All Chapters of ลงทัณฑ์รักลวงหลอก: Chapter 11 - Chapter 20

ห้าเดือนผ่านไป เป็นเวลาห้าเดือนแล้วที่นาลินมาอยู่กับสรัน ความรักที่สรันมีให้นาลินนั้นนับวันก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ในใจของสรันนั้นคิดอยากจะครอบครองร่างกายของเธอให้เธอมาเป็นของเขา แต่ทว่าเขาต้องข่มความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ ไม่อยากล่วงเกินเธอไปมากกว่ากอดและหอมแก้ม เขาอยากให้เกียรติเธอ เขาอยากให้เธอพร้อมกว่านี้เขาถึงจะทำ เพราะถ้าเป็นตอนนี้เธอคงปฏิเสธเขาเป็นแน่ ขนาดเขากอดกับหอมแก้ม เธอก็ยังหวงตัวอยู่เหมือนเดิม ฟอดด เสียงของสรันที่ฝังจมูกลงไปบนพวงแก้มอมชมพูของนาลินดังขึ้น โดยที่เจ้าของแก้มเนียนใสไม่ได้รู้ตัวเลย "พี่สรัน! เล่นทีเผลออีกแล้วนะคะ" นาลินที่นั่งอยู่บนโซฟาหันไปทำหน้าไม่พอใจใส่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างตัวเอง "ถ้าพี่ขอหอมดีๆแล้วเธอจะให้พี่หอมเหรอ" เขาเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มละมุนละไม "ไม่ให้ค่ะ" "เพราะแบบนี้ไงพี่ถึงต้องขโมยจูบเธอ" "มันบ่อยเกินไปค่ะ" "แค่วันละสามเวลาเช้าเย็นและก่อนนอน ถือว่าไม่บ่อยหรอกนะ" "สามครั้งพี่ยังเรียกว่าไม่บ่อยอีกเหรอคะ" "กลัวแก้มช้ำเหรอ" "..." เธอไม่พูดพร้อมกับทำหน้าบึ้งตึงใส่ พลางคิดในใจว่าแค่มาทำตัวเป็นแฟนหลอกๆ แต่กลับเปลืองตัวชะมัด ทั้งโดนกอด โดน

สามปีต่อมา ตอนนี้นาลินเรียนจบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลังจากที่เธอออกมาจากคอนโดของพี่สรันในวันนั้นเมื่อสามปีก่อน เธอก็ไม่ได้ข่าวคราวเกี่ยวกับพี่สรันอีกเลย และเธอก็ไม่ได้ให้ความสนใจด้วย แต่ทว่าภายในใจของเธอไม่เคยลืมเรื่องที่เธอทำผิดต่อเขาได้เลย เรื่องนั้นมันก่อกวนใจเธออยู่ตลอดเวลา พอนึกถึงหน้าของเขาในวันนั้น เธอรับรู้ได้ว่าเขาเจ็บปวดมากแค่ไหน ครืด~ 'ว่าไงริชา' 'อยู่ไหน' 'อยู่บ้าน' 'วันนี้ฉันอยากออกไปเที่ยวอ่ะ เธอจะไปกับฉันไหม' 'วันนี้เราไม่อยากออกไปไหนเลย อยากอยู่บ้านมากกว่า' 'งั้นฉันไปช้อปปิ้งคนเดียวก็ได้' 'เอาไว้วันหลังก็แล้วกันนะริชา' 'อืมไม่เป็นไร เออนาลิน ฉันรู้มาว่าหลังจากที่พี่สรันเรียนจบจากที่นี่ เขาก็ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศเลย' 'อ๋อ' 'ฉันว่าที่เขาไปเรียนต่อที่ต่างประเทศก็เพราะว่าเขาอกหักจากเธอนั่นแหละ' '...' เธอนิ่งไม่อยากจะพูด เพราะแค่ได้ยินที่ริชาพูดไปถึงเรื่องนั้น มันยิ่งตอกย้ำให้เธอรู้สึกผิดไม่รู้จักจบสิ้น 'เธอยังรู้สึกผิดกับพี่สรันอยู่อีกเหรอนาลิน' 'ใช่ ตลอดระยะเวลาสามปีที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนเลยที่เราจะไม่คิดไปถึงเรื่องที่เราไปหลอกเขา' 'ตอนนั้นฉันผิดเองแหละที่

