เมียแต่งไร้ทะเบียน

แนะนำตัวละคร

ปัถย์ อายุ 32 ปี

เจ้าของใบหน้าหล่อ สูง 185 เซนติเมตร เป็นเจ้าของบริษัทผลิตเครื่องชูกำลังรายใหญ่และขายดีอันดับหนึ่งของประเทศ รวมทั้งส่งออกไปขายต่างประเทศ

เมล อายุ 24 ปี

เธออาศัยอยู่กับพ่อแค่สองคนตั้งแต่จำความได้ และไม่เคยรู้ว่าแม่เป็นใคร พ่อถูกฟ้องล้มละลายจนสิ้นเนื้อประดาตัว แม้แต่บ้านก็ไม่มีให้ซุกหัวนอน

.

.

.

.

.

ตัวอย่าง

"พ่ออุตส่าห์ฝากหนูเมลให้แกดูแลแทนพ่อ แต่ในเมื่อแกดูแลหนูเมลให้ดีไม่ได้ พ่อก็จะพาไปดูแลเอง และนับจากวันนี้เป็นต้นไป แกกับหนูเมลก็ไม่มีพันธะใดๆต่อกันอีก ซึ่งนั่นมันก็คือความต้องการของแกตั้งแต่แรกแล้วนี่"

"..." ปัถย์ก้มหน้านิ่งคิดไปถึงตอนแรกที่ไม่ว่าพ่อเขาจะพูดหรือบังคับยังไง เขาก็ไม่ยอมที่จะแต่งงานกับเมล และไม่จดทะเบียนสมรสเด็ดขาด แต่มาถึงตอนนี้ เขาอยากให้พ่อบังคับเขาอีกครั้ง

"ต่อไปนี้ พ่อจะไม่บังคับลูกอีกแล้ว ลูกจะรักใครชอบใคร จะแต่งงานหรือจดทะเบียนสมรสกับใคร พ่อก็ไม่ห้าม"

.

.

.

.

.

"พ่อกับแม่อย่าพาเมลไปจากที่นี่ได้ไหม ต่อจากนี้ไปผมจะดูแลเมลเป็นอย่างดี จะไม่ให้เหมือนกับแปดเดือนที่ผ่านมา ผมสัญญา"

"แปดเดือนที่ผ่านมา ทำไมลูกถึงไม่คิดที่จะทำ แล้วพอมาวันนี้ พอหนูเมลจะออกไปจากที่นี่ ลูกก็คิดที่จะทำขึ้นมา"

"ผมไม่ได้เพิ่งจะคิดได้วันนี้ครับ แต่ผมคิดมาสักพักแล้ว"

"ต่อให้ลูกจะพูดยังไงแม่ก็ไม่เชื่อ ถ้าลูกยังเลือกที่จะอยู่กับแฟน..."

"...เราไปกันเถอะหนูเมล" พูดจบ พรพรรณก็จับมือหญิงสาวแล้วดึงออกไป แต่ทว่า...

หมับ!

มือหนาจับเข้าที่ข้อมือเรียวอีกครั้งแล้วดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดเอาไว้แน่นพลางรู้สึกใจหายเมื่อเธอจะไปจากเขา

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เรือนหอ

หลังจากงานมงคลสมรสเล็กๆที่มีแต่ญาติสนิทฝ่ายเจ้าบ่าวแค่ไม่กี่คนได้เสร็จสิ้นลง โดยที่ทั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวไม่ได้เต็มใจที่จะแต่งงาน

หลังจากเสร็จพิธีในช่วงเช้า ปัถย์ผู้ซึ่งเป็นเจ้าบ่าวก็พาเมลผู้เป็นเจ้าสาวกลับมายังเรือนหอที่พ่อฝ่ายเจ้าบ่าวได้ซื้อเอาไว้ให้ทั้งคู่เมื่อสามเดือนก่อน ปัถย์กับเมลแต่งงานกันโดยที่ทั้งคู่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน เหตุผลก็เพราะ...

