รักลับสัมพันธ์ร้าย

เจย์อาร์ อายุ 26 ปี

ถ้าเขาได้รักใครแล้ว จะรักเดียวใจเดียวและมั่นคงในความรัก

 

พัฟพาย อายุ 22 ปี

เธอเป็นลูกคนใช้ในบ้านของเจย์อาร์ นิสัยดี เรียบร้อย ขี้เกรงใจ

.

.

.

.

ตัวอย่างนิยาย

"อ๊ะ! คุณเจย์อาร์ คุณจะทำอะไร" ดวงตากลมสวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนกบวกกับความกลัว เมื่อร่างแกร่งขึ้นมาคร่อมทับร่างเธอเอาไว้แน่น

"ฉันก็จะทำให้เธอมาเป็นของฉันไง" เมื่อสิ้นเสียงทุ้มเอ่ย ร่างสูงไม่รอช้าใช้แรงกำลังจัดการถอดเสื้อผ้าของร่างเล็กที่นอนอยู่ใต้ร่างออกอย่างรวดเร็วจนร่างบางเปลือยเปล่าจากนั้นมือใหญ่ก็มาจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด ทั้งที่เขายังคร่อมทับร่างคนตัวเล็กเอาไว้แน่นไม่ให้ดิ้นหนีไปไหนได้

"คุณเจย์อาร์ อย่าทำพัฟเลยนะคะ พัฟกลัวแล้ว" สองมือเล็กยกขึ้นไหว้เพื่อขอร้องพร้อมกับแววตาอ้อนวอน

"ฉันอุตส่าห์เฝ้าทะนุถนอมเธอ ไม่ทำอะไรให้เธอต้องเสียหาย แล้วดูสิ ผลตอบแทนที่เธอให้ฉันมา เธอทำให้ฉันมีชีวิตอยู่เหมือนกับตายทั้งเป็น" เรียวปากหนาเอ่ยออกไปพร้อมกับในแววตานั้นเจือไว้ด้วยความโกรธแค้น

"พัฟขอโทษ พัฟผิดไปแล้ว"

"ก็บอกฉันมาสิ ว่าเพราะอะไร ที่อยู่ๆ เธอก็มาบอกเลิกฉัน ทั้งที่ก่อนหน้านั้น เราก็มีความสุขกันดี"

"..." พัฟพายหลบสายตาคมที่กำลังคาดคั้นเธอ แล้วเม้มปากแน่นไม่ยอมบอกออกไป

"จะไม่บอกฉันใช่ไหมพัฟพาย..."

"...ได้...งั้นเธอก็รับผลการกระทำโดยไม่มีเหตุผลของเธอก็แล้วกัน" เมื่อสิ้นเสียง ร่างสูงไม่รอช้าโน้มตัวลงไปประกบเรียวปากเล็กทันทีด้วยความดุเดือดเมามัน

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"พัฟพาย" เสียงดารณีหญิงวัยกลางคน ที่เป็นเจ้าของบ้าน เอ่ยเรียกหญิงสาวซึ่งตอนนี้กำลังปัดกวาดเช็ดถูตรงพื้นบันไดบ้าน

"คะ คุณท่าน คุณท่านมีอะไรจะเรียกใช้พัฟหรือเปล่าคะ" พัฟพายละมือจากงานแล้วเอ่ยถามกลับไป

"ปีนี้เราอายุครบ22ปีแล้วใช่ไหม" ดารณีถาม

"ค่ะคุณท่าน พัฟเพิ่งอายุครบ22ปีไปเมื่อเดือนที่แล้วนี่เองค่ะ" พัฟพายเป็นลูกของพิมพาที่เคยทำงานเป็นคนใช้อยู่ที่นี่ เมื่อสิบกว่าปีก่อนแม่ของเธอมาสมัครเป็นคนใช้ที่บ้านหลังนี้ ตอนนั้นเธออายุได้หกขวบ เธออยู่กับแม่แค่สองคน พ่อเธอทิ้งไปมีครอบครัวใหม่ตอนที่เธอยังอยู่ในท้อง เมื่อสองปีที่แล้วแม่ของเธอได้มาเสียชีวิตลงด้วยอาการไตวายเฉียบพลัน ตอนนั้นพัฟพายเรียนอยู่ปีสองกำลังจะขึ้นปีสาม หลังจากที่แม่ของเธอเสีย เธอก็ยังคงได้อาศัยอยู่ที่นี่ เพราะเธอไม่มีญาติที่ไหน ดารณียินดีที่จะให้เธออยู่ต่อ เพราะสงสารหญิงสาวไม่มีที่พึ่งพา เธอได้เรียนต่อจนจบปริญญาตรีด้วยเงินค่าจ้างที่เจ้าของบ้านจ่ายให้เป็นเงินเดือนด้วยการทำงานบ้านทุกอย่าง อย่างที่แม่เธอเคยทำมา และตอนนี้เธอก็ยังได้รับเงินเดือนเหมือนคนใช้คนอื่นๆ เพราะเธอยังทำหน้าที่เดิมอยู่ เรื่องงานบ้านเธอถนัดอยู่แล้ว เพราะตั้งแต่เธอมาอยู่บ้านหลังนี้ เธอจะช่วยแม่ทำงานบ้านทุกอย่างหลังกลับจากโรงเรียนหรือในวันที่เธอหยุดเรียน และตอนนี้เธอเรียนจบมาได้สองเดือนแล้ว

"ไปสมัครงานไว้ที่ไหนบ้างหรือยัง" หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามต่อ

"พัฟไปยื่นใบสมัครไว้หลายที่แล้วค่ะ แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะได้เลยค่ะคุณท่าน" เสียงหวานตอบกลับพร้อมกับมีสีหน้าหงอยลง

"ยังไม่ได้งานก็ไม่เป็นไร ถือว่าได้พักสมองไปในตัว..."

