All Chapters of สามีที่เธอไม่ต้องการ: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากที่เฟรนด์เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเรียบร้อยแล้วก็ออกจากห้องนอนมา จึงเห็นว่าเขานั่งอยู่บนโซฟาก้มมองหน้าจอโทรศัพท์อยู่ เมื่อเห็นดังนั้นเธอจึงก้าวไปหายังร่างสูงที่นั่งอยู่ ก่อนเรียวปากชมพูจะเอ่ยออกไป "พี่ภวินทร์คะ เฟรนด์เก็บเสื้อผ้าเสร็จแล้วค่ะ" "อืม" ดวงตาคมละจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วเงยหน้าขึ้นไปรับคำสั้นๆกับร่างบางที่ยืนอยู่ ก่อนจะลุกแล้วเดินออกไป ตามด้วยเฟรนด์ที่ลากกระเป๋าสาวเท้าตามร่างสูงออกไป เมื่อมาถึงรถภวินทร์ก็จัดการเอากระเป๋าเสื้อผ้าของเธอไปเก็บไว้ด้านหลังและกลับมาขึ้นรถแล้วขับออกไป บนรถ "ตกลงเธอจะลาออกจากงานไหม" เจ้าของใบหน้าหล่อเอ่ยถามทว่าสายตามองไปข้างหน้า "เฟรนด์ขอถามเหตุผลค่ะว่าทำไมพี่ภวินทร์จึงไม่อยากให้เฟรนด์ทำงานที่นั่น" "ฉันไม่อยากให้ทำ เหตุผลมีแค่นี้" "แบบนี้เขาเรียกว่าไม่มีเหตุผลค่ะ" "หรือเธอชอบที่นั่น" "ใช่ค่ะเฟรนด์ชอบทำงานที่นั่น" "บอกเหตุผลของเธอมาหน่อยสิว่าทำไมเธอถึงชอบที่นั่น" "เฟรนด์ทำงานที่นั่นแล้วรู้สึกสบายใจค่ะ เพราะเพื่อนร่วมงานที่นั่นดีกับเฟรนด์ค่ะ" โดยเฉพาะพี่ลินดาดีกับเธอมาก "รวมไปถึงเจ้าของบริษัทด้วยน่ะสิ" "ท่านประธานก็เป็นเจ้านายที่ดีค่ะ"

เมื่อภวินทร์ออกจากห้องน้ำมาก็เห็นว่าคนตัวเล็กหลับไปแล้ว ริมฝีปากหยักได้รูปปรายยิ้มออกมาพลางก้าวขาขึ้นเตียงนอน มือหนาดึงผ้านวมขึ้นมาห่มให้หญิงสาวพร้อมกับห่มให้ตัวเองและทิ้งตัวนอนลงโดยสอดแขนรองคอของเธอดึงเธอเข้ามากอดไว้และไม่นานเขาก็หลับไป วันต่อมา ภวินทร์ตื่นแต่เช้าเข้าครัวไปจัดการทำอาหารเอาไว้ให้คนตัวเล็กทาน เพราะวันนี้เขาจะเข้าบริษัท หลังจากที่เขาทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วก็กลับเข้ามาในห้องนอน เมื่อเปิดประตูเข้ามาจึงเห็นว่าหญิงสาวตื่นแล้วแต่ยังนั่งอยู่บนเตียงนอน "วันนี้ฉันจะเข้าบริษัทนะ" "ค่ะ" "ฉันทำกับข้าวไว้ให้เธอแล้ว จัดการกินซะด้วยล่ะ" "ขอบคุณค่ะพี่ภวินทร์" ว่าแล้ว เขาก็หยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำไป ก่อนจะออกมาแต่งตัวด้วยชุดสูทหรูสีเข้มดูดีและทำท่าจะไปเปิดประตู โดยเฟรนด์ที่นั่งมองอยู่บนเตียงนอนก็ลุกไปสวมกอดเอวสอบจากทางด้านหลังเอาไว้แน่น หมับ! "ก่อนออกไปทำงานไม่คิดจะพูดอะไรกับเฟรนด์หน่อยเหรอคะพี่ภวินทร์" "หึ กลายเป็นคนขี้อ้อนตั้งแต่เมื่อไหร่" เขาหัวเราะในลำคอพร้อมระบายยิ้มออกมาและเธอก็ไม่ได้เห็นว่าเขายิ้ม "แล้วพี่ภวินทร์ชอบไหมคะที่เฟรนด์อ้อน" "ไม่เห็นจะชอบ" "จริงเหรอ