"พ่อบังคับให้ผมแต่งงาน ผมก็แต่งให้แล้ว พ่ออย่ามาบังคับให้ผมต้องจดทะเบียนสมรสอีกเลยนะครับ" ชายหนุ่มพูดด้วยอารมณ์หงุดหงิด เมื่อพ่อจะมาบังคับให้เขาต้องจดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เห็นเพียงแต่รูปที่พ่อเอาให้ดูเท่านั้น

"จดเถอะปัถย์ คนเป็นสามีภรรยากันมันต้องจดทะเบียนสมรสกันให้ถูกต้องตามกฎหมายสิ"

"ไม่จำเป็นหรอกครับพ่อ มีตั้งหลายคู่นะครับที่อยู่กินกันแต่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน ทะเบียนสมรสมันไม่จำเป็นหรอกครับพ่อ หัวใจของคนสองคนสิสำคัญกว่า"

"เฮ้อ...งั้นพ่อก็แล้วแต่ปัถย์แล้วกัน" ชายวัยกลางคนถอนหายใจอย่างหนักใจ เขาไม่อยากบังคับลูกจนเกินไป เพราะกว่าจะบังคับให้ลูกแต่งงานได้ก็พูดกันจนคอเป็นเอ็น ดังนั้นให้พวกเขาอยู่กินกันไปสักพักก่อน เดี๋ยวค่อยจดทะเบียนทีหลังก็ได้ อย่างที่ลูกพูดก็ถูกว่ามีหลายคู่ที่อยู่ด้วยกันแต่ยังไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน

"พ่อจะไม่บังคับผมให้จดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงคนนั้นใช่ไหมครับ" เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้ามีความโล่งใจ

"ใช่ พ่อจะไม่บังคับลูก อยู่กินกันไปสักพักค่อยจดก็ได้"

"ครับ" รับคำผู้เป็นพ่อ พลางในใจคิดว่าเขาจะไม่มีวันจดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด ครั้นเวลาเลิกกันจะได้ไม่ต้องยุ่งยากไปหย่าให้เสียเวลา หลังจากแต่งงานหนึ่งปี เขาจะเลิกกับเธอแน่นอน เขาจะต้องทนอยู่ในบ้านหลังเดียวกับผู้หญิงคนนั้นไปก่อน ผู้หญิงซึ่งเป็นลูกสาวของเพื่อนพ่อที่บ้านล้มละลาย ไม่เหลืออะไรเลย และพ่อของผู้หญิงคนนั้นได้ฝากฝังพ่อเขาไว้ก่อนตายเมื่อหกเดือนก่อน

โรงพยาบาล

"ฉันมีลูกสาวอยู่คนเดียว และเขาก็ไม่เหลือใครอีกแล้ว ถ้าฉันจากโลกนี้ไปแล้ว นายช่วยดูแลลูกสาวฉันแทนฉันด้วยนะ" พ่อของเมลที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยเอ่ยบอกกับเพื่อนของตัวเองที่ยืนอยู่ข้างเตียง ด้วยท่าทางอ่อนล้า เปลือกตาเกือบจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่ เพราะเขารู้ดีว่าเขากำลังจะตาย

"ได้ นายอย่าห่วงเลย ฉันจะดูแลและรับผิดชอบลูกสาวของนายเอง" พ่อของปัถย์รับปากด้วยความหนักแน่นพลางบีบมือของคนที่นอนอยู่บนเตียงเบาๆ เพื่อให้คนที่นอนป่วยอยู่ได้รู้ว่า เขาจะช่วยดูแลลูกสาวให้อย่างแน่นอน

"นายบอกเรื่องหนี้ที่ฉันยังติดค้างนายอยู่ให้เมลรู้ด้วยนะ" พ่อของเมลเอ่ยบอก

"ได้ ฉันจะบอกให้..." พ่อของปัถย์รับปาก ก่อนจะตัดสินใจเอ่ย

"...ฉันอยากขอลูกสาวนายให้มาแต่งงานกับปัถย์ เพราะฉันอยากให้ปัถย์ดูแลลูกสาวนายต่อจากฉัน เวลาที่ฉันแก่ตัวไป หรือเวลาที่ฉันไม่อยู่แล้ว"

"ได้ ฉันแล้วแต่นายเถอะ"

