All Chapters of สามีที่เธอไม่ต้องการ: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อทั้งสามมาถึงรถหรูของภวินทร์ ภวินทร์ก็หันไปบอกกับเฟรนด์ที่ยืนสีหน้าหม่นหมองอยู่ด้านหลัง"เดี๋ยวเธอไปนั่งด้านหลังนะ เพราะอิงจะนั่งข้างหน้ากับฉัน""ค่ะ" รับคำเสร็จ เธอก็เปิดประตูเข้าไปนั่งเบาะหลังอย่างว่าง่าย ก่อนที่เขาจะเปิดประตูให้อิงดาวเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับพร้อมปิดประตูให้ จากนั้นเขาก็เดินไปขึ้นรถและขับออกไปในขณะที่อยู่บนรถ ภวินทร์ก็ชวนอิงดาวคุยตลอดทาง ส่วนเฟรนด์นั้นรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นธาตุอากาศสำหรับเขาไปเสียแล้ว ทั้งที่เมื่อก่อนเขาจะให้ความสำคัญกับเธอมาก แต่ตอนนี้เขาไม่ได้เป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้วเฟรนด์ที่มองคนทั้งสองคุยกันอยู่มีความรู้สึกเหมือนตัวเองถูกผลักให้ไปอยู่ตรงมุมห้องอย่างโดดเดี่ยว พลันหยดน้ำอุ่นเอ่อล้นในดวงตา น้ำตาไหลรินลงข้างแก้มสู่ปลายคาง มือเรียวรีบยกขึ้นเช็ดกับหลังมือเพราะไม่อยากให้เขาเห็นว่าเธอร้องไห้ จากนั้นเธอก็มองออกไปนอกรถ เพราะไม่อยากเห็นที่เขาคุยอยู่แต่กับอิงดาว โดยไม่ได้สนใจเธอเลยเมื่อรถหรูของภวินทร์ขับเข้ามาจอดยังหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง จากนั้นทั้งสามคนก็พากันเข้าไปด้านใน เมื่อนั่งกันเรียบร้อยแล้ว เจ้าของใบหน้าหล่อก็หันถามยังอิงดาวที่นั่งอยู่ด้านข้าง

"มาทานข้าวสิเฟรนด์ พี่ทำแต่ของที่เฟรนด์ชอบทั้งนั้นเลยนะ" เมื่อเห็นคนตัวเล็กออกมาจากห้องนอน ชายหนุ่มก็สาวเท้าเข้าไปหายังร่างบางพลางมือหนาจับมือเรียวแล้วพาไปนั่งยังโต๊ะอาหาร ในใจของเธอตอนนี้รู้สึกซึ้งใจเป็นอย่างมากที่เขาลงทุนทำเพื่อเธอขนาดนี้ เขารักเธอมากขนาดนี้แล้วทำไมเธอถึงรักเขาตอบไม่ได้นะ เมื่อเธอนั่งบนเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว ภวินทร์ก็จัดการตักข้าวใส่จานให้เธอ แล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างกัน ก่อนจะตักกับข้าวมาใส่จานให้เธอ เธอนั่งนิ่งมองการกระทำของเขาที่เอาใจใส่เธอ จนทำเอาหัวใจดวงน้อยอ่อนยวบไปกับการเอาอกเอาใจจากเขา ตอนนี้เธอรู้สึกสงสารเขามากๆและเห็นใจที่เขาใช้ความพยายามเพื่อให้เธอรักเขา แต่ทำไมหัวใจของเธอจึงรักเขาไม่ได้สักทีล่ะ "ลองทานดูสิเฟรนด์ว่าอร่อยไหม" เช่นนั้น เธอก็ตักข้าวเข้าปาก ก่อนหันไปมองยังเจ้าของใบหน้าหล่อที่ยิ้มบางๆให้เธออยู่ จนทำเอาเธอต้องหันกลับมาก้มมองจานข้าวพลางนึกในใจว่าเธอสงสารเขามากเลย เธออยากจะบอกรักเขาให้เขาดีใจ แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะเธอไม่ได้มีความรู้สึกนั้นจริงๆ การที่คนเราจะพูดคำว่ารักออกมาได้ มันต้องรู้สึกมาจากข้างในก่อนถึงจะพูดออกไปได้ ถ้าพูดออกไปโดยไม่ได้รู้สึกมาจา

คอนโด ติ๊ด แกร่ก ร่างสูงสแกนคีย์การ์ดเข้ามาในคอนโด แล้วมาทิ้งตัวนั่งบนโซฟาอย่างคนหมดแรง พลางคิดไปถึงภาพที่คนตัวเล็กควงคู่มากับเจ้านายของเธอ จากที่ว่าเขาข่มอารมณ์ไม่ให้โกรธกับสิ่งที่เห็น แต่แล้วมันก็ทำให้คิดขึ้นมาอีกจนได้ ตอนนี้เขาสับสน มีทั้งอารมณ์ปลงๆ อารมณ์โกรธเธอที่ออกไปกลางค่ำกลางคืน แต่ไม่คิดจะโทรบอกเขาสักคำ ซึ่งผิดกับเขาถ้าจะออกไปไหน ทำอะไร เขาจะบอกเธอก่อน เธอคงไม่แคร์ความรู้สึกของเขาเลยใช่ไหม แต่กลับไปแคร์ผู้ชายอื่น แถมยังไปกันสองต่อสองอีก สิ่งเดียวที่เขาทำได้ตอนนี้คือต้องทำใจ และปล่อยเธอไปให้เจอคนที่ใช่และคนที่เธอรักจะดีกว่า ดีกว่ารั้งเธอไว้ด้วยคำว่ารัก แต่เธอไม่รักตอบกลับมา และจะไม่มีวันได้ความรักจากเธอ หลังจากที่ภวินทร์พยายามทำใจให้คิดตกกับเรื่องที่กำลังคิดอยู่นี้ จากนั้นเขาจึงเข้าห้องนอนไป ด้านเฟรนด์ เมื่อรถหรูของพีรวัศเข้ามาจอดยังหน้าคอนโด เฟรนด์ที่นั่งอยู่เบาะข้างก็ยกมือไหว้และเอ่ยกับเจ้าของรถ "ขอบคุณมากนะคะท่านประธานที่มาส่งเฟรนด์" "ไม่เป็นไรครับผมยินดี และผมก็อยากจะไถ่โทษเมื่อครั้งก่อนด้วยที่ผมล่วงเกินเฟรนด์" "เฟรนด์ยกโทษให้ท่านประธานตั้งแต่วันนั้นแล้วละค่ะ" "

