All Chapters of ลงทัณฑ์รักลวงหลอก: Chapter 21 - Chapter 30

ห้างสรรพสินค้า เมื่อสองสาวเข้ามาภายในห้างสรรพสินค้า ริชาจึงหันไปพูดกับนาลินที่เดินอยู่ข้างตัวเอง "ฉันอยากไปหาอะไรกินก่อนแล้วค่อยไปช้อปปิ้งกัน" "เอางั้นก็ได้ แล้วเธออยากกินอะไรล่ะ" นาลินถาม "วันนี้ฉันอยากกินสเต็กน่ะ" "งั้นก็ไปร้านสเต็กกัน" จากนั้น สองสาวก็พากันไปยังร้านสเต็กที่อยู่ชั้นถัดไป เมื่อเข้ามาภายในร้านก็เจอกับสรันที่นั่งกินสเต็กกับหญิงสาวคนหนึ่ง จึงทำให้นาลินคิดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้สินะที่ชื่อพลอยใสคนที่จะมาเป็นแฟนของเขาในอนาคต และเป็นว่าที่ลูกสะใภ้ของพ่อกับแม่เขา เมื่อเห็นดังนั้นนาลินจึงคิดไปถึงอดีตที่เคยเป็นแฟนปลอมกับเขา "เธออยากกินอาหารประเภทไหน" "พี่สรันเลือกเถอะค่ะ นาลินแล้วแต่พี่สรัน" "เธอชอบกินสเต็กไหม" "ก็ชอบค่ะ" "งั้นไปร้านสเต็กกันนะ" "เธออยากซื้ออะไรไหม" "ไม่อยากซื้อค่ะ" "เดี๋ยวฉันซื้อให้ ไม่ใช่ว่าจะให้เธอจ่ายเองหรอก" "นาลินก็ไม่อยากได้ค่ะ" "ซื้อเสื้อผ้าไหม" "ไม่ค่ะ" "งั้นก็ซื้อเครื่องประดับ" "ไม่เป็นไรค่ะ อย่าซื้อเลย" "ไปดูหนังกันไหม" "พอนาลินเรียนจบ พี่จะแต่งงานกับนาลินทันที" "แต่งงาน?" "ใช่ พี่จะแต่งงานกันเธอ" "พี่สรัน...คือนาลิน..." "มีอะไร

"วันนี้เธอก็เห็นพลอยใสแล้วนี่" "..." "เธอคิดว่าพลอยใสเหมาะสมกับฉันไหม" "เหมาะสมค่ะ" ตอบแบบฝืนใจ "ฉันก็คิดว่าเหมาะนะ" "คุณสรันรักคุณพลอยใสเหรอคะ" "ก็ในเมื่อเขาบอกว่ารักฉัน มันก็สมควรไม่ใช่เหรอที่ฉันจะต้องรักเขาตอบ" "..." เธอนิ่งพร้อมกับหัวใจดวงน้อยที่บีบรัดอย่างรุนแรง รู้สึกเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มแหลมทิ่มแทงข้างหัวใจ "ตั้งแต่ไหนแต่ไรมามีผู้หญิงเข้ามาบอกว่าชอบฉันตั้งมากมาย แต่ไม่เคยมีใครบอกว่ารักฉันสักคน มีแต่พลอยใสนี่แหละที่บอกว่ารักฉัน" "คุณสรันเชื่อเหรอคะว่าคุณพลอยใสรักคุณสรันจริงๆ" "เชื่อสิ เพราะตอนที่ฉันถามเขา เขาไม่หลบสายตาฉัน เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สายตาเด็ดเดี่ยวไม่ลอกแลกเหมือนกับใครบางคน" "..." ใครบางคนที่เขาว่าก็คือเธอนั่นเอง เธอคงหมดหวังแล้วสินะที่จะได้เขากลับคืนมา เขารักคนอื่นไปแล้วใช่ไหม เขาไม่มีเธอในหัวใจอีกแล้วใช่ไหม พอถึงเวลาเธอต้องไปจากเขาอีกครั้งเหมือนเมื่อสามปีก่อนใช่ไหม "ฉันคิดว่าคงไม่มีใครที่จะรักฉันจริงเหมือนกับพลอยใสแล้วละ" "ถ้านาลินจะบอกว่านาลินรักคุณสรันแล้วคุณสรันจะเชื่อไหมคะ" ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาเขาจะกระทำรุนแรงกับเธอ หรือพูดจาไม่ดีกับเธอ เธอแค่เส

