องมายด์อยากได้น้องหมีตัวใหญ่ๆนี่คะคุณแม่ เพื่อนของน้องมายด
เมื่อกลางกายของเธอเข้ามาอยู่ชิดกับริมฝีปากหนา เขาก็ไม่รอช้าที่จะแลบลิ้นออกมาเลียปุ่มกระสันแล้วลามเลียขึ้นลงไปทั่วร่องรักสีหวาน"ซี้ดด อ๊า" เสียงใสหลุดเสียงครางออกมาเมื่อกลางกายของตัวเองโดนลิ้นร้อนตวัดเลียด้วยความนุ่มนวล พลางอ้าขาออกให้กว้างขึ้นแล้วขยับสะโพกเข้าออกตามอารมณ์ความเสียวซ่านที่เกินจะทัดทาน เนื่องจากห่างหายเรื่องนี้มานาน เธอจึงมีความต้องการมาก จึงปล่อยอารมณ์ออกมาอย่างเต็มที่ไม่กักเก็บเอาไว้แผล่บ! แผล่บ! แผล่บ!"อ๊า อื้อ" ส่งเสียงครางไปพลาง สะโพกสวยก็ขยับโยกเข้าหาลิ้นร้อนไปพลางด้วยจังหวะเนิบนาบ"เลียรัวๆเลยค่ะ เมลเสียว ซี้ดด" สิ้นเสียงหวานบอก ริมฝีปากหนากับลิ้นร้อนก็ทั้งดูดทั้งเลีย ทั้งดุนดันลิ้นเข้าไปในร่องรักของคนที่อยู่ด้านบนอย่างถี่รัว เพราะรู้ว่าเธอจะถึงจุดสุดยอดแล้วจ๊วบ! แผล่บ! แจ๊ะ! แจ๊ะ!"อ๊า คุณปัถย์ อื้อ ซี้ดด" เสียงหวานส่งเสียงครางออกมา พลางสะโพกงามงอนก็โยกเข้าหาลิ้นร้อนที่กำลังตวัดเลียสองกลีบของตัวเองให้เร็วขึ้นกว่าเดิม เพราะตอนนี้เธอไม่ไหวแล้ว อยากจะปลดปล่อยความต้องการออกมาเต็มที"เร็วอีก เมลใกล้แล้ว"แจ๊ะ! แจ๊ะ!จนกระทั่ง"ซี้ดด อ๊า อ๊า" เสียงครางหลุดออกมาพร้อ
ปัถย์มายืนรอเมลอยู่หน้าห้องน้ำหญิงอยู่พักหนึ่ง ก็เห็นว่าเธอเดินออกมา เมื่อเห็นดังนั้น เขาก็ไม่รอช้าก้าวเท้าเข้าไปหาแล้วสวมกอดร่างบางด้วยความคิดถึงจนบอกไม่ถูกหมับ!"คิดถึงจัง" พูดพลางฝังจมูกลงไปบนศีรษะเล็กสวยที่มีกลิ่นหอมไม่เปลี่ยนไปจากเดิม พร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมเข้าเต็มปอดด้วยความคนึงหา แทนที่เธอจะผลักเขาออก แต่เธอก็ลืมตัวยืนนิ่งให้เขากอดอยู่อย่างนั้น เพราะเธอก็คิดถึงอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นจากเขาอยู่เหมือนกัน"เรากลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมเถอะนะเมล เธออย่าห่างฉันไปไหนเลยนะ ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ""คุณปัถย์คะ มายืนกอดกันหน้าห้องน้ำแบบนี้ ไม่อายคนที่เดินผ่านมาเห็นเหรอคะ""ยืนกอดเมียตัวเอง จะอายทำไม""แต่เมลอายนะคะ ปล่อยเมลเถอะค่ะ เมลจะไปหาโรส" พูดพลางมือบางผลักร่างหนาออกจากตัวเอง แต่ทว่าเขายังกอดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ก่อนจะเอ่ย"กลับไปอยู่บ้านกับฉันนะ กลับไปอยู่เรือนหอของเรา""เรือนหอหลังนั้นเหรอคะ""ไม่ใช่หลังนั้น แต่เป็นหลังใหม่ที่ฉันซื้อไว้เกือบเดือนแล้ว เพื่อที่จะพาเธอไปอยู่ด้วยกัน""ทำไมคุณถึงต้องซื้อบ้านหลังใหม่ด้วยคะ""ฉันยกบ้านหลังนั้นให้กับผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว ฉันไม่อยากกลับไปอยู
