All Chapters of FWB ที่แปลว่าเมีย: Chapter 111 - Chapter 120

หนึ่งเดือนต่อมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่มาร์คมาทำงานที่บริษัท บ่อยครั้งที่มาร์คจะอ้างกับกวางว่าไม่อยากพารถไปบริษัทและเขาก็ขอนั่งรถไปกับเธอกวางเดินออกมาหน้าคอนโดแล้วสาวเท้าไปยังรถเก๋งคันสีขาวของตัวเอง มาร์คที่เดินตามมาติดๆคว้าเข้าที่ข้อมือเล็กหมับ!“วันนี้ไปรถฉันดีกว่านะ”“รถกวางก็มี ไม่จำเป็นต้องไปกับมาร์คหรอก ไปคนละคันนั่นแหละดีแล้ว”“วันนี้ไปกับรถฉันสักวันนะ” ว่าแล้วชายหนุ่มก็จูงมือเธอไปยังรถของตัวเอง กวางก็เดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย มาร์คเปิดประตูให้กวางเข้าไปนั่ง ซึ่งที่ผ่านมาเขาไม่เคยเปิดประตูรถให้สาวคนไหนมาร์คปิดประตูรถแล้วเดินมานั่งประจำที่คนขับพร้อมกับออกรถมุ่งหน้าไปยังบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ติดอันดับต้นของประเทศบริษัทหลังจากคืนนั้นที่พอร์ชกับรินมีความสัมพันธ์เกินเลยกัน นี่ก็หนึ่งเดือนมาแล้วที่พอร์ชเงียบหายไปเลยรินที่อยากรู้ว่าเขาหายไปไหนจึงหันถามกวางที่นั่งโต๊ะข้างตัวเอง ถึงแม้ว่าเธอจะมีเบอร์ของพอร์ช แต่เธอก็ไม่กล้าโทร ซึ่งตั้งแต่เรียนจบรินก็ไม่เคยโทรหาพอร์ชเลย“น้องกวาง ช่วงนี้พอร์ชได้ติดต่อมาหาน้องกวางบ้างหรือเปล่า”“พี่พอร์ชไม่ได้ติดต่อกวางมาเป็นเดือนแล้วค่ะ…” กว

ห้องพักฟื้น หนึ่งอาทิตย์ต่อมาเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่มาร์คมาอยู่เฝ้ากวาง ในขณะที่กวางก็ยังนอนแน่นิ่งอยู่อย่างนั้น“กวาง…” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเรียกร่างบางที่นอนหลับอยู่บนเตียง ในขณะที่มือของเขากอบกุมมือสวยของเธอและลูบหลังมือเบาๆ“ตื่นขึ้นมาคุยกับฉันหน่อยสิกวาง” เขาผละจากมือเรียวแล้วเลื่อนมือขึ้นไปลูบแก้มนุ่มของเธอเบาๆ“ที่รักของฉัน เธอหลับนานไปแล้วนะ ตื่นได้แล้ว” สิ้นเสียงทุ้มเอ่ยเรียกเป็นครั้งที่สาม พลันเปลือกตาสวยก็เริ่มขยับเล็กน้อย มาร์คที่เห็นอย่างนั้นก็ถึงกับใจเต้นรัว นิ้วเรียวของกวางกระดิก ชายหนุ่มระบายยิ้มอย่างดีใจกับสิ่งที่เห็นร่างเล็กขยับตัวเล็กน้อยพลางค่อยๆเบิกตาขึ้นอย่างช้าๆจึงได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่นั่งอยู่บนเตียงข้างๆเธอ“กวางตื่นแล้วเหรอ” มาร์คเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าของเขายิ้มแย้มอย่างมีความสุข เขาเลื่อนมือไปจับมือของเธอมากุมไว้แล้วบีบเบาๆ ก่อนเสียงแหบแห้งของกวางจะเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้างุนงง“พี่…เป็นใครเหรอคะ”“…” มาร์คถึงกับนิ่งชะงักพลางคิดในใจว่าเธอจำเขาไม่ได้งั้นเหรอ“พี่…ชื่ออะไรคะ แล้วพี่เป็นใคร”มาร์คกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อนแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงอ

วันต่อมา บ้านพ่อแม่ของมาร์คหลังจากที่มาร์คกับกวางจดทะเบียนสมรสเสร็จ มาร์คก็พากวางมาหาแม่ที่บ้าน เมื่อเช้าเขาได้โทรบอกแม่ว่าจะพากวางไปจดทะเบียนสมรส หลังจดทะเบียนเสร็จก็จะพากวางมาที่นี่ ตอนกวางอยู่โรงพยาบาลพ่อกับแม่ก็ไปเยี่ยมกวางสองครั้ง และพอร์ชกับรินก็ไปเยี่ยมกวางด้วย แต่ไปเยี่ยมตอนที่กวางยังไม่ฟื้นเมื่อสองสามีภรรยาป้ายแดงเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่หรูหรา แพรพิลัยที่นั่งรอคนทั้งสองอยู่จึงส่งยิ้มให้ลูกสะใภ้ด้วยใบหน้าเบิกบานเมื่อได้กวางมาเป็นลูกสะใภ้อย่างที่เคยหวังไว้“นี่แม่พี่เอง” มาร์คหันบอกกับเมียตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ“สวัสดีค่ะคุณป้า” กวางยกมือไหว้นอบน้อมพร้อมรอยยิ้ม“สวัสดีหนูกวาง นั่งก่อนสิจ้ะ” ว่าแล้วแพรพิลัยก็ลุกขึ้นพร้อมกับจับข้อมือของกวางมานั่งข้างตัวเอง ก่อนที่ร่างสูงของมาร์คจะหย่อนตัวนั่งลงใกล้ๆ“หนูกวางเป็นลูกสะใภ้แม่ก็ต้องเรียกแม่ว่าแม่สิ”“ค่ะคุณแม่”“หนูกวางได้กินอะไรมาหรือยัง”“เมื่อกี้พี่มาร์คพากวางแวะกินที่ร้านแล้วค่ะ”“วันนี้หนูกวางอย่ารีบกลับนะ รอให้พ่อกลับมาจากบริษัทก่อนแล้วจะได้กินข้าวเย็นพร้อมกัน”“ได้ค่ะคุณแม่” เธอระบายยิ้มหวานพร้อมรับคำอย่างว่าง่ายพลางในใจลึกๆ

