All Chapters of ลงทัณฑ์รักลวงหลอก: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อสองสาวมายืนอยู่ตรงหน้าของร่างสูงโดยเพื่อนของเขาอีกสองคนยืนอยู่ข้างละคน ริชาไม่รอช้าใช้ความแรดเอ่ยทักทายไปยังเจ้าของใบหน้าหล่อที่มีสีหน้านิ่งอยู่"สวัสดีค่ะพี่สรัน เจอกันอีกแล้วนะคะ" ริชาเอ่ยทักทายด้วยใบหน้าแป้นแล้นอย่างเห็นได้ชัด จนทำเอาสรันลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ส่วนเพื่อนของเขาอีกสองคนก็ยิ้มมองมาทางเธอ พวกเขาชินเสียแล้วกับการที่มีผู้หญิงเข้าหาเพื่อนของพวกเขา"พี่สรันกินข้าวเที่ยงหรือยังคะ ถ้ายังหนูขอไปกินพร้อมพี่นะคะ" ริชายังคงใช้ความแรดบวกกับความหน้าด้านเอ่ยปากชวน ผิดกับนาลินที่ตอนนี้อยากจะหายตัวออกไปจากตรงนี้เสียให้ได้ แต่ริชาก็จับมือเธอเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย"นะคะพี่สรัน ให้เกียรติพวกเราสองคนได้กินข้าวพร้อมพี่สักครั้งนะคะ" ริชาใช้น้ำเสียงและสายตาอ้อนวอนอย่างสุดความสามารถสรันที่ทนไม่ไหวจึงหันกลับมามองพร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ"ฉันไม่ชอบพวกแรด ทีหลังอย่ามาเข้าใกล้ฉันอีก จำเอาไว้" สรันเอ่ยพลางจ้องมองมายังริชาและนาลินซึ่งก้มหน้าอยู่จนคางเรียวฝังอยู่กลางหว่างอก ก่อนเจ้าของเรียวขายาวจะก้าวขาเดินออกไปอย่างไม่แยแสหลังจากที่ชายหนุ่มออกไปจ

มหาวิทยาลัย วันต่อมาวันนี้ริชาขับรถไปรับนาลินที่บ้านแล้วมาเรียนพร้อมกัน ในขณะที่นาลินกับริชากำลังลงจากรถนั้น รถสปอร์ตหรูสีดำของสรันก็เคลื่อนตัวเข้ามาจอดพอดี ทันทีที่ริชาเห็นเธอจึงไม่รอช้ารีบแจ้นเข้าไปหาเขาทันทีเมื่อร่างสูงเปิดประตูรถออกมา โดยนาลินนั้นยังยืนอยู่ที่เดิม ไม่กล้าเดินไปกับริชา เพราะกลัวว่าเขาจะว่ากลับมาอีก เธอจำได้ดีว่าเมื่อวานเขาพูดว่าอย่าไปเข้าใกล้เขาอีก"สวัสดีค่ะพี่สรัน แหมวันนี้ช่างบังเอิญจังเลยนะคะ มาถึงพร้อมกันเลย" ริชายิ้มกว้างเอ่ยพลางมีท่าทีระริกระรี้อย่างเห็นได้ชัด จนสรันจำต้องพูดออกมา"เธอไม่เหนื่อยบ้างเหรอที่เอาแต่ตามตื๊อฉันอยู่แบบนี้" เจ้าของใบหน้าหล่อพูดออกมาด้วยสีหน้าเอือมระอาปนรำคาญ"ไม่เหนื่อยเลยค่ะ เพราะหนูชอบพี่สรันมากจริงๆ" "แต่ฉันไม่ได้ชอบเธอ เข้าใจไหม""หนูจะต้องทำยังไงคะ พี่สรันถึงจะชอบหนูบ้าง""ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ทำยังไงก็ไม่ชอบ" เขาพูดแบบไร้เยื่อใย"หนูยอมเป็นของพี่สรันนะคะ""นี่เธอจะบ้าหรือไง อยู่ๆมาเสนอตัวให้ผู้ชาย""หนูยอมให้พี่สรันเอาหนูค่ะ หนูจะไม่เรียกร้องอะไรทั้งนั้น""เรียนหนังสือให้จบก่อนเถอะ แล้วค่อยมาพูดเรื่องนี้""ถึงหนูจะยังเรียนไม่จบ

