เด็กเลี้ยงชั่วคราวของหมอชวิน

เด็กเลี้ยงชั่วคราวของหมอชวิน

last updateLast Updated : 2026-04-15
By:  DuangkwanCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
30Chapters
5.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"สัญญาระหว่างเราคงต้องยุติลงก่อนกำหนดนะ อีกสามเดือนฉันจะต้องหมั้นแล้ว“

View More

Chapter 1

1 สมัครงาน

Wiltspoon’s hot weather in October was a killer. Still, the mornings and evenings were eased by the late autumn breeze.

Serenity Hunt got up first thing in the morning to make breakfast for her sister’s family of three. She then grabbed her birth certificate and slipped away in the silence.

“We’re going Dutch from now on, and I’m talking about everything—the living expenses, the mortgage, and auto loans! Your sister should be splitting the cost since she’s staying at our place. Sure, she pays two thousand bucks a month, but it doesn’t stretch very far. She’s basically mooching off us.”

Serenity overheard her brother-in-law’s comment during the couple’s argument last night.

She had to move out of her sister’s place.

However, there was only one way to put her sister’s mind to rest, and that was to get married.

Since Serenity wanted to tie the knot on short notice without ever having had a boyfriend, she decided to take up on Grandma May’s offer. Serenity had saved the old lady by chance and came to know that Grandma May was trying to marry off her grandson, Zachary York, who had trouble settling down.

Twenty minutes later, Serenity got off to her pit stop at City Hall.

“Serenity.”

A familiar voice summoned her attention the moment she got out of the car. It was Grandma May.

“Grandma May.”

As Serenity hurried over, she took notice of a towering yet distant figure standing next to Grandma May. He must be Zachary, her husband-to-be.

At a closer distance, Serenity was dumbstruck after getting a load of Zachary’s face.

According to Grandma May, her eldest grandson, Zachary had no luck with the ladies despite hitting thirty. Needless to say, Grandma May was worried sick.

Serenity had always assumed that he must be hideous.

After all, she heard that Zachary had a high-paying job up the corporate ladder in a major group.

Now that they had met face-to-face, Serenity realized that she had gotten it all wrong.

Zachary was attractive and carried himself with an air of aloofness. Standing next to Grandma May with a sour face, he appeared standoffish and gave off vibes to stay away from him.

Serenity’s gaze strayed to a black MPV parked nearby. Judging by the logo, it was a national car rather than some multimillion-dollar vehicle. Serenity deduced that the economic difference between her and Zachary was not that far off.

She and an old friend from school had started a bookshop at the entrance of Wiltspoon School.

During her free time, Serenity would also knit little knick-knacks to sell online. The sales were not too bad.

In a month, she could bring home a steady income of twenty thousand dollars. The same amount in Wiltspoon would position her among the white collars. That was why she could afford to hand her sister five thousand bucks for living expenses.

Nevertheless, her brother-in-law had no clue about her earnings. Serenity told her sister to pocket three thousand bucks and only disclose the remaining two thousand to her husband.

“Serenity, this is my oldest grandson, Zachary. He’s a thirty-year-old man and can’t even get himself out there. Although he’s not the warmest person, he’s attentive and considerate. You saved my life, and we’ve known each other for three months. Trust me that I won’t recommend a bad man to you.”

Taking in his nana's description of him, Zachary looked askance at Serenity, icily and profoundly without saying a word.

Perhaps he had grown immune to her grumbles.

Serenity knew that Grandma May had three sons, and each gave her three grandsons, blessing her with nine grandsons. Since a granddaughter was missing in Grandma May’s life, she sought that affinity with Serenity.

Although blushing, Serenity openly extended her right hand to Zachary and introduced herself with a smile, “Hello, Mr. York. I’m Serenity Hunt.”

Zachary’s penetrating gaze scanned Serenity from head to toe and back. With Nana clearing her throat, he reached out his right hand for a shake, albeit his voice reflected an icy tone. “Zachary.”