"...เออ จริงสิฉันเพิ่งนึกขึ้นได้"

"อะไรเหรอคะคุณท่าน" หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความสนใจ

"เจย์อาร์กำลังหาแม่บ้านไปทำความสะอาดคอนโดอยู่พอดี คนเก่าเพิ่งลาออกไปเมื่ออาทิตย์ก่อน ฉันว่าเรานี่แหละเหมาะที่สุดพัฟพาย"

"เหมาะยังไงเหรอคะคุณท่าน"

"ที่ฉันว่าเหมาะ เพราะเรายังไม่ได้งานที่ไหนไง แล้วอีกอย่างเราก็ทำอาหารเป็นอยู่บ้าง เจย์อาร์เขาอยากได้แม่บ้านที่ทำอาหารเป็นด้วย ฉะนั้น ฉันจะให้เราย้ายไปอยู่คอนโดของเจย์อาร์ เพราะเราจะได้ไม่ต้องนั่งรถไปๆมาๆให้เสียเวลาไง"

"ต้องย้ายไปอยู่ที่นั่นด้วยเหรอคะคุณท่าน"

"ใช่ ที่ต้องย้ายไปอยู่ที่นั่นก็เพราะเราจะต้องทำอาหารให้เจย์อาร์ทานด้วย เขาบอกว่าสั่งอาหารจากข้างนอกมาทานทุกมื้อจนรู้สึกเบื่อแล้ว เลยอยากทานอาหารที่ปรุงเองบ้าง"

"แต่ว่า..." พัฟพายมีสีหน้าลำบากใจพลางทำท่าครุ่นคิด จนทำให้ดารณีอ่านใจเธอออก ว่าเธอกำลังคิดและรู้สึกยังไง

"เธอไม่ต้องกลัวไปหรอก ว่าเธอจะต้องไปอยู่กับเจย์อาร์แค่สองต่อสอง เพราะเจย์อาร์เขาอยู่กับแฟนของเขา ถ้าเจย์อาร์เขาอยู่คนเดียว ฉันก็ไม่ให้เราไปอยู่ด้วยหรอก"

"อ๋อค่ะ" ร่างบางรู้สึกโล่งใจ เมื่อเจ้าของบ้านอธิบายให้เธอได้กระจ่าง

"ฉันจะให้เราย้ายไปอยู่คอนโดของเจย์อาร์ ในอาทิตย์หน้านะพัฟพาย"

"ได้ค่ะคุณท่าน"

"ระหว่างที่เรารองาน ไปเป็นแม่บ้านให้เจย์อาร์เขาก่อนนะ ถ้าเจย์อาร์หาแม่บ้านคนใหม่ได้เมื่อไหร่ หรือเราได้งานทำ ค่อยลาออกก็แล้วกัน"

"ค่ะคุณท่าน" หญิงสาวขานรับอย่างไม่เรื่องมาก

"งั้นเราก็ทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวฉันจะโทรไปบอกเจย์อาร์ก่อน ว่าหาแม่บ้านได้แล้ว" เมื่อบอกกับหญิงสาว ดารณีก็กดโทรออกหาลูกชายทันที และพัฟพายก็ทำงานที่ยังค้างไว้ต่อไป

ตู๊ด

เจย์อาร์ : ครับแม่

แม่ : ลูกหาแม่บ้านได้หรือยัง

เจย์อาร์ : ยังเลยครับ ถ้าจะมี ก็มีแต่ทำความสะอาดได้อย่างเดียว แต่ทำอาหารไม่เป็นครับ

แม่ : ลูกไม่ต้องหาแล้วนะ เพราะแม่หาได้แล้ว"

เจย์อาร์ : ใครเหรอครับแม่

แม่ : พัฟพาย

เจย์อาร์ : เขาทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอครับ

แม่ : เป็นสิ ทำอร่อยด้วยนะ

เจย์อาร์ : แม่เคยชิมฝีมือของเขาแล้วเหรอครับ ถึงได้รู้ว่าอร่อย

แม่ : เคยสิ ชิมหลายครั้งแล้วด้วย ลูกจะไปรู้อะไรล่ะ ก็ในเมื่อลูกย้ายไปอยู่คอนโดตั้งแต่เรียนอยู่ปีหนึ่งแล้ว

เจย์อาร์ : ผมแล้วแต่แม่ครับ

แม่ : ถ้างั้น แม่จะให้พัฟพายย้ายไปอยู่คอนโดลูกอาทิตย์หน้าเลยนะ

เจย์อาร์ : ครับ

แม่ : ลูกจะให้พัฟพายพักอยู่ห้องไหน

เจย์อาร์ : ห้องนอนเล็กชั้นล่างว่างอยู่ครับ

แม่ : ตกลง แม่จะบอกให้พัฟพายได้เตรียมตัว

เจย์อาร์ : ครับ