ลงทัณฑ์รักลวงหลอก

สรัน อายุ 25 ปี

ลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่อยู่ในกรุงเทพมหานคร และในจังหวัดอื่นๆ

"พวกสิบแปดมงกุฎอย่างเธออย่าหวังว่าจะได้เป็นเมียฉัน เธอเป็นได้แค่ที่ปลดปล่อยน้ำกามของฉันเท่านั้นแหละ"

นาลิน อายุ 21 ปี

เธออยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่เรียนอยู่ปีหนึ่ง และหาเงินเลี้ยงตัวเองตั้งแต่นั้นมา

.

.

.

.

ตัวอย่างนิยาย

"เอ่อ...พี่สรันคะ นาลินขอถามอะไรพี่สรันหน่อยจะได้ไหมคะ"

"ถามอะไร"

"พี่สรันมี...เอ่อ...มี ฟ แฟนหรือยังคะ"

"หึ ถามทำไม"

"นาลินอยากรู้ค่ะ"

"เธอชอบฉันเหรอถึงได้ถาม"

"เอ่อ...ค่ะ นาลินชอบพี่สรันค่ะ"

"ถ้าฉันบอกว่าฉันยังไม่มีแฟน เธออยากจะเป็นแฟนกับฉันหรือไง"

"ถ้าเป็นไปได้ก็ดีค่ะ"

"ตกลง ฉันจะลองคบเธอเป็นแฟนดูก็แล้วกัน"

.

.

.

.

"เธอกับเพื่อนของเธอวางแผนเข้ามาหลอกฉันใช่ไหมนาลิน" สรันถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก สายตาที่จ้องมองเธอนั้นแข็งกระด้าง ไร้แววตาอบอุ่นที่เขาเคยมองเธอ

"..." เธอไม่กล้าเงยหน้าสบตาเพราะความละอาย พยักหน้ายอมรับความจริงกับสิ่งที่ตัวเองทำ

"เลวมาก"

อึก นาลินกลืนน้ำลายลงคอดังอึก ข้างในสั่นสะท้านเมื่อได้ยินคำพูดที่เขาต่อว่าเธอ แต่เธอก็ไม่ได้โกรธเขาแม้แต่น้อย เพราะรู้ว่าตัวเองทำเรื่องที่ผิด เข้ามาหวังหลอกเขาตั้งแต่แรก เขาจะว่าเธอเลวมันก็สมควร

"ฉันไม่คิดเลยนะว่าผู้หญิงที่ดูไม่มีพิษไม่มีภัยอย่างเธอจะร้ายได้ถึงขนาดนี้ ใจเธอดำมากนาลิน ฉันหน้ามืดตามัวหลงรักเธอเข้าไปได้ยังไง"

"..."

.

.

.

.

"ฉันมีความสุขที่เห็นเธอเจ็บปวดและร้องโอดโอยแบบนี้ นี่สิคือสิ่งที่ฉันต้องการ"

"โอ๊ย! ไม่ไหวแล้ว อย่าทำแบบนี้เลย ฮึก ฮือ..."

"ไม่ไหวก็ตายไปเลยสิ"

"ถ้านาลินตายคุณสรันจะหายแค้นใช่ไหมคะ"

"เออ!"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง

"ช่วงนี้เป็นไงบ้างนาลิน รายได้ในแต่ละเดือนที่หามาได้พอค่าใช้จ่ายกับจ่ายค่าหนี้หรือเปล่า" ริชาเอ่ยถามนาลินที่นั่งเก้าอี้ม้าหินอ่อนอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความเป็นห่วง

"..." เจ้าของใบหน้าใสถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจพร้อมกับส่ายหน้าตอบกลับเพื่อนสาวคนสนิทออกไป

นาลินทำงานในร้านอาหารหลังจากเลิกเรียนตั้งแต่พอเริ่มขึ้นปีหนึ่งจนมาถึงปัจจุบัน รวมเวลาก็หนึ่งเทอมแล้ว ก่อนหน้านั้นเธอไม่ต้องทำงานหาเงินเอง เพราะพ่อเป็นคนทำงานหาเงินให้เธอได้ใช้และได้เรียนหนังสือ

