All Chapters of เด็กเลี้ยงชั่วคราวของหมอชวิน: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากที่ทั้งสองทานข้าวกันเสร็จแล้ว ชวินก็เก็บจานไปไว้ในครัวแล้วจัดการล้างเรียบร้อย พลางคิดในใจว่ากับเด็กเลี้ยงคนก่อนๆเขาไม่เคยอยู่ทานข้าวด้วยกันแบบนี้ แต่ทำไมกับเด็กเลี้ยงคนใหม่เขาถึงต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย แล้วแถมยังไม่อยากกลับคอนโดของตัวเองอีกต่างหาก ทั้งที่เมื่อก่อนพอตื่นเช้ามาเขาก็กลับคอนโดทันที ไม่อยู่มาจนถึงตอนนี้หรอก ที่เขาเป็นแบบนี้หรือว่าเธอเป็นเด็กเลี้ยงที่พอเขามีอะไรด้วยแล้วรู้สึกมีความสุขที่สุด หรือรู้สึกไม่อิ่มกันนะถึงไม่อยากห่างเธอไปไหน อยากอยู่ใกล้เธอตลอดเวลา อยากทำเรื่องนั้นกับเธอทุกวัน "เจ็บไหม" ร่างสูงเดินมาทิ้งตัวนั่งบนโซฟาแล้วหันถามยังร่างบอบบางที่นั่งอยู่ด้านข้าง พลางกดตามองลงไปยังส่วนกลางกายของเธอ "เจ็บค่ะ" ใบหน้าใสหันมาตอบกลับด้วยสีหน้าปกติ "รู้สึกเจ็บแบบทรมานจนถึงขั้นทนไม่ไหวหรือเปล่า" "ไม่ถึงขนาดนั้นค่ะ" "งั้นก็ไม่ต้องกินยานะ" "ค่ะ" ก่อนที่เรียวปากสีหวานจะเอ่ยถามออกไป "ว่าแต่...วันนี้คุณไม่ไปทำงานเหรอคะ" "กะว่าจะเข้าไปตอนเที่ยงน่ะ" "อ๋อค่ะ" "ตอนเย็นแม่ของเธอจะถูกย้ายไปที่โรงพยาบาลของฉันแล้วนะ" "เออจริงด้วย สายป่านลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลยค่ะ ถ้าอย่างน

โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง วันต่อมา เมื่อชวินขับรถหรูเข้ามาจอดยังที่จอดส่วนตัว จากนั้นทั้งสองก็พากันลงจากรถแล้วสาวเท้าเข้าไปในโรงพยาบาลขนาดใหญ่ที่ภายในตกแต่งด้วยสิ่งของราคาแพง ก่อนที่จะมีเสียงของพนักงานในโรงพยาบาลจะเอ่ยทักทายพร้อมกับยกมือไหว้ลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลด้วยท่าทีอ่อนน้อม "สวัสดีค่ะคุณหมอชวิน" "สวัสดีครับ" นายแพทย์หนุ่มใบหน้าหล่อเหลาพยักหน้าพร้อมส่งรอยยิ้มบางๆทักทายกลับไปยังพนักงานสาว ก่อนจะพาคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างตัวเองขึ้นไปยังชั้นที่แม่ของเธอนอนอยู่ ห้องพักฟื้น "พ่อ..." "อ้าวลูก" วิชาญเอ่ยกับลูกสาวใบหน้าใสที่เปิดประตูเข้ามา แล้วหันไปมองยังร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านหลังของคนเป็นลูก พร้อมกับเอ่ยถามออกไป "นั่นคือคุณหมอชวินเจ้านายของลูกใช่ไหม" "ใช่ค่ะ นี่แหละค่ะคุณหมอชวิน" ก่อนที่เจ้าของใบหน้าหล่อจะยกมือไหว้ชายวัยกลางคนพร้อมกับพูดทักทายด้วยท่าทีสุภาพ "สวัสดีครับคุณอา" "สวัสดีครับคุณหมอ สายป่านได้เล่าให้ผมฟังแล้วล่ะครับว่าคุณหมอเป็นคนใจดี ชอบช่วยเหลือคนลำบาก ผมต้องขอขอบคุณคุณหมอมากๆนะครับ" "ไม่เป็นไรครับ ผมยินดี ถ้าคุณอาต้องการอะไรก็เรียกพยาบาลได้ตลอดเวลาเลยนะครับ ไม่ต้องเกรง