After the handshake, Zachary raised his left hand to look at the time before informing Serenity. “I’m a busy man. Let’s get it done and over with.”

Serenity hummed in acknowledgment.

Grandma May jumped in. “Go on inside to sort out the paperwork. I’ll wait for you here.”

“Nana, get into the car. It’s a hot day out.”

Zachary said as he helped Nana into the car.

Through his actions, Serenity was able to agree with Grandma May’s statement that Zachary might be callous, but his heart was in the right place.

Although they were strangers, Grandma May mentioned that Serenity could move out of her sister’s place into an apartment Zachary owned and paid for in full after the marriage. It could reassure her sister that Serenity was in good hands and end the arguments in the apartment because of her.

It was only a marriage of convenience.

Soon, Zachary returned to Serenity’s side and uttered, “Let’s go.”

“Sure.” Serenity quietly followed him into City Hall.

At the registry office, Zachary urged Serenity. “Ms. Hunt, you can still change your mind if you don’t want to go through with this. It doesn’t matter what my Nana says. Marriage is a huge commitment, not to be taken lightly.”

He was hoping Serenity had second thoughts because he had no intention of marrying a woman he had just met.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
30 Chapters
1 สมัครงาน
ชวิน อายุ30ปีเจ้าของธุรกิจโรงแรมห้าดาวที่มีอยู่หลายสาขาในกรุงเทพมหานคร และเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่มีสาขาอยู่ในกรุงเทพมหานครและอีกหลายสาขาในต่างจังหวัดสายป่าน อายุ22ปีพ่อแม่ทำอาชีพขายข้าวแกง....ตัวอย่างนิยาย"พอสายป่านอยู่ครบสัญญาหกเดือน คุณก็ต้องหาเด็กเลี้ยงคนใหม่มาแทนอีกใช่ไหมคะ""ไม่หรอก""ทำไมเหรอคะ หรือว่าคุณจะเลิกเลี้ยงเด็กแล้ว""ใช่ ฉันจะเลิกเลี้ยงเด็กแล้ว""สายป่านคงจะเป็นเด็กเลี้ยงคนสุดท้ายของคุณสิน่ะคะ""คงจะอย่างนั้นแหละ เพราะฉันจะต้องหมั้นกับผู้หญิงที่แม่ดูๆไว้ให้นานแล้ว""คุณจะแต่งงานแล้วเหรอคะ""อืม"...."ยังเหลือเวลาอีกเดือนเดียวแล้วที่คุณจะหมั้น สายป่านอยากรู้ว่าคุณจะให้สายป่านออกไปจากที่นี่เมื่อไหร่คะ""ก่อนงานหมั้นหนึ่งอาทิตย์ ฉันจะให้เธอย้ายออกไป"...............