All Chapters of เด็กเลี้ยงชั่วคราวของหมอชวิน: Chapter 1 - Chapter 10

ชวิน อายุ30ปีเจ้าของธุรกิจโรงแรมห้าดาวที่มีอยู่หลายสาขาในกรุงเทพมหานคร และเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่มีสาขาอยู่ในกรุงเทพมหานครและอีกหลายสาขาในต่างจังหวัดสายป่าน อายุ22ปีพ่อแม่ทำอาชีพขายข้าวแกง....ตัวอย่างนิยาย"พอสายป่านอยู่ครบสัญญาหกเดือน คุณก็ต้องหาเด็กเลี้ยงคนใหม่มาแทนอีกใช่ไหมคะ""ไม่หรอก""ทำไมเหรอคะ หรือว่าคุณจะเลิกเลี้ยงเด็กแล้ว""ใช่ ฉันจะเลิกเลี้ยงเด็กแล้ว""สายป่านคงจะเป็นเด็กเลี้ยงคนสุดท้ายของคุณสิน่ะคะ""คงจะอย่างนั้นแหละ เพราะฉันจะต้องหมั้นกับผู้หญิงที่แม่ดูๆไว้ให้นานแล้ว""คุณจะแต่งงานแล้วเหรอคะ""อืม"...."ยังเหลือเวลาอีกเดือนเดียวแล้วที่คุณจะหมั้น สายป่านอยากรู้ว่าคุณจะให้สายป่านออกไปจากที่นี่เมื่อไหร่คะ""ก่อนงานหมั้นหนึ่งอาทิตย์ ฉันจะให้เธอย้ายออกไป"...............โรงแรมหรูห้าดาวเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์โรงแรม"สวัสดีค่ะ ฉันมาสมัครงานค่ะ" เสียงของสายป่านเอ่ยทักทายและบอกกับพนักงานสาวที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์หรูด้วยท่าทีร้อนใจ"เดี๋ยวคุณไปพบฝ่ายบุคคลได้เลยค่ะ อยู่ชั้นสามนะคะ" พนักงานประชาสัมพันธ์สาวเอ่ยแนะนำด้วยรอยยิ้มเป็นกันเองสมกับที่เป

โรงแรมชวินเมื่อมาถึงโรงแรมสายป่านก็เข้าไปหาฝ่ายบุคคล และหัวหน้าฝ่ายบุคคลคนเมื่อวานก็บอกกับเธอว่าให้ขึ้นไปพบคุณชวินในห้องทำงานที่อยู่ชั้นสี่ได้เลยก๊อก! ก๊อก! แกร่ก!สายป่านเคาะประตูบานหรูแล้วเปิดเข้ามาในห้องทำงานของเขา เธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเจ้าของโรงแรมผู้มีใบหน้าอันหล่อเหลา ซึ่งเขาก็คือคนที่ขึ้นลิฟต์มาพร้อมกับเธอเมื่อวานนั่นเองเมื่อเห็นอย่างนั้นเธอจึงยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยท่าทีนอบน้อม"สวัสดีค่ะคุณชวิน""นั่งก่อนสิ" เขาที่นั่งจ้องมองเธออย่างพิจารณาอยู่บนเก้าอี้หรูหลังโต๊ะทำงานก็เอ่ยบอกกับเจ้าของร่างบอบบางที่ยืนอยู่"ขอบคุณค่ะ" ว่าแล้ว ร่างเล็กในชุดเดรสสั้นสวยสีสุภาพก็หย่อนสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา"เธออยากทำงานใช่ไหม" ร่างสูงที่นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายเอ่ยถามขึ้นเมื่อเธอนั่งเรียบร้อยแล้ว"ใช่ค่ะ ฉันอยากทำงานมากๆเลยค่ะ" ตอบด้วยแววตามุ่งมั่น"เธอเดือดร้อนเรื่องเงินใช่ไหม""ใช่ค่ะ ตอนนี้ฉันเดือดร้อนเรื่องเงินมากเลยค่ะ""ทำไมถึงร้อนเงิน""ในวันงานรับปริญญาของฉันเมื่อสองเดือนก่อน อยู่ๆแม่ของฉันก็เกิดอาการวูบหลังจากที่ฉันรับใบปริญญาเสร็จค่ะ และตอนนี้แม่ข