คอนโดชวิน สายป่านเดินตามหลังคนตัวสูงเข้ามาในเพ้นท์เฮาส์ที่อยู่ชั้นบนสุดของคอนโด ซึ่งเธอดูแล้วที่นี่กว้างใหญ่และดูหรูหรากว่าคอนโดหลังโน้นมาก เธอมองว่าคอนโดที่เธอเคยอยู่ก็ใหญ่มากแล้ว แต่คอนโดหลังนี้ใหญ่กว่าหลังเดิมหลายเท่า ในขณะที่ดวงตากลมสวยกวาดมองไปรอบๆห้องนั้น อยู่ๆโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของเขาก็มีเสียงเรียกเข้ามา เขาหยิบออกมาดูแล้วกดรับสายทันที ครืด~ 'ครับแม่' 'พรุ่งนี้ลูกว่างหรือเปล่า' 'ว่างครับ' 'งั้นก็ดีเลย เพราะแม่จะให้ลูกไปรับหนูมายด์ออกไปทานข้าว ได้ทำความรู้จักกันเอาไว้ก่อนหมั้นก็ดีนะลูก' 'ได้ครับแม่' เขารับคำอย่างไม่อิดออด เพราะเขาได้รับปากกับแม่ไว้แล้ว ดังนั้นไม่ว่าแม่จะบอกให้เขาทำอะไรเขาก็จะทำตามที่แม่บอก 'งั้นพรุ่งนี้ตอนเย็นลูกไปรับหนูมายด์ที่บ้านด้วยนะ เดี๋ยวแม่จะส่งโลเคชั่นบ้านหนูมายด์ไปให้' 'ได้ครับ' 'งั้นแค่นี้นะลูก' จากนั้น นิ้วหนาก็กดวางสายแล้วหันมองยังคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างตัวเอง ก่อนจะพาเธอเข้าไปในห้องนอนที่มีขนาดกว้างขวาง ฝาผนังโทนสีเทาอ่อนๆซึ่งดูแล้วอบอุ่นและสบายตา ชวินที่มีเรื่องที่อยากจะคุยกับเธอมาหลายวันแล้ว แต่ก็ไม่ได้คุยเสียที วันนี้ได้โอ

เพ้นท์เฮ้าส์ ชวินเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนก็เห็นว่าคนตัวเล็กหลับไปแล้ว เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาก็ก้าวเข้าไปยืนข้างๆเตียง ดวงตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าเรียวใสอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนมือไปเกี่ยวผมที่ปรกหน้าผากมนออกแล้วก้มลงไปฝังริมฝีปากนุ่มเบาๆ จุ๊บ ชายหนุ่มหยัดตัวขึ้นแล้วไปเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็เดินมาล้มตัวลงนอนข้างๆเธอพร้อมกับเลิกผ้าห่มและเบียดตัวเองเข้าไปแนบชิดติดกับร่างบอบบางที่หลับสนิทอยู่ เขาไม่กอดเธอเพราะกลัวว่าจะเป็นการรบกวนการนอนหลับของเธอ ชวินนอนคิดไปถึงงานหมั้นที่จะถึงในอีกสามเดือนข้างหน้าก็รู้สึกกลุ้มใจ พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความรู้สึกหนักใจ ตอนนี้ภายในใจของเขาเกิดความลังเลและสับสนไม่น้อย เพราะคนตัวเล็กที่นอนอยู่ข้างๆเขาหรือเปล่านะถึงทำให้เขารู้สึกคิดไม่ตกแบบนี้ ถ้าเป็นเด็กเลี้ยงคนก่อนๆเขาจะไม่หนักใจเลยถ้าเขาจะต้องหมั้น ถึงแม้ว่าผู้หญิงที่แม่หาให้นั้นเขาจะไม่ได้รักก็ตาม เขาไม่รู้หรอกว่าการที่รักใครสักคนนั้นต้องรู้สึกแบบไหน เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยรักใคร จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง ชวินที่ยังหัวใจว้าวุ่นอยู่ก็ค่อยๆหลับตาลงแล้วผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย สามเดือนต

หลังจากที่ทั้งสองรับประทานอาหารกันเสร็จแล้ว ชวินก็มาส่งสายป่านที่บ้าน ก่อนที่เธอจะลงจากรถไป แต่แล้วเขาก็ลงจากรถและเดินตามเธอเข้าไปในบ้านด้วย "คุณจะลงมาทำไมอีกคะคุณชวิน กลับคอนโดไปได้แล้วค่ะ" เธอหันกลับมาบอกกับร่างสูงที่เดินตามหลังเธอมา "ฉันยังไม่ได้กอดลาเธอเลย" เมื่อได้ยินอย่างนั้น ร่างบอบบางก็เดินเข้าไปสวมกอดเอวสอบไว้ และเขาก็กอดร่างเล็กไว้ พร้อมกับจมูกโด่งสวยจูบไปบนหัวเล็กสวยที่เขาจูบอยู่เป็นประจำ ก่อนที่เขาจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้า "จูบลาด้วยสิ" จากนั้น ทั้งสองก็ผละออกจากกัน ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะก้มลงจุมพิตเรียวปากชมพูอยู่พักหนึ่ง แล้วค่อยๆผละออก พลางนัยน์ตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าเรียวสวยนิ่ง พร้อมกับเอ่ยออกไป "กอดลาแล้ว จูบลาแล้ว ก็ต้องเอาลาด้วยสิ" ยกยิ้มนิดๆ "เมื่อคืนคุณก็ทำไปแล้วตั้งสามรอบนะคะ" "เมื่อคืนสามรอบแล้วไง ก็วันนี้ฉันอยากอีกนี่" "ไม่ให้ทำแล้วค่ะ คุณกลับไปเถอะ" "เอาล่ะ งั้นฉันกลับก่อนนะ" เสียงทุ้มเอ่ยออกมา พลางสีหน้าสลดลงอย่างชัดเจน "โชคดีค่ะคุณชวิน ขอให้คุณมีความสุขกับคู่หมั้นนะคะ" เรียวปากบางเอ่ย พลางฝืนยิ้มทั้งที่ใจไม่เป็นแบบนั้น "ฉันก็ขอให้เธอโชคดีเช่นกัน" "