โรงแรมหรูห้าดาวเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์โรงแรม"สวัสดีค่ะ ฉันมาสมัครงานค่ะ" เสียงของสายป่านเอ่ยทักทายและบอกกับพนักงานสาวที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์หรูด้วยท่าทีร้อนใจ"เดี๋ยวคุณไปพบฝ่ายบุคคลได้เลยค่ะ อยู่ชั้นสามนะคะ" พนักงานประชาสัมพันธ์สาวเอ่ยแนะนำด้วยรอยยิ้มเป็นกันเองสมกับที่เป
Read more
2 ผิดหวังอีกครั้ง
แผนกฝ่ายบุคคล"สวัสดีค่ะ ฉันมาสมัครงานค่ะ" สายป่านยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยกับหัวหน้าฝ่ายบุคคลที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสุภาพ"สวัสดีค่ะ เชิญนั่งก่อนค่ะ" จากนั้น เจ้าของร่างบอบบางก็หย่อนสะโพกนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม พร้อมกับเอ่ยถามออกไป"ไม่ทราบว่าพอจะมีงานตำแหน่งไหนว่างบ้างไหมคะ ฉันอยากมีงานทำค่ะ""ขอโทษนะคะน้อง ช่วงนี้ทุกตำแหน่งในโรงแรมนี้เต็มทุกตำแหน่งเลยค่ะ""แม้แต่งานแม่บ้านก็ไม่ว่างเหรอคะ" เธอเอ่ยถามออกไปด้วยแววตาสิ้นหวัง"น้องต้องการทำงานมากเลยเหรอคะ""ฉันอยากมีงานทำมากเลยค่ะ ฉันหางานมาเป็นเดือนแล้ว แต่ไม่มีที่ไหนรับเลยค่ะ""พี่ก็เห็นใจน้องนะคะ แต่พี่ไม่สามารถรับน้องเข้าทำงานได้ค่ะ เพราะทุกตำแหน่งไม่ว่างเลย""ค่ะ ฉันเข้าใจ" น้ำเสียงผะแผ่ว พลางสีหน้าก็หงอยลง"ใครที่ได้เข้ามาทำงานที่นี่ไม่ค่อยอยากออกกันหรอกค่ะ เพราะเจ้าของโรงแรมท่านใจดี ให้เงินเดือนลูกน้องแพงก็เลยไม่มีใครอยากจะออกกัน""ค่ะ งั้นก็ไม่เป็นไร" พูดด้วยสีหน้าหม่นหมอง"งั้นน้องทิ้งเบอร์โทรไว้ก็ได้ค่ะ ถ้าเกิดว่ามีตำแหน่งว่าง พี่จะโทรไปบอกน้องค่ะ" บอกพร้อมกับหยิบกระดาษและปากกาส่งให้สายป่านที่นั่งสีหน้าเศร้าซึมอยู่"ได้
Read more
3 อยากช่วย
โรงแรมชวินเมื่อมาถึงโรงแรมสายป่านก็เข้าไปหาฝ่ายบุคคล และหัวหน้าฝ่ายบุคคลคนเมื่อวานก็บอกกับเธอว่าให้ขึ้นไปพบคุณชวินในห้องทำงานที่อยู่ชั้นสี่ได้เลยก๊อก! ก๊อก! แกร่ก!สายป่านเคาะประตูบานหรูแล้วเปิดเข้ามาในห้องทำงานของเขา เธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเจ้าของโรงแรมผู้มีใบหน้าอันหล่อเหลา ซึ่งเขาก็คือคนที่ขึ้นลิฟต์มาพร้อมกับเธอเมื่อวานนั่นเองเมื่อเห็นอย่างนั้นเธอจึงยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยท่าทีนอบน้อม"สวัสดีค่ะคุณชวิน""นั่งก่อนสิ" เขาที่นั่งจ้องมองเธออย่างพิจารณาอยู่บนเก้าอี้หรูหลังโต๊ะทำงานก็เอ่ยบอกกับเจ้าของร่างบอบบางที่ยืนอยู่"ขอบคุณค่ะ" ว่าแล้ว