《สามีที่เธอไม่ต้องการ》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

ภวินทร์ขับรถสปอร์ตคันหรูเข้ามาในซอยทางเข้าบ้าน เมื่อเห็นร่างบางคุ้นเคยที่กลับจากทำงานเดินอยู่เขาก็จอดรถเทียบเคียงริมฟุตบาทและเลื่อนกระจกลงพร้อมกับเสียงทุ้มเอ่ยออกไป"ขึ้นรถสิเฟรนด์""ค่ะ" รับคำเสร็จ ร่างเล็กก็เข้าไปนั่งในรถ ก่อนร่างสูงจะขับออกไปบ้านภวินทร์"ขอบคุณค่ะพี่ภวินทร์" เธอยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยขอบคุณคนตัวสูงเมื่อรถจอด"ไม่เป็นไร" เรียวปากหนาบอกออกไปด้วยน้ำเสียงใจดีเป็นกันเอง"งั้นเฟรนด์ขอตัวเข้าบ้านก่อนนะคะพี่ภวินทร์""อืม" ว่าแล้ว ร่างบางก็เปิดประตูออกจากรถไป และเดินเลียบไปทางหลังบ้านของภวินทร์ดวงตาคมมองตามร่างเล็กไปจนลับสายตา เขามองเธอด้วยความรู้สึกสงสาร และความรู้สึกนี้มันมีมาตั้งแต่เธอเข้ามาอาศัยอยู่ในบ้านของเขาเมื่อสิบปีก่อนแล้ว และยิ่งสงสารเข้าไปอีกก็ตอนที่แม่ของเธอเสียชีวิต เธอคงโดดเดี่ยวน่าดูที่ไม่มีแม่คอยให้คำปรึกษาอย่างที่แล้วมา อีกอย่างเธอไม่มีญาติที่ไหนเลย ถึงจะมีญาติ แต่ใครจะรักเธอได้เท่าแม่ของเธอ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาจะคอยช่วยเหลือเธอมาตลอดตอนเธอเรียนอยู่มอหนึ่ง เขาเรียนอยู่ปีสอง เขาจะช่วยสอนการบ้านเธอในบางเรื่องที่เธอไม่เข้าใจ อย่างเช่นวิชาคณิตศาสตร์เธอจะถาม

หลายวันต่อมาวันนี้เป็นวันที่ภวินทร์พาอิงดาวมาที่บ้านเพื่อให้เธอได้ทำความรู้จักกับแม่ของเขาร่างสูงก้าวเข้ามาในบ้านพร้อมกับหญิงสาวที่กำลังคบหาดูใจกันอยู่ โดยตอนนี้พิมพ์ภรณ์นั่งรออยู่ในห้องรับแขก เพราะภวินทร์ได้โทรมาบอกล่วงหน้าแล้ว"สวัสดีค่ะคุณป้า" อิงดาวที่อยู่ในชุดเดรสสั้นพร้อมกับใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีสดเห็นมาแต่ไกลยกมือไหว้และกล่าวคำทักทายหญิงวัยกลางคนที่นั่งมองอยู่ด้วยสีหน้าเรียบๆ"สวัสดี นั่งก่อนสิ" พิมพ์ภรณ์รับไหว้และเอ่ยออกไปอย่างเสียไม่ได้ เพราะนางรู้สึกไม่ถูกชะตากับหญิงสาวที่ลูกชายพามาจากนั้นภวินทร์กับอิงดาวก็นั่งลงข้างๆกัน ก่อนเรียวปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงของอิงดาวจะเอ่ยออกไป"คุณป้าทานข้าวหรือยังคะ""กินแล้ว" พิมพ์ภรณ์ตอบด้วยสีหน้าราบเรียบไม่ได้ยิ้มให้"อ อ๋อค่ะ" อิงดาวถึงกับหน้าเสียพลางรู้สึกกระอักกระอ่วน เมื่อเธอรับรู้ได้ว่าแม่ของชายหนุ่มไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่"พอดีแม่รู้สึกปวดหัวน่ะ แม่ขอไปนอนพักก่อนนะลูก" พิมพ์ภรณ์เอ่ยขึ้นเนื่องจากไม่อยากนั่งคุยกับหญิงสาวที่ลูกชายพามา เพราะแค่เห็นแวบแรกนางก็รู้สึกไม่ชอบ เพราะฉะนั้นจึงแกล้งปวดหัวเพื่อจะได้ออกไปจากตรงนี้

ตอนเย็นเฟรนด์ที่เดินอยู่บนฟุตบาทในซอยทางเข้าบ้านของภวินทร์ด้วยอาการเหม่อลอย โดยไม่ได้ยินเสียงรถของภวินทร์ที่มาจอดอยู่ข้างฟุตบาทที่เธอเดินอยู่ภวินทร์ที่เห็นว่าเธอเดินใจลอยโดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง ดังนั้นเขาจึงลงจากรถไป"จะเดินใจลอยไปถึงไหน""..." เฟรนด์ชะงักฝีเท้าแล้วมองไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างตัวเองด้วยสายตาเลื่อนลอย ก่อนจะสาวเท้าเดินต่อไป โดยชายหนุ่มก้าวตามร่างบางไปพร้อมกับเอ่ย"ไปขึ้นรถ""ไม่ค่ะ""ถ้าเธอยังเป็นอยู่แบบนี้ งั้นอาทิตย์หน้าเธอก็เตรียมตัวใส่ชุดเจ้าสาวได้เลย เพราะพี่จะเลื่อนการแต่งงานมาเป็นอาทิตย์หน้า" เขาหมั่นไส้กับท่าทีของเธอจึงพูดขู่ไป"พี่อย่ามายุ่งกับเฟรนด์ได้ไหม""จะไม่ให้พี่ยุ่งกับเธอได้ยังไง ก็ในเมื่ออีกไม่นานเราก็จะเป็นผัวเมียกันแล้ว""เฟรนด์ไม่ได้ต้องการเป็นเลยซักนิด""แต่พี่ต้องการ""ทำไมคะ""พี่จะได้ไม่ต้องออกไปซื้อกินข้างนอกไง เพราะพี่จะมาทำกับเธอแทน" เขาพูดประชดออกไปเพราะหงุดหงิดที่เธอมีท่าทีรังเกียจเมื่อจะต้องแต่งงานกับเขา"คิดเหรอว่าเฟรนด์จะยอม""ถึงเธอจะไม่ยอม แต่พี่มีวิธีทำให้เธอยอมพี่ได้ก็แล้วกัน" เขาพูดพลางกระตุกยิ้มมุมปากอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า"อย