หลังจากนั้นสามวัน พ่อของเมลก็สิ้นลม

"ก่อนที่พ่อของหนูจะเสีย พ่อได้ฝากฝังหนูไว้กับลุง"

"ค่ะคุณลุง" หญิงสาวรับคำ พลางสีหน้าและแววตาเศร้าหมอง ดวงตาแดงก่ำเพราะเธอร้องให้คิดถึงพ่ออยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่จำความได้ เธอมีพ่อคนเดียวที่เลี้ยงดูเธอมา พ่อไม่เคยกล่าวถึงว่าแม่เป็นใคร และเธอก็ไม่เคยถามถึงแม่เลย

"พ่อของหนูเป็นหนี้ลุงอยู่สิบล้าน"

"สิบล้าน!?" หญิงสาวอุทานพลางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าพ่อตัวเองเป็นหนี้

"ใช่"

"เมลจะทำงานหาเงินผ่อนให้คุณลุงเองค่ะ" เรียวปากบางบอกด้วยความกระตือรือร้นอยากรับผิดชอบ ถึงแม้ว่ามันจะหนักก็ตาม เพราะหนี้ไม่ใช่น้อยๆ

"หนูไม่ต้องผ่อนให้ลุงหรอก แต่ลุงอยากจะขอ...เอ่อ" ชายวัยกลางคนยังคงอ้ำอึ้งไม่กล้าพูด

"คุณลุงต้องการให้เมลทำอะไรก็บอกเมลมาได้เลยค่ะ เมลยอมทำทุกอย่าง เพื่อใช้หนี้แทนพ่อค่ะ"

"ลุงอยากจะขอให้หนูแต่งงานกับปัถย์ลูกชายของลุง"

"..." เมลนิ่งอึ้งไปกับประโยคที่ชายวัยกลางคนบอกมา

"หนูจะทำตามที่ลุงขอได้ไหมหนูเมล"

"ได้ค่ะคุณลุง เมลจะแต่งงานกับลูกชายของคุณลุงค่ะ" เธอรับคำออกไป ถึงแม้ไม่ได้เต็มใจ แต่ถ้าเป็นการใช้หนี้แทนพ่อ เธอก็จะทำ ทั้งที่ต้องฝืนใจก็ตาม

"เราคงต้องแยกห้องนอนกันนะ" ปัถย์บอกกับเมลเมื่อทั้งคู่ขึ้นมายังชั้นสองของบ้าน

"ค่ะคุณปัถย์" หญิงสาวพยักหน้ารับคำอย่างเต็มใจ เพราะเธอก็ไม่ได้อยากนอนร่วมห้องกับเขาเหมือนกัน

"เราสองคนต่างก็ไม่ได้รักกัน แต่ต้องมาแต่งงานกัน แล้วก็อยู่ด้วยกัน ดังนั้น ถ้าครบหนึ่งปีเมื่อไหร่เราสองคนคงต้องต่างคนต่างแยกย้ายกันไป"

"ค่ะ

"ในระยะเวลาหนึ่งปีนี้ ฉันจะไม่ล่วงเกินเธอ" เสียงทุ้มเอ่ยบอกหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าราบเรียบน้ำเสียงนิ่ง

"ขอบคุณค่ะคุณปัถย์" เรียวปากบางเอ่ยพลางยิ้มบางๆโดยในใจรู้สึกดีเมื่อรู้ว่าเขาจะไม่มาวุ่นวายกับเธอ

"แต่..."

"แต่อะไรคะ" ถามพลางคิ้วเรียวขมวดนึกฉงนใจ

"ฉันอยากจะขออนุญาตเธอเรื่อง..." ใบหน้าหล่อเอ่ยพลางมีท่าทีอึกอักเล็กน้อย

"เรื่องอะไรคะ บอกเมลมาเถอะค่ะ"

"คือ...ปกติก่อนหน้านี้ฉันอยู่กับแฟนที่คอนโด ถ้าฉันอยากจะให้แฟนฉันย้ายมาอยู่ที่นี่ด้วยจะได้ไหม" เรียวปากหนาถามพลางจ้องมองไปยังเจ้าของใบหน้าเรียวใสที่ยืนอยู่