จนกระทั่งเธอเรียนจบมอหก พ่อเธอก็เสียชีวิตด้วยภาวะโรคหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน หลังจากนั้นมาเธอก็ต้องทำงานหาเงินเลี้ยงตัวเอง และต้องจ่ายหนี้นอกระบบที่พ่อเธอไปกู้มาด้วย เธอก็เพิ่งรู้ว่าพ่อไปกู้เงินนอกระบบหลังจากที่พ่อเธอเสียแล้ว เพราะเจ้าหนี้ตามมาทวงถึงบ้าน

ลำพังเฉพาะค่าใช้จ่ายส่วนตัวเธอก็หาใช้พออยู่หรอก แต่พอต้องจ่ายหนี้ที่มีดอกเบี้ยแพงด้วยแล้ว เธอจึงแทบไม่พอใช้เลย

นาลินอาศัยอยู่กับพ่อมาตั้งแต่เธอสองขวบ เพราะแม่เสียชีวิตจากเส้นเลือดในสมองแตกเฉียบพลัน

"เออนาลิน เธอเคยเห็นพี่สรันที่เรียนอยู่คณะวิศวะปีสี่ไหม ที่หล่อสุดในคณะอ่ะ"

"ไม่เคยเห็น ทำไมเหรอริชา"

"ฉันชอบพี่สรันตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นแล้วละ" ริชาเห็นสรันตั้งแต่วันแรกที่เธอเข้ามาเรียนที่นี่ จนกระทั่งตอนนี้เธอเรียนอยู่ปีหนึ่งเทอมสองเข้าไปแล้ว เธอก็ยังชอบเขาอยู่ และยิ่งจะชอบมากขึ้นเรื่อยๆ

เธอเคยเข้าไปทักทายเขา แต่เขามองเธอนิ่ง แล้วก็เดินผ่านไปโดยไม่ได้เหลียวหลังหันมามองเธอแม้แต่นิดเดียว

'สวัสดีค่ะพี่สรัน หนูชื่อริชานะคะเรียนอยู่ปีหนึ่ง" ริชาเอ่ยทักทายคนตัวสูงที่ยืนพิงกำแพงสูบบุหรี่อยู่

'...' ร่างสูงที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ด้านหลังอาคารเรียนตวัดหางตามามองหน้าของเธอนิ่ง ก่อนจะดึงสายตากลับไปตามเดิมแล้วสูบบุหรี่ต่อ โดยไม่ได้สนใจหญิงสาวที่มายืนหน้าระรื่นหวังจะจีบเขา

เขาชินกับเหตุการณ์แบบนี้มานานแล้ว ตั้งแต่อยู่ปีหนึ่งจนถึงปัจจุบันมีผู้หญิงเข้าหาเขาแบบนี้ตลอด แต่เขาไม่เคยใส่ใจ เขาไม่ชอบผู้หญิงแรดริอาจจีบผู้ชายก่อน

'หนูชอบพี่สรันนะคะ ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเลยค่ะ' เธอเอ่ยพลางเอียงหน้าไปมองยังเสี้ยวหน้าอันหล่อเหลาของเขาด้วยความคลั่งไคล้

'...' เขาถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายกับเหตุการณ์เดิมๆ ก่อนจะโยนบุหรี่ลงพื้นแล้วขยี้ด้วยฝ่าเท้าที่ห่อหุ้มด้วยรองเท้าผ้าใบสีขาวแบรนด์ดัง และสาวเท้าเดินออกไปจากตรงนั้นด้วยความรำคาญใจที่อุตส่าห์มาอยู่ในที่เงียบๆแล้วเชียว แต่ยังจะมีมารมากวนใจให้หงุดหงิดอีก

ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวที่ริชาเข้าหาเขาและสารภาพว่าชอบเขา ผ่านไปหนึ่งเทอมที่เธอพยายามใช้ความแรดเข้าหาเขา แต่ทุกครั้งเขาก็มีท่าทีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เขาทำเหมือนกับว่าเธอไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น จนเธอรู้สึกเจ็บใจที่เขาทำเย็นชากับเธอราวกับว่าเธอไม่ใช่คน ทั้งที่เธอก็ไม่ใช่คนขี้เหร่อะไร

"ฉันเคยสารภาพว่าชอบเขาตั้งหลายครั้งนะ แต่เขาก็ไม่เคยสนใจจะชายตามามองฉันเลยสักครั้ง" ตอนที่เธอเข้าหาเขา เธอจะไปคนเดียวโดยที่ไม่ได้ชวนนาลินไปด้วย

"เขาอาจจะมีแฟนแล้วก็ได้นะริชา" นาลินเอ่ยขึ้น

"ฉันว่าพี่สรันเขาคงไม่มีแฟนหรอก ถ้ามีเขาต้องควงให้เห็นบ้างสิ"

"เขามีแฟนแล้วแต่เขาอาจจะไม่ให้ใครรู้ก็ได้นะริชา"

"แต่ฉันว่าไม่น่าจะมี"

"ทำไมเธอถึงได้ชอบเขามากขนาดนั้นล่ะ"

"ก็พี่สรันคือไทป์ที่ฉันชอบ เขามีเสน่ห์ เขาเท่ห์อ่ะ จะยืนจะเดิน หรือจะนั่งเขาก็ดูเท่ห์ไปหมด ท่าทางการสูบบุหรี่เขายังดูเท่ห์เลยนะนาลิน" ริชาพูดด้วยสายตาเพ้อฝัน

"เราว่าเธอจะเป็นเอามากนะริชา" นาลินเอ่ยพลางส่ายหัวระอาในความคลั่งผู้ชายของเพื่อน

"ก็ฉันชอบพี่สรันนี่ ไม่เหมือนเธอ ไม่เห็นจะชอบใคร"

"เราไม่มีเวลาไปมองใครหรอก ในแต่ละวันทั้งเรียนทั้งทำงานเวลาก็แทบจะไม่พออยู่แล้ว"

"ฉันจะทำยังไงดีนะนาลิน ถึงจะให้พี่สรันหันมาสนใจฉันบ้าง"

"เรื่องแบบนี้เธออย่าถามเราเลย เพราะเราก็ไม่รู้จริงๆ ถ้าเป็นเรื่องเรียนเราให้คำแนะนำเธอได้"

"ฉันไม่มัวแต่เรียนเหมือนเธอหรอกนาลิน ฉันน่ะมันแรดเธอก็รู้ไม่ใช่เหรอ"

"อืม"

ในขณะที่ทั้งสองนั่งคุยกันอยู่นั้น ร่างสูงที่อยู่ในการสนทนาก็เดินมากับเพื่อนสนิทอีกสองคน ริชาที่เห็นแบบนั้นจึงไม่รีรอรีบลุกจากเก้าอี้โดยคว้ามือของนาลินให้ไปกับตัวเองด้วย นาลินที่ไม่รู้อะไรเลยถึงกับตกใจ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความฉงนสนเท่ห์ จึงเอ่ยถามกลับไปด้วยความที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่

"เธอจะพาเราไปไหนเหรอริชา"

"ฉันจะไปหาพี่สรัน พี่สรันเดินมาโน่นแล้ว" ริชาบอกพลางบุ้ยปากไปยังทางที่สรันเดินมา นาลินที่ได้ยินเช่นนั้น จึงมองไปยังชายหนุ่มที่กำลังเดินมาทางนี้ ก่อนจะหันมาพูดกับริชา

"เธอไปคนเดียวเถอะริชา ถ้าเธอไปจีบเขาเราไม่ไปกับเธอด้วยหรอกนะ"

"เถอะน่า ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อย" ว่าแล้ว ริชาก็ลากนาลินให้ไปกับตัวเอง โดยนาลินไม่ได้เต็มใจแม้แต่น้อยเลย