ตอนเที่ยงหลังจากที่นาลินกับริชารับประทานอาหารกันเสร็จแล้วก็พากันมานั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนที่มักจะนั่งกันประจำ ก่อนที่ริชาจะหันบอกกับนาลิน"เมื่อวานเธอรับปากว่าจะช่วยฉันใช่ไหมนาลิน""ใช่ แล้วเธอจะให้เราช่วยอะไรล่ะ" นาลินถามด้วยใบหน้าแช่มชื่นพร้อมที่จะช่วย"ฉันจะให้เธอไปตื๊อพี่สรันอย่างที่ฉันเคยทำ""ฮะ! เธอจะให้เราไปตื๊อพี่สรันอะไรนั่นเหรอ เราไม่เอาด้วยหรอกริชา" นาลินอุทานด้วยความตกใจพร้อมส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ"เธอรับปากฉันแล้วนะนาลินว่าจะช่วย""เรื่องอื่นเราช่วยเธอได้ แต่เรื่องนี้เราช่วยเธอไม่ได้หรอกริชา""เธออย่าผิดคำพูดสินาลิน คำว่าช่วยเธอต้องไม่เลือกสิ ถ้ารับปากว่าช่วยก็คือช่วย เพราะเมื่อวานเธอไม่ได้มีข้อแม้นะ" ริชาใช้ความหัวหมอเข้าช่วย"แล้วทำไมเธอจะต้องให้เราทำเรื่องแบบนั้นด้วยล่ะ เธอก็รู้ว่าเราไม่สามารถทำได้ เรื่องไปตื๊อผู้ชายเราไม่เคยทำ และไม่คิดที่จะทำด้วย""ฉันอยากแก้แค้นพี่สรัน ฉันอยากให้พี่สรันเจ็บเหมือนกับที่ฉันเจ็บ""แล้วการที่ให้เราไปตื้อเขา เรียกว่าเป็นการแก้แค้นยังไงเหรอ""ฉันจะให้เธอไปตื๊อพี่สรัน และขอพี่สรันเป็นแฟน ถ้าเขายอมรับเธอเป็นแฟน นั่นแหละตรงตามเป้าหมายที่ฉันวางไว้

ด้านนาลินกับริชาทันทีที่นาลินหย่อนสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้ข้างริชา ริชาที่กำลังรอลุ้นจึงหันถามนาลินทันที"เป็นไงบ้างนาลิน เธอได้คุยกับพี่สรันไหม แล้วพี่สรันคุยอะไรกับเธอหรือเปล่า""ได้คุย" นาลินตอบด้วยสีหน้าเอื่อยๆไร้ซึ่งอารมณ์"ได้คุยอะไรกันบ้าง แล้วได้เรื่องว่ายังไงบ้าง บอกฉันมาเร็วๆ""เขายอมเป็นแฟนกับเรา""ฮะ! ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะง่ายขนาดนี้" ริชาเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ"ใช่ เราก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันแหละ""แล้วยังไงต่อ""เขาบอกว่าถ้าเป็นแฟนกันแล้วก็ต้องให้เขาไปรับไปส่งที่บ้าน เราบอกว่าไม่ต้องลำบาก แต่เขาก็ยังยืนกรานจะไปรับไปส่งเราท่าเดียวเลย แล้วทีนี้เราจะทำยังไงดีล่ะริชา""เธอต้องทำตามที่พี่สรันบอก เธอต้องให้เขาไปรับไปส่งเธอ และเธอก็ห้ามปฏิเสธด้วย""เราคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องมันจะกลับกลายเป็นแบบนี้""แล้วไม่ดีหรือไงมีคนไปรับไปส่งทั้งเช้าทั้งเย็น""เราอยากไปกลับเองมากกว่า""อย่าเรื่องมากนาลิน การที่พี่สรันเสนอมาแบบนั้น นั่นมันเท่ากับเข้าทางฉันเลยนะรู้ไหม""เข้าทางยังไง""ถ้าเกิดพี่สรันเขารักเธอหลงเธอจริงๆ เวลาเธอบอกเลิก เขาจะได้เจ็บปวดมากไง""เป็นไปไม่ได้หรอกที่เขาจะรักจ

หนึ่งเดือนต่อมา เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่นาลินมาอยู่กับสรัน โดยในหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้สรันจะไปมหาวิทยาลัยพร้อมกับนาลิน และตอนเย็นก็กลับพร้อมกัน วันไหนที่นาลินเรียนเช้าเขาเรียนบ่าย เขาจะไปส่งเธอแล้วกลับมาคอนโด ส่วนวันไหนที่เขามีเรียนเช้าแต่นาลินมีเรียนบ่าย นาลินจะไปมหาวิทยาลัยเอง และตอนเย็นเขาก็รับเธอกลับคอนโด ระยะเวลาหนึ่งเดือนที่เธออยู่กับเขา เขาจะคอยเอาอกเอาใจเธอ เรื่องอาหารการกินเขาจะถามเธอตลอดว่าอยากกินอะไรก็บอกจะได้พาไปกิน ถามเรื่องการเรียนว่าหนักไหม เครียดไหม เอาใจใส่ทุกอย่างจนเธอรู้สึกละอายใจ เมื่อนึกว่าตัวเองเข้าหาเขาด้วยความไม่บริสุทธิ์ใจ เข้าหาเขาเพราะจงใจหลอกลวงเขา "พรุ่งนี้เป็นวันหยุดเธออยากไปเที่ยวที่ไหน เดี๋ยวพี่พาไป" สรันเปิดประตูออกจากห้องนอนมาเอ่ยถามนาลินที่นั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มใจดี มาอยู่กับเขาได้สองอาทิตย์เขาก็พูดแทนตัวเองว่าพี่ และเธอรู้สึกได้ว่าเขาเป็นผู้ชายที่อบอุ่นมาก อยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจ เขาให้เกียรติเธอ ไม่เคยฉวยโอกาสกับเธอ มีก็แค่จับมือเวลาไปเดินเที่ยวแค่นั้น เขาเป็นสุภาพบุรุษมาก ถ้าไม่มาอยู่กับเขาคงไม่รู้หรอกว่