"คุณสรัน นาลินเจ็บ..." ตอนนี้ด้านในของเธอเหมือนโดนมีดกรีดแล้วเอาเกลือทา มันรู้สึกปวดแสบปวดร้อนมากเกินจะบรรยาย "เจ็บสิดี เพราะฉันอยากเห็นเธอเจ็บปวด" เขาพูดด้วยแววตาโกรธแค้นเมื่อนึกย้อนไปถึงหกเดือนที่เขาอยู่กับเธอนั้น แท้ที่จริงมันเป็นเรื่องโกหกหลอกลวงทั้งนั้น เธอหลอกเขาอยู่ตลอดเวลา โดยที่เขากลายเป็นคนโง่ในสายตาของเธอ ทั้งที่ผ่านมาเขาไม่เคยเสียโง่ให้กับผู้หญิงคนไหน แต่สุดท้ายกลับเสียโง่ให้เธอ เพราะคิดว่าเธอไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่พยายามเข้าหาเขาตลอดเวลา หลังจากที่เขาคิดไปถึงความทรงจำเก่าที่แย่อยู่ครู่หนึ่ง เอวสอบก็เริ่มขยับเข้าออกเร็วขึ้นโดยไร้ซึ่งความอ่อนโยน ท่อนเอ็นยาวใหญ่กระแทกกระทั้นเข้าออกอย่างหนักหน่วงรุนแรง เมื่อนึกไปถึงอดีตที่ปวดร้าวในใจ เอวหนาสาวเข้าสาวออกอย่างดุเดือดเลือดพล่านโดยไม่คิดว่าคนที่นอนอยู่ใต้ร่างของตัวเองนั้นจะเจ็บปวดเพียงใด เขาไม่แคร์ว่าเธอจะเจ็บปวดมากแค่ไหน เพราะเขาคิดว่าสามปีที่ผ่านมาเขาเจ็บมากกว่าเธอ ส่วนเธอเจ็บแค่ร่างกายเท่านั้น ส่วนเขาสิเจ็บใจ ซึ่งมันทรมานมากกว่าเจ็บร่างกายไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า สะโพกสอบกระหน่ำแทงใส่ร่องฝืดที่ปราศจากน้ำหล่อลื่นอย่างรุนแร

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา วันแรกเขาบอกเธอว่าจะไม่กินของที่เธอทำ แต่ทำไปทำมาหนึ่งอาทิตย์ที่เธอมาอยู่กับเขา เขาก็กินของที่เธอทำทุกวัน "เธอจะโทรหาเพื่อนเธอก็ได้ แต่ห้ามออกไปไหนกับเขา" เจ้าของใบหน้าหล่อละมุนในชุดสูทที่จะออกไปทำงานเอ่ยบอกกับหญิงสาวที่กำลังทำอาหารอยู่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา นัยน์ตาแล้งอารมณ์ "ขอบคุณค่ะคุณสรัน" นาลินละจากงานที่ทำอยู่แล้วหันมาขอบคุณเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแววตาเป็นประกายเต็มไปด้วยความดีใจ "กับข้าวเสร็จหรือยัง" "อีกห้านาทีค่ะ" "ฉันจะออกไปรอข้างนอก" พูดจบ ร่างสูงก็หมุนตัวออกจากห้องครัว ทว่า... "คุณสรันคะ" "..." เขาชะงักแล้วหันมาเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่ามีอะไร "ถ้าริชาถามว่านาลินอยู่ที่ไหน..." เวลาที่ริชาโทรหาเธอ ริชาจะถามว่าอยู่ที่ไหนทุกครั้งที่โทรมา และเธอก็ไม่อยากโกหกว่าอยู่ที่บ้าน ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วอยู่ที่นี่ "ก็บอกไปสิว่าอยู่กับฉัน และบอกให้หมดว่าที่มาอยู่กับฉันเพราะเหตุผลอะไร เพราะให้เพื่อนเธอได้รู้ด้วยไงว่าการที่ทำผิดต้องเจอกับอะไร" "ค่ะ" "รีบทำเข้าสิ ฉันจะรีบไปทำงาน" "ค่ะ" จากนั้น สรันก็ออกจากห้องครัวไป ก่อนที่นาลินจะจัดการทำอาหารจนเสร็จและยกออกไปวางให้เข

สองเดือนต่อมา เป็นเวลาสองเดือนแล้วที่นาลินมาอยู่กับสรัน ในระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมานี้สรันก็ยังมีท่าทีมึนตึงกับเธอเหมือนเดิม ไม่เคยมีรอยยิ้มให้เธอเหมือนตอนที่เป็นแฟนปลอมกัน เขาจะเข้ามามีอะไรกับเธอติดต่อกันสามวันและหยุดหนึ่งวัน หรือบางทีก็ติดต่อกันสี่วันรวดก็มี พอเสร็จเรื่องนั้นเขาก็กลับไปนอนห้องของเขา โดยที่เขาไม่เคยถามว่าเจ็บไหมหรืออะไร จนเธอนึกน้อยใจบ้างในบางครั้ง แต่เธอต้องทำใจไม่ให้น้อยใจเขา และเธอก็นึกว่าที่เขาทำเฉยเมยกับเธอแบบนั้นมันก็สมควรแล้วที่เธอจะได้รับ เธอไม่สมควรได้รับการเอาใจใส่จากเขาอีกแล้ว ด้านสรัน สองเดือนแล้วที่พลอยใสเป็นเลขาให้กับสรัน นับวันพลอยใสก็เริ่มสนิทกับสรันมากขึ้น เธอรู้สึกได้ว่าสรันพูดดีและใจดีกับเธอ ด้วยความใจดีของเขาพลอยใสจึงมีความรู้สึกว่ารักเขาเข้าแล้ว ครั้งแรกที่เธอเห็นเขา เธอรู้สึกว่าชอบเขามาก แต่พอได้ทำงานด้วยกันทุกวัน ได้พูดคุยกันทุกวัน ถึงแม้ว่าจะเป็นเรื่องงานก็ตาม ตอนนี้เธอรู้สึกรักเขา ซึ่งเธอสามารถพูดได้เต็มปากว่าเธอรักเขาโดยไม่อาย และวันนี้พิพัทธ์ก็เรียกให้เธอเข้าพบ เพื่อที่จะคุยธุระส่วนตัว ก๊อก! ก๊อก! แกร่ก! พลอยใสเปิดประตูเข้ามาให้ห้อง