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ปัถย์ออกมาจากคอนโดของเมล แล้วกลับมาอยู่คอนโดของตัวเอง หลายวันที่ผ่านมานี้ ปัถย์คิดถึงเมลมาก รู้สึกโหยหาอยากเห็นหน้าเธอเหมือนใจจะขาด แต่เขาจำต้องแข็งใจไว้ไม่ไปปรากฏตัวให้เธอเห็น บังคับตัวเองว่าไม่ให้โทรหาเธอ ทั้งที่ใจจริงอยากโทรหาเธอ อยากได้ยินเสียงเธอมากแค่ไหนก็ตาม แต่เขาต้องข่มใจตัวเองเอาไว้ เขาอยากให้เธอลองอยู่กับตัวเองสักพัก เพราะช่วงสามเดือนที่ผ่านมาเขาอาจจะทำอะไรผลีผลามกับเธอจนเกินไป จนเธอปรับตัวและปรับใจไม่ทันกับการใช้ชีวิตในการเป็นสามีภรรยากันส่วนเมลนั้น หลังจากที่ปัถย์ย้ายออกไปจากคอนโดของเธอแล้ว เธอมีความรู้สึกใจหวิวๆแปลกๆ รู้สึกใจหายเมื่อกลับมาถึงคอนโดโดยไร้เงาของร่างสูง คิดถึงเขาเมื่อยามที่ต้องอยู่คนเดียว แต่เธอคิดว่ามันคงเป็นความเคยชิน ที่ตลอดในระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมา เธอกับเขาอยู่ใกล้ชิดกันเกือบตลอดเวลา และคิดว่าพอเวลาผ่านไปมันคงจะชินไปเองกับการต้องอยู่แบบนี้"เป็นไง นั่งใจลอยคิดถึงคุณปัถย์อยู่เหรอ" เสียงของโรสเอ่ยถามเมลขึ้น เมื่อเข้ามาในห้องทำงานแล้วเห็นเมลนั่งใจลอยอยู่"ก็มีบ้าง" ตอบด้วยท่าทีเซ็งๆ ไม่กะปรี้กะเปร่าเหมือนก่อน
หนึ่งเดือนต่อมาสองเดือนแล้วที่ปัถย์มาอยู่กับเมล และความรักที่เขามีให้เธอนั้นก็เพิ่มขึ้นทุกวัน เขาหวังที่จะให้เธอรักเขาตอบ เพราะฉะนั้นเขาจึงทำทุกอย่าง เพื่อให้เธอประทับใจในตัวเขาแล้วก็รักเขา"เธออยากไปเที่ยวต่างประเทศไหม" คนตัวสูงที่กำลังสวมกอดเจ้าของร่างบอบบางอยู่บนเตียงนอนเอ่ยถามขึ้นด้วยความเอาอกเอาใจหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอด"เมลเคยได้ยินคุณพูดว่าคุณไม่ชอบไปเที่ยวต่างประเทศนี่คะ""ใช่ ฉันไม่ชอบไปเที่ยวต่างประเทศ แต่ถ้าเธออยากไป ฉันก็จะพาเธอไป""ทำไมคุณต้องฝืนใจทำในสิ่งที่คุณไม่ชอบด้วยล่ะคะ""เพราะฉันรักเธอไง แล้วถ้าสิ่งไหนที่เธอชอบหรือต้องการ ต่อให้ฉันต้องฝืนใจทำ ฉันก็ยอม""ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกค่ะคุณปัถย์ เดี๋ยวคุณจะไม่เป็นตัวของตัวเองนะคะ ถ้าต้องฝืนใจทำอะไรเพื่อเมล""ฉันจะฝืน แล้วฉันก็ยอมทำเพื่อเธอทุกอย่าง ไม่ว่าเธอต้องการจะให้ฉันทำอะไร เธอก็บอกฉันมาได้เลยนะ""ทำไมคุณถึงต้องทำขนาดนี้คะ""ฉันกลัวว่าเธอจะไม่รักฉัน""ถ้าเมลจะรักคุณ ต่อให้คุณไม่ทำอะไรเลย เมลก็จะรักคุณค่ะ คุณอย่าพยายามทำอะไรเพื่อเมลเลยนะคะ เพราะมันจะเหนื่อยเปล่าๆ""ฉันจะไม่ละความพยายาม ฉันจะทำแบบนี้ต่อไปจนกว่าเธอจะบอ