ร่างเล็กในชุดเดรสสั้นสวยสีสุภาพก็หย่อนสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา"เธออยากทำงานใช่ไหม" ร่างสูงที่นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายเอ่ยถามขึ้นเมื่อเธอนั่งเรียบร้อยแล้ว"ใช่ค่ะ ฉันอยากทำงานมากๆเลยค่ะ" ตอบด้วยแววตามุ่งมั่น"เธอเดือดร้อนเรื่องเงินใช่ไหม""ใช่ค่ะ ตอนนี้ฉันเดือดร้อนเรื่องเงินมากเลยค่ะ""ทำไมถึงร้อนเงิน""ในวันงานรับปริญญาของฉันเมื่อสองเดือนก่อน อยู่ๆแม่ของฉันก็เกิดอาการวูบหลังจากที่ฉันรับใบปริญญาเสร็จค่ะ และตอนนี้แม่ข
Read more
4 ข้อตกลง
บ้านสายป่านเมื่อกลับมาถึงบ้านสายป่านก็คิดแล้วคิดอีกจนรู้สึกเครียด เธอภาวนาว่าในหนึ่งอาทิตย์นี้ขอให้ได้งานด้วยเถอะ ไปสมัครงานที่ไหนก็ขอให้เขารับเข้าทำงานทีเถอะ สาธุจนกระทั่งหนึ่งอาทิตย์ผ่านไป คำขอของเธอก็ไม่เป็นผลเมื่อเธอไปยื่นใบสมัครงานที่ไหน ทุกที่ก็บอกกับเธอว่า'ไม่มีตำแหน่งไหนว่างเลยค่ะ''ไม่มีตำแหน่งไหนว่างเลยครับ''ช่วงนี้ไม่มีพนักงานลาออกเลยค่ะ'พอไปสมัครเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหาร'ช่วงนี้เด็กเสิร์ฟมีเยอะแล้วครับ ไม่ต้องการรับเพิ่ม''คนล้างจานล่ะคะ ต้องการไหม''คนล้างจานก็มีพอแล้วครับ ไม่ต้องการเพิ่ม''คุณช่วยรับฉันเพิ่มอีกสักคนจะได้ไหมคะ''ไม่ได้แล้วครับ ต้องขอโทษจริงๆ'และทุกร้านที่เธอไปเจ้าของร้านก็ตอบเธอแบบนี้ จนเธอคิดว่าอะไรอะไรก็ช่างไม่เป็นใจให้เธอเลย แม้กระทั่งงานล้างจานก็ไม่มีให้เธอทำ"เฮ้อ..." ในขณะที่เธอนั่งถอนหายใจอย่างทดท้อใจอยู่นั้น อยู่ๆเสียงกริ่งหน้าบ้านก็ส่งเสียงดังขึ้นติ๊งต่อง!เธอคิดว่าต้องเป็นป้าช้อยแน่ๆที่มาเก็บค่าเช่าบ้านที่เธอได้นัดไว้เมื่ออาทิตย์ก่อนว่าเธอจะให้ป้าช้อยวันนี้แกร่ก!"ว่าไงสายป่าน หาเงินให้ป้าได้หรือยัง" ช้อยเอ่ยถามทันทีที่สายป่านเปิดประ
Read more
5 ได้งานแล้ว
โรงพยาบาลของรัฐแห่งหนึ่งหลังจากออกมาจากโรงแรมของชวินแล้ว สายป่านก็เดินทางมายังโรงพยาบาลที่แม่ของเธอรักษาอยู่ห้องพักผู้ป่วยรวมเจ้าของร่างบอบบางสาวเท้าเดินเข้ามาภายในห้องพักผู้ป่วยรวมที่ตอนนี้แม่ของเธอนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง เป็นเวลาสองเดือนแล้วที่แม่ของเธอนอนแบบเจ้าหญิงนิทราอยู่แบบนี้ เธอกับพ่อของเธอต่างก็รอคอยให้แม่ของเธอฟื้นขึ้นมาเสียที"พ่อกินข้าวหรือยังคะ" เธอเอ่ยถามคนเป็นพ่อที่นั่งอยู่ข้างเตียงที่มีแม่ของเธอนอนแน่นิ่งอยู่"พ่อเพิ่งกินเสร็จเมื่อกี้นี้เอง