วันต่อมา วันนี้เฟรนด์ตื่นตั้งแต่เช้ามืด ก่อนจะอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดเดรสสั้นสีสวยสดใสเพราะเธอตื่นเต้นดีใจที่จะได้เจอกับเขา หลังจากที่นอนคิดถึงเขามาตลอดหนึ่งเดือนเต็ม ไม่มีวันไหนเลยที่เธอไม่คิดถึงเขา บริษัทภวินทร์ เฟรนด์ก้าวขาลงจากรถแท็กซี่แล้วสาวเท้าเข้าไปยังบริษัทที่มีขนาดใหญ่ พลางใจเต้นไม่เป็นระส่ำเพราะรู้สึกตื่นเต้นดีใจที่จะได้เจอหน้าเขา ติ๊ง! ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมกับเรียวขาสวยของเฟรนด์ก้าวออกจากลิฟต์ แล้วเดินมายังโต๊ะเลขาที่อยู่หน้าห้องของเขา ซึ่งเลขาสาวคนที่นั่งอยู่นั้นก็เป็นคนที่ชื่ออิงดาวคนที่พี่ภวินทร์เคยคบหาดูใจกันตอนนั้น แล้วเธอมาทำงานที่นี่ตั้งแต่ตอนไหน หรือว่าหลังจากที่เธอหย่ากับพี่ภวินทร์แล้ว เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเรียวปากสีสวยจะเอ่ยถามออกไป "คุณคะ ไม่ทราบว่าพี่ภวินทร์อยู่หรือเปล่าคะ" "คุณเป็นอะไรกับพี่ภวินทร์เหรอคะ และคุณมีธุระอะไรกับพี่ภวินทร์" "ฉันเป็น...ญาติห่างๆของพี่ภวินทร์ค่ะ และฉันมีธุระสำคัญที่จะคุยกับพี่ภวินทร์ค่ะ" "งั้นเดี๋ยวฉันเข้าไปบอกพี่ภวินทร์ให้นะคะ" "ขอบคุณค่ะ" เฟรนด์เอ่ยขอบคุณพลางยิ้มให้ด้วยความดีใจ ก่อนที่อิงดาวจะลุกไปเคาะประตูห้องทำงานขอ

เขาก้มหน้าลงไปยังกลางกายสาวแล้วแลบลิ้นออกมาสัมผัสกับเนินรักสีชมพูอ่อน ลิ้นหนาค่อยๆแหวกสองกลีบสวยที่ยังปิดเรียบสนิทให้แยกออกจากกัน ก่อนที่ปลายลิ้นชื้นจะตวัดขึ้นลงไปในร่องกลีบสีสวยอย่างนุ่มนวล แผล่บ! แผล่บ! แผล่บ! "อ๊า ซี้ด" แค่ลิ้นนุ่มสัมผัสลงมาแค่เพียงนิดเดียวเท่านั้น เธอก็รู้สึกวาบหวามไปทั่วทุกอณูของร่างกาย โดยแอ่นกลางกายเข้าหาเขาอย่างลืมอาย ลิ้นร้อนยังคงทำหน้าที่ทั้งดูดทั้งเลียทั้งกินน้ำหวานของเธอที่พากันไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง ยิ่งเลียเท่าไหร่น้ำสีใสก็หลั่งไหลออกมามากขึ้นเท่านั้นจนเขาแทบจะกลืนไม่ทัน เพราะน้ำหวานของเธอออกมาเป็นจำนวนมากมาย แผล่บ! จ๊วบ! จ๊วบ! "พี่ภวินทร์ เฟรนด์ไม่ไหวแล้ว" ว่าแล้ว เขาก็ผละออกมาจากกลางใจสาวและเข้ามาคุกเข่าตรงกลางกายของเธอ พลางมือหนาจับเข่าของเธอให้อ้าออก ก่อนจะเลื่อนมือมาจับเข้าที่ท่อนเอ็นไซส์ห้าสิบแปดและจ่อไปยังร่องรักของเธอ "พี่ภวินทร์ ช่วยทำเบาๆนะคะ" เมื่อเธอเห็นตัวตนของเขาที่มีขนาดเกือบเท่าแขนของเธอ เธอจึงคิดว่าถ้าเข้ามาอยู่ในตัวเธอต้องเจ็บมากแน่ๆ "แค่เห็นของฉัน เธอก็กลัวเจ็บแล้วเหรอ" "ค่ะ" "อยากอมมันดูไหม เผื่อเธอจะชอบ" "คะ?" เธอทำหน้าสงสั