บริษัทพีรวัศ "เฟรนด์โทรไปหาคุณภวินทร์หรือยัง" ลินดาเอ่ยถามเฟรนด์ที่นั่งทานข้าวอยู่ฝั่งตรงข้าม "เฟรนด์โทรไปแต่พี่ภวินทร์ไม่รับสาย เฟรนด์จึงไปหาเขาที่บริษัทค่ะ" "แล้วเป็นยังไงบ้าง" "พี่ภวินทร์มีท่าทีเปลี่ยนไปค่ะ" "เปลี่ยนไปยังไงเหรอเฟรนด์" "พี่ภวินทร์เย็นชากับเฟรนด์มาก ไม่เหมือนพี่ภวินทร์คนเก่า และพี่ภวินทร์ก็บอกว่าไม่ได้รักเฟรนด์แล้วค่ะ" "งั้นเหรอ" "ค่ะ" "แล้วเฟรนด์ได้พูดอะไรกับคุณภวินทร์บ้าง" "เฟรนด์ขอโอกาสจากพี่ภวินทร์ค่ะ และพี่ภวินทร์ก็ให้เฟรนด์ย้ายไปอยู่กับเขาที่คอนโด แต่เฟรนด์ไม่มีสถานะอะไรสำหรับเขาค่ะ" "คุณภวินทร์อาจจะยังน้อยใจเฟรนด์ที่เฟรนด์ไม่รักเขาและพยายามผลักไสเขา ทีนี้เขาก็เลยอยากจะเอาคืนเฟรนด์ไง" "เอาคืนเฟรนด์" "ใช่ เขาทำให้เฟรนด์น้อยใจเหมือนกับที่เฟรนด์เคยทำให้เขาน้อยใจยังไงล่ะ" "ก็คงจะอย่างนั้นค่ะพี่ลินดา แต่ถึงจะยังไงเฟรนด์ก็ต้องรับให้ได้ เพื่อชดเชยที่เฟรนด์เคยทำให้เขาเสียใจมาหกเดือนค่ะ" รวมไปถึงรับให้ได้เรื่องที่อิงดาวนั่งรถไปทำงานและกลับจากทำงานพร้อมกับเขาทุกวันด้วย "ว่าแต่เมื่อเช้าคุณภวินทร์เขามาส่งเฟรนด์หรือเปล่า" "ไม่ได้มาส่งค่ะพี่ลินดา" "อ้าวเหรอ

วันต่อมา ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เฟรนด์รู้สึกคลางแคลงใจเรื่องเขากับอิงดาวว่ามันเป็นยังไง เธอยังคงสงสัยว่าเขาทั้งสองคนกลับมาคบกันอีกหรือเปล่าหลังจากที่หย่ากับเธอแล้ว การไปทำงานและกลับจากทำงานพร้อมกันของเขากับอิงดาวทำให้เธอรู้สึกเคลือบแคลงใจมาตลอด วันนี้เธอจึงอยากจะถามเขาให้รู้กันไปเลย เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นอะไรกันแน่ เพราะเท่าที่เธอสังเกตดูเขาจะเอาอกเอาใจอิงดาวเหมือนกับเป็นคู่รักยังไงยังงั้น ติ๊ด แกร็ก เสียงสแกนคีย์การ์ดดังขึ้นพร้อมกับประตูบานใหญ่ที่เปิดเข้ามาโดยคนตัวสูงที่กลับมาจากทำงาน เฟรนด์ที่วันนี้รู้สึกคลื่นไส้จึงกลับจากที่ทำงานก่อนเวลา แล้วนั่งรอชายหนุ่มอยู่ในห้องโถง เมื่อเห็นว่าเขาเปิดประตูเข้ามา ริมฝีปากสวยจึงคลี่ยิ้มบางๆให้เขา ทว่าสีหน้าของเขาเรียบเฉยเหมือนเดิม เมื่อเห็นเช่นนั้นเธอจึงตัดสินใจแน่วแน่ว่าไม่ควรบอกเรื่องท้องกับเขา "ทำไมวันนี้ถึงกลับมาเร็วล่ะ" เขาถามเธอที่นั่งอยู่ พลางนึกแปลกใจว่าทำไมวันนี้เธอจึงกลับมาก่อนเขา ปกติเขาจะกลับมาก่อนเธอทุกวัน "เฟรนด์รู้สึกปวดหัวค่ะก็เลยขอกลับก่อนเวลา" "ไม่สบายหรือเปล่า" เมื่อได้ยินที่เธอบอกเขาก็รู้สึกเป

เมื่อเขาออกจากห้องนอนไปแล้ว เฟรนด์ก็หลับต่อไปอีกสองชั่วโมง เมื่อตื่นขึ้นมาเธอก็ลุกไปเข้าห้องน้ำอย่างโซซัดโซเซ เพราะทั้งมึนหัวและทั้งคลื่นไส้ เธอนึกภาวนาอยู่ในใจว่าขออย่าให้แพ้ท้องตอนที่เขาอยู่ทีเถอะขอร้อง ทว่ามันก็ไม่ได้ผล ทันทีที่เห็นอ่างล้างหน้าเธอก็โก่งคออาเจียนทันที "อุ๊บ อ๊วก" ร่างสูงที่เข้าห้องนอนมาเมื่อไม่เห็นคนตัวเล็กนอนอยู่บนเตียงจึงมาดูในห้องน้ำ เมื่อเห็นว่าเธออาเจียนอยู่ พลันมือหนาก็เลื่อนไปลูบแผ่นหลังของเธอเบาๆ และอีกมือรวบผมของเธอเอามาไว้ด้านหลัง เฟรนด์ที่เห็นดังนั้นจึงตกใจเกือบช็อกเมื่อเขามาเห็นตอนเธออาเจียนแบบนี้ ก่อนจะจัดการบ้วนปากแล้วค่อยๆทรงตัวหันมาพูดกับเขา "ออกไปเถอะ เฟรนด์จะอาบน้ำ" "ไปหาหมอนะ" เขาพูดอย่างเป็นห่วงและกังวลเป็นอย่างมากเมื่อเห็นว่าใบหน้าของเธอซีดมาก "ไม่" "อย่าดื้อได้ไหมเฟรนด์" "ไม่ไป" "ไม่ไปก็ไม่ไป งั้นพี่ออกไปรอข้างนอกนะ" เขาไม่อยากฝืนใจเธอ "..." พยักหน้า จากนั้นเขาจึงออกไปพร้อมกับมีสีหน้าหนักใจไม่น้อยที่เห็นอาการของเธอและเธอยังไม่ยอมไปโรงพยาบาลอีก หลังจากที่เธออาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ออกมาจึงเห็นว่าคนตัวสูงนั่งอยู่บนเตียงนอน โดยหันห