แล้วลูกล่ะกินอะไรมาหรือยัง" วิชาญตอบพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ก่อนจะถามลูกสาวกลับไป"ยังค่ะ""แล้วลูกไม่หิวเหรอ""สายป่านยังไม่หิวเลยค่ะพ่อ""ช่วงนี้ลูกซูบผอมลงไปเยอะเลยนะ เที่ยววิ่งหางานคงเหนื่อยแย่เลย""สายป่านไม่ได้เหนื่อยเลยค่ะ""ลูกยังไม่ได้งานใช่ไหม""สายป่านได้งานแล้วค่ะ เพิ่งได้วันนี้นี่เอง" ตอบพร้อมรอยยิ้มตามประสาแต่กลับซ่อนความหม่นหมองใจไว้เมื่อนึกว่างานที่ตัวเองทำต้องใช้ร่างกายแลกเงิน"พ่อดีใจที่ลูกได้งานแล้ว ทีนี้ลูกก็ไม่ต้องเที่ยวตะลอนๆหางานอีกแล้วนะ" คนเป็นพ่อพูดด้วยรอยยิ้มดีใจ ก่อนที่คนเป็นลูกจะเอ่ยขึ้น"พ่อจะกลับไปนอนบ้าน
Read more
6 ทำตามสัญญา
บ้านสายป่าน วันต่อมาในขณะที่สายป่านหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้ากำลังจะเดินออกจากบ้าน อยู่ๆเสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็ส่งเสียงดังขึ้นมา เธอหยิบออกมาดูก็เห็นว่าเป็นเบอร์แปลก จากนั้นเธอก็กดรับสาย'ฮัลโหล''ออกจากบ้านมาหรือยัง' แค่ได้ยินเสียง เธอก็จำได้ว่าเป็นเขา'กำลังจะออกไปขึ้นรถค่ะ''เธอรอฉันอยู่ที่นั่นแหละ เดี๋ยวฉันจะไปรับเธอเอง ส่งโลเคชั่นมาให้ฉันด้วย''ค่ะ' รับคำเสร็จเธอก็กดวางสายแล้วเข้าแอปพลิเคชั่นไลน์เพิ่มเขาเป็นเพื่อน ก่อนจะส่งโลเคชั่นไปให้เขาหนึ่งชั่วโมงต่อมาครืด~'ค่ะคุณชวิน''ฉันขับเข้ามาในซอยเข้าบ้านเธอแล้ว เธอออกมายืนรอฉันหน้าบ้านได้เลย''ค่ะๆ' เธอรีบกดวางสายแล้วหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าไปยืนรอเขาหน้าบ้าน ไม่ถึงสองนาทีรถสปอร์ตหรูของเขาก็เคลื่อนตัวเข้ามาจอดตรงที่เธอยืน ก่อนที่เธอจะเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถทันที พร้อมกับเสียงหวานที่เอ่ยออกไป"ขอบคุณนะคะที่มารับสายป่าน""อืม" จากนั้น เขาก็ขับรถออกไปจากหน้าบ้านของเธอด้วยความเร็วเมื่อรถหรูของชวินเคลื่อนตัวออกมาจากปากซอยเข้าบ้านของเธอ เจ้าของใบหน้าหล่อก็หันบอกยังร่างเล็กที่นั่งหันหน้ามองออกไปนอกรถอยู่"คาดเข็มขัดด้วยสิ""อ อ๋อค่ะ"
Read more
7 พูดหว่านล้อม
คอนโดสามวันต่อมา ตอนเย็นวันนี้ทั้งวันสายป่านมีความรู้สึกกลัวๆและประหม่าเมื่อคิดว่าวันนี้แล้วสินะที่เขาจะมา และเธอก็ต้องทำหน้าที่เด็กเลี้ยงของเขาในขณะที่เธอนั่งครุ่นคิดและวิตกกังวลอยู่นั้น เสียงสแกนคีย์การ์ดก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงลูกบิดที่เปิดเข้ามาติ๊ด! แกร่ก!จึงทำให้เธอที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกถึงกับสะดุ้งตกใจ แล้วหันไปมองยังประตูก็เห็นร่างสูงในชุดสูทหรูพอดีตัวสาวเท้าเดินตรงเข้ามายังที่เธอนั่งอยู่ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆเธอพรืด!เธอถอยกรูดเบียดตัวเองเข้ากับพนักวางแขนของโซฟาอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากให้เขาเข้าใกล้ตัวเธอ"หึ รู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะต้องเจอกับอะไร เธอยังไม่ได้เตรียมใจเอาไว้อีกเหรอ" เขาหัวเราะยิ้มเอ่ยพลางมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ขยับไปจนร่างของเธอเบียดเข้ากับพนักวางแขน"สายป่านเตรียมใจเอาไว้แล้วค่ะ แต่พอเห็นคุณ สายป่านก็ตกใจค่ะ" พูดด้วยท่าทีตื่นๆ ถึงเธอจะพยายามควบคุมตัวเองเอาไว้แล้ว แต่ความตื่นกลัวก็ปิดไม่มิดอยู่ดี"ตกใจหรือว่ากลัว""ทั้งสองอย่างค่ะ""การมีเซ็กส์ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เธอคิดหรอกนะ แต่มันคือความสุขต่างหากล่ะ""..." ต่อให้เขาพูดว่าเป็นความสุข แต่เธอก็ไม่อยากจะเ
Read more
8 อยากเห็นเธอชัดๆ NC20+
ชวินวางร่างบอบบางของสายป่านให้นั่งลงบนเตียงนอน ก่อนที่เขาจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆเธอพร้อมกับพูดออกไป"พรุ่งนี้ฉันจะย้ายแม่ของเธอไปรักษาที่โรงพยาบาลของฉัน" ในระยะเวลาสามวันที่ผ่านมานี้ เขาจัดการประสานงานกับทางโรงพยาบาลที่แม่ของเธอรักษาตัวอยู่ และพรุ่งนี้เขาจะให้รถที่โรงพยาบาลของเขาไปรับแม่ของเธอมาที่โรงพยาบาลของตัวเอง"สายป่านขอบคุณคุณชวินมากนะคะที่ช่วยรักษาแม่ของสายป่าน" เสียงหวานเอ่ยขอบคุณด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจพร้อมรอยยิ้มสดใสเพราะดีใจ"ถ้าแม่ของเธอมารักษาที่โรงพยาบาลของฉัน แม่เธอจะได้รับการรักษาและดูแลเป็นอย่างดีจากแพทย์และพยาบาล ซึ่งต่างจากโรงพยาบาลที่แม่เธออยู่ตอนนี้ เพราะที่นั่นใครๆก็รู้อยู่แล้วว่าคนไข้เยอะ หมอพยาบาลจึงมีไม่เพียงพอ ดังนั้นการดูแลจึงไม่ทั่วถึงสักเท่าไหร่ และอีกอย่างในห้องรวมแบบนั้น คนที่เฝ้าคนไข้ก็ไม่มีที่ให้นอนด้วย แต่โรงพยาบาลของฉันมีเตียงนอนรองรับสำหรับคนที่ไปเฝ้าด้วย""ดีจังเลยค่ะ เพราะสายป่านสงสารพ่อมากเลย ในแต่ละคืนพ่อไม่ได้นอนหลับสบายเลยค่ะ แต่ถ้าไปอยู่โรงพยาบาลของคุณ พ่อจะได้นอนหลับสบายสักที ไม่ต้องปูเสื่อนอนบนพื้นแข็งๆอีกแล้ว""ตอนที่เธออยู่เฝ้าแม่เธอ เธอก็ต
Read more
9 ดีดหลุด NC20+