ร้านอาหารแห่งหนึ่งวันนี้ปัถย์พาเมลมาทานข้าวในร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง แต่เมื่อเข้ามาภายในร้านก็เจอกับเพลงและผู้ชายคนหนึ่ง น่าจะเป็นรุ่นน้องของเธอนั่งกินข้าวกันอยู่ เมื่อปัถย์กับเมลเห็นเช่นนั้นก็เดินเลี่ยงไปหาโต๊ะที่ห่างออกไป โดยมือหนาจับมือเรียวของเมลที่ยืนอยู่ข้างๆแล้วพาเดินไปนั่งยังโต๊ะอาหาร แล้วจัดการสั่งอาหารมาทาน เมื่อทานเสร็จ เมลก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ"คุณปัถย์คะ เมลขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ""ไปเถอะ ฉันจะรอออกไปพร้อมกับเธอ""ค่ะ" ว่าแล้ว หญิงสาวก็ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปด้านเพลงเมื่อจัดการจ่ายค่าอาหารเรียบร้อยแล้ว เพลงก็เอ่ยเรียกแฟนหนุ่มรุ่นน้องที่นั่งอยู่ตรงข้าม"แดน" "อะไรเหรอพี่เพลง""แดนไปรอพี่ในรถก่อนนะ พี่จะไปทักทายเจ้านายเก่าสักหน่อย""เขานั่งอยู่ตรงไหนเหรอ""คนนั้นไง" เพลงบอกชายหนุ่มพลางหันไปทางที่ปัถย์นั่งอยู่"ได้ งั้นผมจะออกไปรอพี่ที่รถก่อนนะ" พูดจบ แฟนหนุ่มรุ่นน้องก็ออกไปจากร้านอาหาร แล้วไปสตาร์ทรถนั่งรอในรถซึ่งเพลงเป็นเจ้าของเมื่อแฟนหนุ่มออกไปจากร้านแล้ว เพลงก็ลุกออกจากเก้าอี้แล้วสาวเท้าไปยังโต๊ะที่เจ้าของใบหน้าหล่อนั่งอยู่ ก่อนจะเอ่ยถาม"คุณมากับใครคะ
"ฉันเคยพูดไว้เมื่อหลายเดือนก่อนตอนที่อยู่บ้านหลังนั้น แต่ตอนนี้ฉันกับเธอก็ไม่ได้อยู่ในบ้านหลังนั้นแล้ว เพราะฉะนั้นฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้ อย่าว่าแต่กอดเลย มากกว่านี้ฉันก็ทำได้" สิ้นเสียงทุ้มบอก หลังจากนั้นใบหน้าหล่อก็เริ่มซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นขาวเนียนของเธอ พลางสลับไปมาทั้งสองข้าง จนทำเอาคนตัวเล็กจำต้
หลังจากที่ปัถย์ออกจากบ้านหลังนั้นมา บ้านที่ควรจะเป็นเรือนหอของเขากับเมล แต่เป็นเขาเองที่ทำให้เรื่องวุ่นวายแบบนี้ พอเขากำลังคิดได้ว่าควรเลือกสิ่งที่ดีกว่าและกำลังจะแก้ไข แต่กลับกลายเป็นว่าเธอไม่ได้อยู่เห็นความเปลี่ยนแปลงของเขาที่มีให้เธอ การเปลี่ยนแปลงในใจของเขาที่เริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด จนรู้สึกได้ว่
หมับ!พรพรรณอดไม่ได้จึงเข้าไปดึงมือของลูกชายออกจากข้อมือเรียวเล็กของเมล นางรู้ว่าหญิงสาวคงเจ็บ เพราะตอนนี้ข้อมือของเมลเริ่มแดงแล้ว แต่ปัถย์ยังคงจับเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย โดยเมลก็พยายามบิดข้อมือออก แต่ก็ไร้ผล เพราะยิ่งพยายามเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเพิ่มแรงบีบมากขึ้นเท่านั้น ทั้งที่พรพรรณก็ช่วยแกะออก แต่ยัง
หลังกดวางสายจากแม่ของเขา เมลก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจออกจากห้องนอนเพื่อไปบอกเขาในเรื่องที่แม่ของเขาบอกกับเธอ เพราะเธอ เขาจึงไม่ยอมกลับบ้านไปหาพ่อกับแม่ ดังนั้นเธอก็จะทำให้เขาได้กลับบ้านไปหาพ่อกับแม่บ้างก๊อก! ก๊อก! แกร็ก!"มีอะไร!" เพลงเปิดประตูออกมาแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง พ