สี่เดือนต่อมา เป็นเวลาสี่เดือนแล้วที่นาลินมาอยู่กับสรัน โดยหนึ่งเดือนให้หลังมานี้สรันจะเข้ามานอนกับนาลินทุกคืนและกอดเธอทุกคืน ในหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้เขาดูเปลี่ยนไปมาก เขาไม่พูดจาร้ายๆใส่เธอเหมือนเมื่อสามเดือนก่อน เขาเข้าครัวทำอาหารเองทุกวันก่อนออกไปทำงาน ทว่านาลินก็ยังไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งใจกับสิ่งที่เขาทำ เพราะตั้งแต่วันแรกที่เจอเขาที่โรงพยาบาลแล้วพาเธอมาที่นี่ เธอยังจำได้ดีว่าเขาทำอะไรกับเธอบ้าง รวมไปถึงคำพูดของเขาที่เสียดแทงหัวใจเธอมาตลอดสามเดือน ช่วงแรกๆเธอก็พอจะทำใจได้บ้างเพราะคิดว่าตัวเองเคยทำร้ายจิตใจเขามาก่อนเธอจึงทนให้เขาว่า แต่พอหลังๆมาคำพูดของเขาดูจะรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆจนเธอรู้สึกว่าใจเธอรับไม่ไหวแล้ว อย่าคิดว่าแค่มาทำดีกับเธอแค่เดือนเดียวแล้วเธอจะลืมได้ง่ายๆ เขาเป็นคนพูดไม่ได้จำและไม่ได้เจ็บเหมือนเธอ แต่เธอเป็นคนฟังยังจำได้ไม่เคยลืม พอนึกถึงคำที่เขาต่อว่าเธอทีไรหัวใจก็ยังมีความรู้สึกชาวาบขึ้นมาทุกที "ฉันไปทำงานก่อนนะ ตอนเย็นฉันจะรีบกลับมา" หลังจากที่ทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วสรันก็เข้าไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกมา เมื่อเห็นว่านาลินนั่งอยู่ในห้องรับแขก เรียวปากหยักสวยจึงเอ่ยบอ

หกเดือนต่อมา ครบกำหนดเวลาหกเดือนแล้วที่นาลินมาอยู่กับสรัน และสามเดือนเต็มกับการที่สรันทำดีกับนาลิน เขาพาเธอออกไปกินข้าวนอกบ้านบ่อยๆ เขาเอาอกเอาใจเธอสารพัดหวังให้เธอกลับมาเชื่อใจเขาอีกครั้ง แต่ทว่านาลินก็ยังมีท่าทีกับเขาเหมือนเดิมคือเธอจะไม่พูดกับเขาก่อน ต้องให้เขาพูดหรือถามก่อนเธอถึงจะพูดด้วย เนื่องจากว่าความรู้สึกที่เสียไปแล้วนั้นกว่าจะให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มันไม่ง่ายเลย เธอพยายามทำใจให้ลืม แต่คำพูดของเขานั้นมันก็แวบเข้ามาในหัวเธอเป็นระยะๆจนทำให้ความรู้สึกของเธอดรอปลงทุกทีเมื่อคำพูดที่เขาเคยต่อว่าเธอย้อนเข้ามาในสมอง สรันเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนแล้วเข้าไปสวมกอดร่างบอบบางของนาลินที่กำลังดึงผ้าปูที่นอนให้เรียบตึงอยู่ พร้อมกับหอมแก้มนุ่มๆไปหนึ่งที หมับ! ฟอดด "อุ๊ย! คุณสรัน" นาลินที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่ถึงกับตกใจเมื่อคนตัวสูงกอดและหอมแก้มของเธอจากทางด้านหลัง ตลอดสามเดือนที่ผ่านมาเขากอดและหอมแก้มเธอทุกวัน ก่อนออกไปทำงานตอนเช้าเขาจะกอดและหอมแก้มเธอทุกครั้ง พอกลับมาตอนเย็นเขาก็กอดและหอมแก้มเธออีก และรวมไปถึงก่อนนอนด้วย นาลินคิดในใจว่าเขาไม่เบื่อบ้างหรือไง "เมียใครหอมจังครับ" "ไม่รู้

คอนโด ด้วยความที่สรันโหยหาคนตัวเล็กมานาน เมื่อประตูคอนโดปิดลงสรันก็จัดการถอดชุดเดรสของนาลินออกไปจนร่างของเธอเปลือยเปล่า "จะทำเลยเหรอคะพี่สรัน" "อืม yedก่อนแล้วค่อยคุยกัน" ว่าจบ สรันก็อุ้มร่างสวยที่ไร้เสื้อผ้าปกปิดเข้าไปในห้องนอนแล้ววางลงบนเตียง เขาจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าสวย เลื่อนลงมามองสองเต้าอวบอิ่ม ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆจนถึงเนินเนื้ออวบสวยเกลี้ยงเกลาที่เขาหลงใหลคลั่งไคล้ สรันอดใจยังไม่ดูดเลียเนินเนื้อนูนก่อน เขาโน้มตัวลงไปจุมพิตริมฝีปากสีหวาน ขบเม้มเบาๆทั้งกลีบปากบนและกลีบปากล่างอย่างนุ่มนวล เรียวลิ้นหนาแทรกเข้าไปยังโพรงปากหอมหวานก่อนจะตวัดพันเกี่ยวกับลิ้นเล็กและสอดประสานกันอย่างเมามันจนทั้งคู่ส่งเสียงครางออกมา "อื้ม..." "อื้ม..." มือใหญ่คอยฟอนเฟ้นสองเต้ากลมกลึงสลับเปลี่ยนไปมา โดยนาลินเองก็แอ่นอกเข้าหามือสากด้วยความต้องการ เรียวปากหนาถอนจูบออกมาจากเรียวปากสีหวานของนาลินพลางซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นขาวเนียนสลับไปมาทั้งสองข้าง สรันค่อยๆเคลื่อนตัวลงมาโดยลิ้นหนาสัมผัสผิวกายนวลเนียนลงมาเรื่อยๆจนถึงสองเต้าอวบใหญ่ ริมฝีปากหยักได้ร