โรงพยาบาลของรัฐแห่งหนึ่งหลังจากออกมาจากโรงแรมของชวินแล้ว สายป่านก็เดินทางมายังโรงพยาบาลที่แม่ของเธอรักษาอยู่ห้องพักผู้ป่วยรวมเจ้าของร่างบอบบางสาวเท้าเดินเข้ามาภายในห้องพักผู้ป่วยรวมที่ตอนนี้แม่ของเธอนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง เป็นเวลาสองเดือนแล้วที่แม่ของเธอนอนแบบเจ้าหญิงนิทราอยู่แบบนี้ เธอกับพ่อของเธอต่างก็รอคอยให้แม่ของเธอฟื้นขึ้นมาเสียที"พ่อกินข้าวหรือยังคะ" เธอเอ่ยถามคนเป็นพ่อที่นั่งอยู่ข้างเตียงที่มีแม่ของเธอนอนแน่นิ่งอยู่"พ่อเพิ่งกินเสร็จเมื่อกี้นี้เอง แล้วลูกล่ะกินอะไรมาหรือยัง" วิชาญตอบพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ก่อนจะถามลูกสาวกลับไป"ยังค่ะ""แล้วลูกไม่หิวเหรอ""สายป่านยังไม่หิวเลยค่ะพ่อ""ช่วงนี้ลูกซูบผอมลงไปเยอะเลยนะ เที่ยววิ่งหางานคงเหนื่อยแย่เลย""สายป่านไม่ได้เหนื่อยเลยค่ะ""ลูกยังไม่ได้งานใช่ไหม""สายป่านได้งานแล้วค่ะ เพิ่งได้วันนี้นี่เอง" ตอบพร้อมรอยยิ้มตามประสาแต่กลับซ่อนความหม่นหมองใจไว้เมื่อนึกว่างานที่ตัวเองทำต้องใช้ร่างกายแลกเงิน"พ่อดีใจที่ลูกได้งานแล้ว ทีนี้ลูกก็ไม่ต้องเที่ยวตะลอนๆหางานอีกแล้วนะ" คนเป็นพ่อพูดด้วยรอยยิ้มดีใจ ก่อนที่คนเป็นลูกจะเอ่ยขึ้น"พ่อจะกลับไปนอนบ้าน

คอนโดสามวันต่อมา ตอนเย็นวันนี้ทั้งวันสายป่านมีความรู้สึกกลัวๆและประหม่าเมื่อคิดว่าวันนี้แล้วสินะที่เขาจะมา และเธอก็ต้องทำหน้าที่เด็กเลี้ยงของเขาในขณะที่เธอนั่งครุ่นคิดและวิตกกังวลอยู่นั้น เสียงสแกนคีย์การ์ดก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงลูกบิดที่เปิดเข้ามาติ๊ด! แกร่ก!จึงทำให้เธอที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกถึงกับสะดุ้งตกใจ แล้วหันไปมองยังประตูก็เห็นร่างสูงในชุดสูทหรูพอดีตัวสาวเท้าเดินตรงเข้ามายังที่เธอนั่งอยู่ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆเธอพรืด!เธอถอยกรูดเบียดตัวเองเข้ากับพนักวางแขนของโซฟาอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากให้เขาเข้าใกล้ตัวเธอ"หึ รู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะต้องเจอกับอะไร เธอยังไม่ได้เตรียมใจเอาไว้อีกเหรอ" เขาหัวเราะยิ้มเอ่ยพลางมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ขยับไปจนร่างของเธอเบียดเข้ากับพนักวางแขน"สายป่านเตรียมใจเอาไว้แล้วค่ะ แต่พอเห็นคุณ สายป่านก็ตกใจค่ะ" พูดด้วยท่าทีตื่นๆ ถึงเธอจะพยายามควบคุมตัวเองเอาไว้แล้ว แต่ความตื่นกลัวก็ปิดไม่มิดอยู่ดี"ตกใจหรือว่ากลัว""ทั้งสองอย่างค่ะ""การมีเซ็กส์ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เธอคิดหรอกนะ แต่มันคือความสุขต่างหากล่ะ""..." ต่อให้เขาพูดว่าเป็นความสุข แต่เธอก็ไม่อยากจะเ

"งั้นฉันจะใส่เข้าไปแล้วนะ" บอกจบ มือแกร่งก็เลื่อนเข้ามาจับยังท่อนเอ็นยาวใหญ่ที่แข็งขึงแล้วจ่อไประหว่างสองกลีบสีหวาน แต่อยู่ๆเขาก็นึกอะไรขึ้นได้จึงเอื้อมไปหยิบถุงยางอนามัยที่อยู่ในลิ้นชักข้างหัวเตียงมาจัดการสวมใส่เข้าที่แท่งเอ็นไซส์ใหญ่เกินมาตรฐานชายไทยจนเสร็จสรรพ จากนั้นก็จับปลายหัวหยักกดแทรกเข้าไปในร่องสาวสีหวาน ซึ่งเขามองด้วยตาเปล่าแล้วก็รู้ได้เลยว่าเธอยังไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน แท่งร้อนหนาค่อยๆสอดแทรกเข้าไปในรูสวาทขนาดเล็กด้วยความยากลำบาก เนื่องจากว่าพอดันเข้าไปได้ไม่ถึงครึ่งลำก็ดีดหลุดออกมา "ซี้ดด ของเธอเข้ายากมากเลยสายป่าน" ปากหนาสูดปากเพราะความเสียวพร้อมกับพูดออกมา พลางคิดในใจว่าถ้าดันเข้าไปทีเดียวเธอคงจะเจ็บน่าดู ดังนั้นเขาต้องอัดอั้นความพลุ่งพล่านไว้อย่างถึงที่สุด เพราะเขารับปากกับเธอแล้วว่าจะไม่ทำให้เธอเจ็บ แต่ดูๆแล้วคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ถ้าเธอจะเจ็บ มือหนาจับขาเรียวให้อ้าออกกว้างขึ้นแล้วจับแก่นกายกดแทรกเข้าไปใหม่อย่างค่อยเป็นค่อยไป แต่แล้วก็เหมือนเดิมคือพอเข้าไปไม่ถึงครึ่งลำ แก่นกายของเขาก็ดีดหลุดออกมาเหมือนเดิม และเขาก็จับลำหนาสอดใส่เข้าไปเป็นครั้งที่สาม ก่อนจะเอ่ยกับเธอด้