"งั้นฉันจะใส่เข้าไปแล้วนะ" บอกจบ มือแกร่งก็เลื่อนเข้ามาจับยังท่อนเอ็นยาวใหญ่ที่แข็งขึงแล้วจ่อไประหว่างสองกลีบสีหวาน แต่อยู่ๆเขาก็นึกอะไรขึ้นได้จึงเอื้อมไปหยิบถุงยางอนามัยที่อยู่ในลิ้นชักข้างหัวเตียงมาจัดการสวมใส่เข้าที่แท่งเอ็นไซส์ใหญ่เกินมาตรฐานชายไทยจนเสร็จสรรพ จากนั้นก็จับปลายหัวหยักกดแทรกเข้าไปในร่องสาวสีหวาน ซึ่งเขามองด้วยตาเปล่าแล้วก็รู้ได้เลยว่าเธอยังไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน แท่งร้อนหนาค่อยๆสอดแทรกเข้าไปในรูสวาทขนาดเล็กด้วยความยากลำบาก เนื่องจากว่าพอดันเข้าไปได้ไม่ถึงครึ่งลำก็ดีดหลุดออกมา "ซี้ดด ของเธอเข้ายากมากเลยสายป่าน" ปากหนาสูดปากเพราะความเสียวพร้อมกับพูดออกมา พลางคิดในใจว่าถ้าดันเข้าไปทีเดียวเธอคงจะเจ็บน่าดู ดังนั้นเขาต้องอัดอั้นความพลุ่งพล่านไว้อย่างถึงที่สุด เพราะเขารับปากกับเธอแล้วว่าจะไม่ทำให้เธอเจ็บ แต่ดูๆแล้วคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ถ้าเธอจะเจ็บ มือหนาจับขาเรียวให้อ้าออกกว้างขึ้นแล้วจับแก่นกายกดแทรกเข้าไปใหม่อย่างค่อยเป็นค่อยไป แต่แล้วก็เหมือนเดิมคือพอเข้าไปไม่ถึงครึ่งลำ แก่นกายของเขาก็ดีดหลุดออกมาเหมือนเดิม และเขาก็จับลำหนาสอดใส่เข้าไปเป็นครั้งที่สาม ก่อนจะเอ่ยกับเธอด้
Read more
10 อย่าปิดสิ อยากมอง
วันต่อมา สองร่างเปลือยเปล่าของชวินและสายป่านยังคงนอนกอดก่ายกันบนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์ ทั้งสองยังคงหลับสนิทด้วยความอ่อนเพลีย เพราะผลพวงที่มาจากการร่วมรักที่หนักหน่วงจากเมื่อคืน "แค่ก แค่ก" ในขณะที่ทุกอย่างอยู่ในความเงียบสงัดที่มีแต่เพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังออกมานั้น จู่ๆเจ้าของร่างบอบบางที่อยู่ให้อ้อมแขนหนาก็ไอออกมา จนทำให้ร่างสูงที่หลับสนิทกอดเธออยู่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา "แค่ก แค่ก" "เธอไม่สบายหรือเปล่า" "สายป่านเจ็บคอค่ะก็เลยไอ ขอโทษนะคะที่ทำให้คุณตื่น" เมื่อเป็นอย่างนั้น ชวินก็หยิบรีโมทแอร์ที่อยู่หัวเตียงแล้วกดปิดทันที เพราะเขารู้ว่าความเย็นจากแอร์ทำให้เธอเจ็บคอ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นหยิบกางเกงที่หล่นอยู่ข้างเตียงมาสวมใส่และเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า ก่อนจะหยิบเสื้อกับกางเกงมาเพื่อจะให้เธอสวมใส่ "ถ้าจะนอนต่อต้องใส่เสื้อผ้าก่อนนะ" พูดจบ เขาก็สวมเสื้อและสวมกางเกงให้เธอ จากนั้นก็ห่มผ้าให้พร้อมกับเอ่ยออกไป "ยังเจ็บคออยู่ไหม" "พอปิดแอร์ก็ไม่ค่อยเจ็บแล้วค่ะ" "ยังง่วงอยู่ไหม" "ง่วงค่ะ สายป่านยังอยากนอนต่อ" "งั้นก็นอนนะ" จากนั้น เปลือกตาสวยก็ค่อยๆปิดลงแล้วผล็อยหลับไป ก่อนที่เขาจะลุ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status