"เรื่องนั้นแล้วแต่คุณปัถย์เถอะค่ะ" ใบหน้าใสบอกพลางรู้สึกอึ้งอยู่ในใจ เพราะนึกไม่ถึงว่าเขาจะมาขอเรื่องนี้กับเธอ

"ฉันไม่อยากทิ้งแฟนให้อยู่ที่คอนโดคนเดียวน่ะ"

"ค่ะ"

"งั้นพรุ่งนี้ฉันจะให้แฟนฉันย้ายเข้ามาอยู่เลยนะ"

"แล้วแต่คุณเถอะค่ะ ถ้าคุณปัถย์ไม่กลัวว่าคนอื่นจะนินทาเอา"

"เธอกำลังพูดเหน็บฉันเหรอ"

"ไม่ได้เหน็บค่ะ แต่เมลแค่กลัวว่าคุณจะโดนนินทา"

"นินทาว่ายังไง"

"ก็นินทาว่าแต่งงานกับเมลแล้วแต่ยังไปมีคนอื่นไงคะ"

"เรื่องที่ฉันกับเพลงเป็นแฟนกันยังไม่มีใครรู้ ที่ทุกคนรู้คือเพลงเป็นเลขาฉันเท่านั้น แล้วก็ไม่มีใครมาสนใจเรื่องของฉันกับเพลงด้วย พ่อกับแม่ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันกับเพลงเป็นแฟนกัน แล้วอีกอย่างงานแต่งระหว่างฉันกับเธอก็เป็นแค่งานเล็กๆไม่มีใครรู้ด้วย นอกจากญาติผู้ใหญ่ของฉันแค่ไม่กี่คน แล้วฉันก็กำชับญาติฉันไปแล้วว่าห้ามเอาเรื่องที่ฉันแต่งงานไปแพร่งพรายให้ใครรู้" เขากับเพลงคบกันได้หนึ่งปีแล้ว เพลงเป็นเลขาเขามาสองปี แต่เพิ่งมาตกลงเป็นแฟนกันเมื่อหนึ่งปีก่อน เพราะทั้งเขาและเธอต่างก็รู้สึกชอบพอกัน เนื่องจากได้ทำงานอยู่ใกล้ชิดกันทุกวันจึงรู้สึกผูกพันธ์กัน หลังจากที่ทั้งสองตกลงเป็นแฟนกัน ปัถย์ก็พาเพลงมาอยู่กับเขาที่คอนโด ตอนเช้าไปทำงานด้วยกัน ตอนเย็นก็กลับมาพร้อมกัน

"งั้นเมลก็แล้วแต่คุณค่ะ เพราะคุณเป็นเจ้าของบ้าน คุณมีสิทธิ์ที่จะทำอะไรก็ได้ในบ้านหลังนี้" เรียวปากชมพูเอ่ยออกไปพลางรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ที่เขาไม่ให้เกียรติเธอ แต่งงานวันแรกก็จะพาผู้หญิงอื่นมาอยู่ด้วยกันเสียแล้ว แต่พอมาคิดดูอีกที มันเป็นเรื่องจริงที่เธอไม่มีสิทธิ์อะไร เธอไม่ได้มีเกียรติอะไรให้น่ายกย่อง พูดง่ายๆคือเธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน จะเรียกว่าสามีภรรยาก็ไม่ใช่ เพราะเขากับเธอไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน เขาคงรังเกียจเธอไม่ใช่น้อย จะไม่ให้น่ารังเกียจได้ยังไง พ่อของเธอเป็นหนี้พ่อของเขาตั้งสิบล้าน ต่อให้เธอทำงานทั้งชาติก็ไม่มีวันชดใช้หนี้ก้อนนั้นได้หมด

"ขอบใจนะที่เข้าใจฉัน"

"ค่ะ งั้นเมลขอเข้าห้องก่อนนะคะ" พูดจบ ร่างบางก็เปิดประตูแล้วเข้าไปในห้องนอน โดยมีดวงตาคมมองตามแผ่นหลังบางของเธอนิ่งจนเธอปิดประตู แล้วเขาก็กลับเข้าห้องของตัวเองไป