All Chapters of FWB ที่แปลว่าเมีย: Chapter 11 - Chapter 20

หนึ่งเดือนต่อมา ตอนนี้อายุครรภ์ของออมก็เข้าสู่เดือนที่แปดแล้ว วันนี้หมอนัดมาตรวจครรภ์ เมื่อรับยาเสร็จเธอจึงเดินออกไปจากโรงพยาบาล ก็เจอกับร่างสูงที่มากับแฟนสาว สองเท้าเล็กชะงักเมื่อเห็นคนตัวสูง เอริคหันมาสบตาเธอ จากนั้นจึงเลื่อนสายตามองลงไปยังหน้าท้องของเธอที่นูนออกมาเยอะมาก ก่อนที่ออมจะละสายตาจากใบหน้าหล่อคมคายและก้าวเดินออกไปอย่างเชื่องช้า เขามองเธอจนลับสายตา จากนั้นจึงพาแฟนสาวไปยังแผนกสูตินรีเวช เพราะหมอนัดมาตรวจซีสต์ที่เต้านม ที่เขาพาเธอมาครั้งก่อนก็เพราะมาตรวจซีสต์ที่เต้านมที่เธอเพิ่งคลำเจอ “ท้องของพี่คนนั้นโตมากเลยนะคะพี่เอริค คงใกล้จะคลอดแล้ว” แพรดาวเอ่ยขึ้นเมื่อเดินเข้ามาด้านใน “อืม” “พี่เขาทำงานอะไรเหรอคะ” “เขาทำงานที่บริษัทของโฮป” “ดูๆแล้วพี่เขาคงอึดอัดมากนะคะ ท้องโตแบบนั้นคงหนักน่าดู ตอนอยู่ในที่ทำงานก็คงจะค่อนข้างลำบากหน่อย แพรรู้มาว่าคนท้องใกล้คลอดมักจะปวดหลังและขา เพราะต้องรับน้ำหนักหลายกิโล” “…” เอริคที่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี จึงได้แต่นิ่งฟังเธอคุยไปจนถึงหน้าห้องตรวจ หอพัก เมื่อออมกลับมาถึงหอพักได้ไม่นาน โทรศัพท์ของเธอก็มีสายโทรเข้ามาจากโฮป Rrrr! “โฮปว่าไง

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา หอพัก ตอนนี้ออมก็กลับมาอยู่หอพักแล้วพร้อมกับลูกสาว หลังจากที่นอนพักฟื้นที่โรงพยาบาลสองคืน หลายวันมานี้วรรณจะทำของกินมาให้ออมทุกวันและช่วยดูลูกให้ออมอย่างเอาใจใส่ ออมที่อุ้มลูกน้อยเข้ามาในห้องของวรรณพูดกับวรรณด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตามประสาของคนที่ได้เป็นแม่มือใหม่ “น้าวรรณคะ วันนี้ออมจะไปแจ้งเกิดให้เนเน่ ออมฝากเนเน่ไว้กับน้าสักครึ่งวันนะคะ” “ออมไปเถอะ น้าจะดูแลน้องเนเน่ให้อย่างดีเลย ออมไม่ต้องเป็นห่วงนะ” วรรณยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มใจดี “งั้นออมขอไปแต่งตัวก่อนนะคะ” จากนั้นออมก็ส่งเจ้าตัวเล็กให้วรรณแล้วกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะเดินทางไปสำนักงานเขต เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นหญิงสาวก็นั่งรถแท็กซี่กลับหอพัก เธอรู้สึกว่าห่างกับลูกแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็คิดถึงลูกมาก หลายอาทิตย์ต่อมา ตอนนี้ลูกของออมก็มีอายุครบหนึ่งเดือนแล้ว วันนี้เธอพาลูกสาวไปโรงพยาบาลเพื่อฉีดวัคซีน และเธอเองก็ต้องตรวจหลังคลอดด้วย โรงพยาบาล ออมที่มีลูกน้อยอยู่ในอ้อมแขนเดินเข้ามาในโรงพยาบาล ก็เจอกับเอริคและโฮป ร่างสูงของเอริคชะงักเมื่อเห็นร่างบางอุ้มลูกเดินสวนมา ก่อนโฮปจะเดินเข้ามาเอ่ยถาม “วันนี้เธอมาทำอะ

