Semua Bab รักลับสัมพันธ์ร้าย: Bab 21 - Bab 30

เมื่อร่างสูงถอดเสื้อผ้าของร่างบางออกจนหมด จากนั้นก็มาจัดการถอดของตัวเองต่อ ไม่นานร่างหนาก็เปลือยเปล่าต่อหน้าเธอ จนใบหน้าใสต้องหันหน้าหนีไปอีกทาง เพราะไม่อยากมองอาวุธลับของคนตัวสูงที่จะใช้จัดการเธอ "ทำไม กลัวเหรอ..." ปากหนาเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าหญิงสาวหันหน้าหนี ตอนที่เห็นแก่นกายขนาดใหญ่เกินมาตรฐานของเขา "...มองให้ชินซะสิ เพราะอีกไม่กี่นาที มันจะเข้าไปอยู่ในตัวเธอ" พูดจบ ใบหน้าหล่อก็โน้มตัวลงไปใกล้กับใบหน้าสวย ริมฝีปากหนาบดจูบริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยน ครั้งนี้ร่างบางไม่คิดจะต่อต้าน เธอรู้ดีว่าถึงจะต่อต้านไป เขาก็ไม่ปล่อยเธอไปอย่างแน่นอน แถมยังต้องเจ็บตัวอีกต่างหาก ริมฝีปากหนาบดจูบริมฝีปากบางอย่างละเมียดละไมอยู่เนิ่นนาน จากนั้นจึงเคลื่อนตัวต่ำลงมาดูดเม้มซอกคอหอมกรุ่นอย่างไม่รุนแรงนักแต่ก็ไม่ได้อ่อนโยนซะทีเดียว ด้วยอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านในกายตอนนี้มันมากเหลือเกิน "อื้อ อย่าดูดแรง เดี๋ยวเป็นรอยอีก" เรียวปากเล็กบอกเมื่อรู้สึกว่าคนตัวสูงดูดแรง จนรู้สึกเจ็บ "จะพยายาม" ใบหน้าหล่อผละออกจากซอกคอเล็กแล้วบอกออกไป จากนั้นก็ก้มลงไปซุกไซ้ดูดเม้มต่อ ทว่าครั้งนี้ลดความรุนแรงลง อย่างที่คนตัวเล็กขอ เ

บริษัท "ความสัมพันธ์ระหว่างแกกับหนูจัสมิน ตอนนี้ไปถึงขั้นไหนกันแล้ว" ผู้เป็นพ่อที่นั่งฝั่งตรงข้ามเอ่ยถามลูกชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ในห้องทำงานหรู "เป็นเพื่อน เป็นพี่เป็นน้องกันครับ" เจย์อาร์ตอบผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "แกกับหนูจัสมิน เป็นได้แค่เพื่อนอย่างนั้นเหรอ ไม่สามารถพัฒนาไปเป็นคนรักได้ใช่ไหม" "ครับ ผมกับจัสมินเป็นได้แค่นั้นจริงๆ แล้วพ่อก็เลิกล้มความตั้งใจที่จะจับคู่ให้ผมสักที" "ฉันไม่เลิกล้มความตั้งใจง่ายๆหรอก ฉันจะหาผู้หญิงคนใหม่ให้กับแก ฉันจะหาผู้หญิงที่มีฐานะดี มีชาติตระกูลมาเป็นเมียของแก" "พ่อไม่ต้องหามาให้ผมหรอก เพราะถึงยังไง ผมก็ไม่มีวันที่จะรักผู้หญิงที่พ่อหามาให้ผมเด็ดขาด" "ฉันก็ไม่มีวันยอมที่จะให้แกไปคว้าผู้หญิงที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาเป็นเมียเด็ดขาด" "เรื่องนี้ พ่ออย่ามายุ่งกับผมเลยครับ ผมจะเลือกเองว่าใครที่ควรจะมาเป็นภรรยาของผม ถึงเขาจะเป็นใคร รวยจนไม่สำคัญ แต่ถ้าผมรักเขา พ่อก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาบังคับผมไม่ให้รักเขา" "ช่างรักกันจริงจริ๊ง" ชายวัยกลางคนพูดพลางแสยะยิ้มมุมปาก "พ่อพูดแบบนี้ หมายความว่ายังไง" เจย์อาร์เอ่ยถามพ่อด้วยความรู้สึกคลางแคลงใจ เมื่อ