ไซออน อายุ22ปี สูง188 เซนติเมตรทายาทเจ้าของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง และมีธุรกิจห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่มีหลายสาขาในประเทศไทยฝุ่น อายุ19ปี สูง160 เซนติเมตร.......'เข้ามาเรียนที่นี่เพราะได้ทุนสินะ หึ''ฉันรู้มาว่ายัยนั่นมาจากบ้านเด็กกำพร้าด้วยนะ''จริงเหรอ''จริง'เด็กไม่มีพ่อแม่''ยัยเด็กกำพร้า พ่อแม่ไข่แล้วเอาไปทิ้งบ้านเด็กกำพร้าเพราะไม่มีปัญญาเลี้ยงสินะ'เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่คำดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้นจากนักศึกษาผู้หญิงที่ชื่อจูเน่กับเพื่อนอีกสองคน ซึ่งอยู่ในห้องเรียนเดียวกับฝุ่นได้ฉายวนเข้ามาในหัวของเธออยู่ตลอดเวลา แต่เธอก็อดทนฟังกับคำดูถูกเหล่านั้น ไม่โต้กลับ เธอปล่อยให้พวกนั้นดูถูกไป เพราะเธอไม่อยากมีปัญหากับพวกไฮโซพวกนั้นที่คอยแต่จะพูดจาดูถูกเธอไม่เว้นแต่ละวัน เธอคิดว่าถ้าเกิดไปสู้รบปรบมือกับพวกนั้นอาจจะกลายเป็นปัญหาใหญ่และทำให้เธอหลุดทุนก็ได้ ดังนั้นเธอจึงทำหลับหูหลับตาให้คนเหล่านั้นว่าไป เดี๋ยวพอนานไปพวกนั้นก็คงจะเหนื่อยกันไปเองมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังในขณะที่ฝุ่นเดินใจลอยอยู่บนฟุตบาทอยู่นั้น เธอที่ไม่ได้มองซ้ายมองขวาจึงก้าวลงจากฟุตบาทหมายจะเดินข้ามไปอีกฝั่ง แต่จู

สามวันต่อมาวันนี้เป็นวันจันทร์ฝุ่นจึงต้องไปเรียน ข้อเท้าของเธอก็ดีขึ้นมากแล้ว ถึงจะยังเจ็บอยู่นิดหน่อย แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคของการไปเรียนมหาวิทยาลัยจูเน่หญิงสาวไฮโซกับเพื่อนอีกสองคนเมื่อเห็นฝุ่นเดินเข้ามาในอาคารเรียนก็รีบเดินเข้าไปหาฝุ่นทันทีด้วยท่าทีหาเรื่อง"เมื่อวันศุกร์มีคนเห็นเธอนั่งรถของพี่ไซออน ไปทำอีท่าไหนถึงได้นั่งรถของพี่ไซออนล่ะ" จูเน่พูดพร้อมเหยียดยิ้มมุมปากเย้ยหยัน"พี่ไซออน?" ฝุ่นพึมพำพลางคิดในใจว่าเขาชื่อไซออนงั้นเหรอ"พอรู้ว่าพี่ไซออนเป็นถึงเจ้าของมหาลัยนี้ก็เลยอยากรวยทางลัดจึงไปเสนอตัวเป็นนางบำเรอของพี่ไซออนเขาสินะ" จูเน่มองฝุ่นด้วยสายตาดูแคลนพร้อมเหยียดยิ้มและพูดออกไป'เขาเป็นเจ้าของมหาลัยงั้นเหรอ' ฝุ่นคิดในใจ ก่อนจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง"ฉันไม่ได้ไปเป็นนางบำเรออย่างที่เธอคิดหรอกนะ" ฝุ่นกำมือแน่นด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธพร้อมกับพูดออกไปด้วยสีหน้าไม่พอใจ เมื่อคนตรงหน้ากล่าวหาเธอไปในทางที่ไม่ดี"แล้วทำไมเธอถึงได้นั่งรถมากับพี่ไซออนล่ะ""ฉันไม่มีความจำเป็นที่จะต้องบอกเธอ" พูดจบ ฝุ่นก็สาวเท้าขึ้นอาคารเรียนไป เพราะไม่อยากเสวนากับพวกนิสัยไม่ดี พวกที่ชอบดูถูกเธอ ส่วนคนอื