ด้านออม หลังจากรู้ว่าเอริคพาเนเน่ไปอยู่ที่คอนโดของเขา ก็ทำเอาเธอไม่มีกะจิตกะใจในการทำงานเท่าไหร่ เธอกดแป้นพิมพ์พลางสายตาก็มองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ในขณะที่ในใจของเธอรู้สึกกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นิ้วเรียวพิมพ์งานพลางสายตาก็เหลือบดูเวลาไปด้วย ว่าเมื่อไหร่จะถึงเวลาเลิกงานเสียที กระทั่งหนึ่งชั่วโมงผ่านไปเมื่อถึงเวลางานเลิก ออมก็รีบปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ จากนั้นจึงลุกจากเก้าอี้พลางสะพายกระเป๋า ก่อนจะสาวเท้าออกไปจากออฟฟิศด้วยความร้อนอกร้อนใจ โฮปที่ลงมาเห็นพอดีจึงเอ่ยถามออกไป “วันนี้ทำไมเธอถึงรีบจังล่ะ จะรีบไปไหนเหรอออม” “เอ่อ ฉันมีธุระด่วนที่จะต้องไปทำน่ะ” “เรื่องเนเน่หรือเปล่า” “ใช่” “งั้นก็ไปกับฉัน เดี๋ยวฉันไปส่ง” “วันนี้ฉันขอไปเองดีกว่า ขอบคุณนะโฮป ฉันไปละ” บอกจบ คนตัวเล็กก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปขึ้นรถแท็กซี่ โฮปที่เห็นจึงนึกสงสัยว่าเธอจะรีบอะไรขนาดนั้น คอนโด เมื่อออมลงจากรถก็โทรหาเอริคทันที ตู๊ด “มาถึงแล้วเหรอ” (ค่ะ) “เดี๋ยวฉันลงไป” เธอกดวางสาย ก่อนที่ไม่นานก็เห็นคนตัวสูงอุ้มเนเน่เดินออกมาจากคอนโด ร่างบางไม่รอช้าที่จะสาวเท้าเข้าไปหาเขา ก่อนจะยื่นมือไปรับลูกของเธอ แ

หนูเนเน่ดูดนมจนผ่านไปหลายนาที จากนั้นก็หลับไหลไปอีกครั้ง ออมอุ้มลูกน้อยไปวางบนเตียงเด็กพร้อมกับห่มผ้าและตบสะโพกเบาๆ ก่อนที่เธอจะออกไปจากห้องนอน เอริคที่เห็นจึงเอ่ยถาม “เนเน่หลับแล้วเหรอ” “ค่ะ” เธอเอ่ยพลางเม้มริมฝีปากแล้วเดินมาหย่อนสะโพกนั่งบนโซฟาตัวที่วางอยู่คนละฝั่งกับที่ชายหนุ่มนั่ง ออมยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพราะไม่รู้จะทำอะไรดี ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยขึ้น “ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ” เธอเหลือบมองเขาเล็กน้อยแล้วก้มดูโทรศัพท์ต่อ ก่อนร่างสูงจะลุกจากโซฟาไปเข้าห้องนอน สามสิบนาทีผ่านไป ออมดูโทรศัพท์จนผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็รู้สึกง่วงนอน ก่อนจะลุกมาทิ้งตัวนอนบนโซฟาตัวยาวแล้วผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า เอริคที่เห็นว่าสามทุ่มกว่าแล้ว แต่แม่ของเนเน่ยังไม่เข้ามาในห้องจึงออกมาดู ก็เห็นว่าเธอหลับอยู่บนโซฟา เมื่อเห็นอย่างนั้นฝ่าเท้าหนาก็ก้าวเข้ามายืนข้างโซฟา พร้อมกับพึมพำออกมาเบาๆ “ถ้าง่วงแล้วทำไมถึงไม่ยอมเข้าไปนอนในห้อง” ว่าแล้วชายหนุ่มก็โน้มตัวลงช้อนร่างบอบบางขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาวแล้วพาเข้าไปวางบนเตียง ออมรู้สึกตัวตื่นเมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับที่นอนนุ่ม เธอลืมตาขึ้นมามองเมื่อเห็นว่าตัวเองนอนอยู่บนเตีย

เพ้นท์เฮาส์ เมื่อเข้ามาในเพ้นท์เฮาส์หรู ร่างบางก็หย่อนสะโพกนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ด้วยสีหน้าบูดบึ้งที่เขาใช้อำนาจกับเธอ ร่างสูงที่เห็นคนตัวเล็กมีสีหน้าไม่พอใจจึงหย่อนกายนั่งข้างเธอ พร้อมกับเอ่ยออกไป “ไปอาบน้ำแต่งตัวสิ เดี๋ยวฉันพาออกไปกินข้าว” “ไม่อยากไปค่ะ แล้วก็ไม่หิวด้วย” “ตั้งแต่เย็น ฉันเห็นเธอยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ” “ออมจะกินแล้ว หรือยังไม่กิน ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับพี่นี่” “ทำไมจะไม่เกี่ยว ตอนนี้ฉันกับเธอเป็นพ่อและเป็นแม่ของเนเน่นะ เราสองคนเป็นพ่อและแม่ของลูก” “ใช่ค่ะ เราสองคนเป็นพ่อและแม่ของลูก เพราะฉะนั้นพี่ก็ทำหน้าที่พ่อไปสิ ส่วนออมก็ทำหน้าที่แม่ที่เคยทำมาตลอดอยู่แล้ว เราต่างคนต่างทำหน้าที่กันสิคะ พี่ไม่จำเป็นต้องพาออมมาที่นี่เลย” “หน้าที่พ่อและหน้าที่แม่ของลูก เราจะต้องทำด้วยกันสิ ต่างคนต่างทำกันได้ยังไง” “…” “ฉันอยากให้ลูกเห็นเราสองคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน” “อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน?” เธอทวนประโยคนั้นซ้ำอีกครั้ง “ใช่ คำว่าอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน หมายถึงฉันกับเธอต้องอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน” “ไม่ค่ะ ออมอยู่ของออมก็ดีอยู่แล้ว” เธอปฏิเสธเสียงแข็งเมื่อจะต้องอยู่กับเขา เธอจ