คอนโด หลังจากที่พัฟพายรับประทานอาหารเสร็จ เจย์อาร์ก็จัดการเก็บเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวของพัฟพายใส่กระเป๋า ก่อนที่จะออกมาจากอพาร์ทเม้นท์ เพื่อมาอยู่คอนโดกับเจย์อาร์ "พัฟคงยังไม่รู้ ว่าจัสมินเขามีแฟนแล้วนะ" เจย์อาร์บอกพัฟพายที่นั่งอยู่บนเตียงนอนซึ่งมีเขานั่งอยู่ด้านข้าง "จริงเหรอคะพี่เจย์อาร์" ใบหน้าเรียวใสหันมาถามร่างสูง "จัสมินบอกพี่วันนี้ ตอนที่พี่เข้าไปหาพัฟที่บริษัท" "แฟนคุณจัสมินเป็นใครคะพี่เจย์อาร์" "เพื่อนพัฟนั่นแหละ" "เพื่อนพัฟ? พีพีน่ะเหรอคะ" "ใช่" "เสือซุ่มจริงๆนะพีพีเนี่ย" พัฟพายพึมพำพลางยิ้มออกมาโดยไม่ได้คิดอะไร "พี่ดีใจนะ" ในขณะที่พัฟพายพึมพำอยู่นั้น เจย์อาร์ก็เอ่ยขึ้น "คะ?" "พี่ดีใจ แล้วก็โล่งใจที่นายพีพีอะไรนั่นมีแฟน" "ทำไมคะ" "เพื่อนของพัฟจะได้ไม่ต้องมาวอแวกับพัฟสักทีไง" "พัฟไม่ได้คิดอะไรกับพีพีค่ะ" "แต่เพื่อนพัฟคิด พี่รู้ พี่ดูออก" "ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอกค่ะพี่เจย์อาร์ ถึงพีพีจะคิดกับพัฟยังไง แต่พัฟไม่ได้คิดแบบที่พีพีคิด มันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกค่ะ" "คืนนั้นตอนที่พี่ออกมาจากห้องพัฟ นายนั่นมาเห็นเข้าพอดี" "พีพีเห็นเหรอคะ" "อืม แล้วพี่ก็บอกไปแล้วว

วันต่อมา "อื้อ" เสียงงัวเงียของร่างบางที่เพิ่งรู้สึกตัวตื่น ก่อนที่จะค่อยๆลืมตาขึ้นมา จึงได้เห็นร่างสูงคุ้นเคยเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดลำลองเสื้อยืดแบรนด์หรูสีขาวกับกางเกงขายาวราคาแพงสีเข้ม "ตื่นแล้วเหรอ" คนตัวสูงเอ่ยถามยังร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง "พี่เจย์อาร์ตื่นเร็วจังเลยนะคะ แล้วทำไมไม่ปลุกพัฟด้วยคะ" "พัฟเพิ่งโดนหนักมาเมื่อคืน พี่ก็เลยไม่อยากปลุก พี่อยากให้พัฟนอนพักผ่อนเอาแรงให้เต็มที่" ร่างสูงเอ่ยบอกพลางเดินมานั่งข้างคนตัวเล็ก "แต่วันนี้พัฟตั้งใจจะไปทำงานนะคะ เพราะพัฟหยุดมาหลายวันแล้ว" "ไม่เป็นไรหรอก พี่โทรไปลากับจัสมินให้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยไปทำนะ" "วันนี้พี่เจย์อาร์ไม่ออกไปข้างนอกเหรอคะ" "วันนี้พี่จะอยู่กับพัฟ พี่จะไม่ไปทำงาน" "อู้งานเหรอคะ" "อื้อ จะเรียกว่าอู้ก็ได้นะ เพราะพัฟนั่นแหละ ที่ทำให้พี่ไม่อยากไปทำงาน อยากอยู่กับพัฟทั้งวันทั้งคืนเลย" "ทำไมคะ" "ก็เพราะว่าพี่ทั้งรักทั้งหลงพัฟจะแย่อยู่แล้ว พี่หลงจนไปไหนไม่ถูกแล้วรู้ไหม" ปากหนาบอกร่างเล็กพร้อมกับก้มลงไปกดจูบยังเรียวปากบางด้วยความหมั่นเขี้ยว จุ๊บ "อื้อ เมื่อคืนยังไม่พออีกเหรอคะ" เสียงหวานร้องออกมา เ

บ้านเจย์อาร์ เมื่อเจย์อาร์กับพัฟพายลงมาจากรถ ทั้งสองก็พากันเดินเข้ามาภายในบ้าน โดยที่มือหนาจับมือบางของคนตัวเล็กเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ก่อนที่จะเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ซึ่งตอนนี้ดารณีนั่งรอทั้งสองคนอยู่ก่อนแล้ว เพราะเจย์อาร์ได้โทรมาบอกล่วงหน้า ว่ามีข่าวดีจะมาบอกในตอนเย็น "สวัสดีครับแม่" เจย์อาร์ยกมือไหว้แม่ ก่อนที่จะเข้าไปนั่งบนโซฟาด้านข้างดารณี "สวัสดีค่ะคุณท่าน" ตามด้วยเสียงหวานของพัฟพาย พร้อมกับยกมือไหว้หญิงวัยกลางคนด้วยความนอบน้อม ก่อนที่จะเข้าไปหย่อนตัวนั่งลงบนพื้นข้างดารณี "ทำไม่ถึงลงไปนั่งตรงนั้น มานั่งบนโซฟานี่มา" ดารณีเอ่ยบอกกับหญิงสาวเมื่อเห็นว่าเธอไปนั่งลงบนพื้นอย่างที่เคยทำ "คือพัฟชินค่ะคุณท่าน" หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้กับดารณี "ยังอีก ยังไม่ขึ้นมานั่งข้างบนอีก ลุกขึ้นมานั่งข้างพี่เขาสิ" ดารณีเอ่ยดุหญิงสาวแต่ไม่ได้จริงจังอะไร "ได้ค่ะคุณท่าน" ว่าแล้วร่างเล็กก็ลุกจากพื้น ก่อนที่จะมานั่งข้างคนตัวสูงที่กำลังนั่งยิ้มอ่อนๆให้กับความมีสัมมาคารวะเรียบร้อยน่ารักของคนรัก "แล้วก็ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณท่านแล้วนะ ต่อไปนี้เรียกฉันว่าแม่" ดารณีเอ่ยบอกกับหญิงสาว "ได้ค่ะ คุณท่าน...เอ