คอนโดเมื่อทั้งสองคนเข้ามาในคอนโด เฟรนด์ที่ยืนอยู่ข้างคนตัวสูงหันบอกกับเขาไป"เฟรนด์ขอแยกห้องนอนกับพี่ภวินทร์นะคะ""เราเป็นผัวเมียกันแล้วนะเฟรนด์ จะให้แยกห้องนอนกันได้ยังไง""อย่ามาพูดคำว่าผัวเมียกับเฟรน์นะ เพราะเฟรนด์ไม่ได้ต้องการพี่มาเป็นสามีตั้งแต่แรก เพราะฉะนั้นอย่าพูดคำนั้นออกมาเด็ดขาด เพราะเฟรนด์รู้สึกกระดากหูค่ะ""แล้วจะให้พี่พูดว่ายังไงล่ะ ก็ในเมื่อความเป็นจริงเราเป็นผัวเมียกันแล้ว ขาดแต่พฤตินัยเท่านั้นแหละ""หยุดพูดได้แล้วค่ะพี่ภวินทร์ เพราะเฟรนด์ไม่อยากฟังคำพูดที่ไร้สาระของพี่ และอย่าพูดคำว่าผัวเมียให้เฟรนด์ได้ยินอีก""ก็ได้ พี่จะพยายามก็แล้วกันนะ""เฟรนด์จะแยกห้องนอนกับพี่นะคะ""แต่พี่อยากนอนกับเธอ พี่อยากนอนกอดเมี... เอ่อ...พี่อยากนอนกอดเธอ""แต่เฟรนด์ไม่อยากนอนกับพี่ และเฟรนด์ก็ไม่อยากให้พี่มาแตะเนื้อต้องตัวเฟรนด์ค่ะ""ขยะแขยงพี่ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ""ในเมื่อรู้อยู่แก่ใจอยู่แล้ว พี่ภวินทร์ยังอยากจะนอนกับเฟรนด์อีกเหรอคะ""ถ้าเธอรังเกียจพี่นัก งั้นเราแยกห้องนอนกันสักพักก็ได้""ไม่ใช่สักพักค่ะ แต่เราจะแยกห้องนอนกันตลอดไป จนกว่าจะถึงวันหย่าของเรา""พี่ไม่หย่า""แต่เฟรนด์จะหย่า

หนึ่งเดือนต่อมาหนึ่งเดือนแล้วที่ทั้งสองอยู่ด้วยกัน ภวินทร์ทำหน้าที่เอาอกเอาใจเฟรนด์ทุกอย่าง ไปรับไปส่งที่ทำงานทุกวัน เรื่องอาหารการกินเขาจะเป็นคนจัดการเองทุกวันอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย แต่ทว่าเฟรนด์ก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรพิเศษกับเขา เธอยังรู้สึกกับเขาเหมือนเดิม เธอรู้สึกว่าเขาดีกับเธอเสมอต้นเสมอปลายเหมือนสิบปีก่อนที่เขาจะใจดีกับเธอมาตลอด และเธอรู้สึกซาบซึ้งใจทุกครั้งที่เขาทำอะไรเพื่อเธอ"ให้เฟรนด์ช่วยนะคะพี่ภวินทร์" ร่างเล็กเข้ามาในครัวแล้วพูดกับร่างสูงที่ทำอาหารอยู่"ไม่เป็นไร เธอไปนั่งเถอะ พี่อยากทำเองมากกว่า" เขาจะพูดกับเธอแบบนี้ทุกครั้งถ้าเธอบอกว่าจะช่วยเขา"พี่ภวินทร์ไม่เหนื่อยบ้างเหรอคะ หนึ่งเดือนเต็มแล้วนะคะที่พี่ภวินทร์ทำอาหารให้เฟรนด์ทาน""ถ้าพี่ได้ทำอะไรเพื่อเธอ พี่ไม่เหนื่อยหรอก ยิ่งเห็นเธอทานของที่พี่ทำ พี่ก็ยิ่งมีความสุขเข้าไปอีก" เจ้าของใบหน้าหล่อเอ่ยพลางระบายยิ้มออกมา"..." เธอจะเงียบทุกครั้งเวลาที่เขาพูดอะไรทำนองนี้"งั้นเฟรนด์ออกไปรอข้างนอกนะคะ" บอกจบ เธอก็ออกจากห้องครัวไป โดยชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังสวยที่เดินออกไป พลางคิดในใจว่าถ้าเขาพูดอะไรที่มันซึ้งๆ เธอจะเงียบทุกครั้ง