ทีเด็ดพ่อหม้าย のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“เพิ่งจะรู้ว่าเมียผมเป็นคนขี้หวงขนาดนี้” กวินภพเปรยขึ้นพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม สายตาคมทอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอช่างขยันทำให้เขาตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งน่ารักและเร่าร้อนจนเขาถอนตัวไม่ขึ้น ต่อให้เอาอะไรมาแลกเขาก็ไม่มีวันยอมเสียเธอไป“แล้วชอบให้หวงมั้ยคะ” ณัฐณิชาถามเสียงหวานพลางเอียงคออย่างหยอกเย้า“ชอบสิครับ... ชอบมากที่สุดเลยที่รัก” เขาตอบพลางรั้งร่างบางเข้ามาหอมแก้มฟอดใหญ่ด้วยความทะนุถนอม ราวกับจะซึมซับความหอมหวานนี้ไว้ให้เต็มปอด“ขอบใจมากนะจ๊ะที่รัก” เขาให้รางวัลความน่ารักของเธอด้วยจุมพิตเร่าร้อนอีกครั้ง จนณัฐณิชาแทบจะทรงตัวไม่อยู่“เดี๋ยวเที่ยงนี้ ณิชาจะจัดเต็มให้คุณนะคะ” เธอทิ้งท้ายด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินไปปลดล็อกประตูห้องทำงาน แล้วกลับไปนั่งที่โต๊ะประจำตำแหน่ง ทิ้งให้กวินภพยืนยิ้มแก้มปริ หัวใจพองโตด้วยความคาดหวังท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความรัก กลับมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองด้วยความริษยา ชาร์ล็อตต์ ยืนกำหมัดแน่น พึมพำกับตัวเองด้วยความแค้นเคือง เมื่อเห็นทั้งสองแอบมีอะไรกันภายในห้อง“อย่าคิดนะว่าจะได้กวินภพไปง่าย ๆ ฉันเล็งของฉันมาตั้งนาน จู่

หนึ่งปีผ่านไป...กวินภพพลิกร่างบางให้นอนหงายลงบนเตียงกว้าง ชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีหวานเลื่อนหลุดจากไหล่ลาดมน เผยให้เห็นปทุมถันคู่งามที่ชูชันท้าทายสายตาภายใต้แสงไฟสลัว ณัฐณิชาไม่ได้ขัดขืน ทว่าดวงตาคู่สวยกลับส่องประกายความปรารถนาออกมาอย่างปิดไม่มิด เธอโน้มตัวลงมาช่วยปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเขาด้วยมือที่สั่นเทา ยามที่ร่างกายกำยำอัดแน่นด้วยมัดกล้ามปรากฏแก่สายตา หญิงสาวถึงกับลอบกลืนน้ำลายด้วยความกระหายในรสรักที่เขากำลังจะมอบให้ลิ้นเล็กลากผ่านยอดอกแกร่งของชายหนุ่มอย่างหยั่งเชิง มือบางขยำกลุ่มผมของเขาแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่เริ่มก่อตัว กวินภพครางต่ำในลำคอ เขาไม่ปล่อยให้เธอต้องรอนาน มือหนาฟอนเฟ้นไปตามส่วนโค้งเว้าก่อนจะบดขยี้จุดอ่อนไหวกลางกายสาวอย่างช่ำชอง จนณัฐณิชาต้องร้องซี้ดออกมาเสียงดัง ร่างกายบิดเร้าตามจังหวะนิ้วร้ายที่รุกรานด้วยความต้องการที่พุ่งทะยานจนยากจะฉุดรั้ง ณัฐณิชาขยับกายขึ้นนั่งทับเหนือร่างแกร่ง กวินภพช่วยประคองสะโพกมนให้ยกสูงขึ้น เธอโค้งกายรับสัมผัสร้อนแรงจากลิ้นร้ายที่ลากไล้อยู่เบื้องหลัง ความเสียวสะท้านแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายจนเธอครางไม่เป็นภาษา ขณะที่มือหนายังคงรูดรั

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา... โรงแรม Splendid Anda Hotel Paris ได้อวดโฉมความสง่างามหลังการปรับปรุงครั้งใหญ่ กวินภพพานัฐณิชาเดินชมทุกซอกทุกมุมด้วยความภาคภูมิใจ ท่ามกลางสายตาชื่นชมของพนักงาน เขายืนยันฐานะของเธออย่างชัดเจนต่อหน้าทุกคนว่าเธอคือภรรยา และกำลังจะเข้าสู่พิธีวิวาห์ในทันทีที่เธอเรียนจบณัฐณิชาสัมผัสได้ถึงความสุขที่ล้นปรี่ กวินภพดูแลเธอราวกับเจ้าหญิง เมื่อเขาผลักบานประตูห้องทำงานส่วนตัวของเธอออก หญิงสาวถึงกับชะงักด้วยความตะลึง ห้องทำงานกึ่งห้องนอนโทนสีครีมดูเรียบหรูสบายตา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน บรรยากาศอบอวลไปด้วยความอบอุ่นไม่แพ้ตัวคนออกแบบทุกอย่างภายในห้องถูกจัดแต่งเอาไว้อย่างเรียบหรู แม้จะไม่กว้างขวางนักแต่กลับเพียบพร้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวก กวินภพวางร่างเปลือยเปล่าของภรรยาสาวลงบนเตียงนุ่มที่แสนสบาย“ที่รัก... คุณไปสร้างห้องทำงานให้ณิชาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” ณัฐณิชาถามเสียงพร่า ดวงตาหวานเชื่อมปรือมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ“ห้องทำงานกึ่งห้องนอน ผมสร้างให้คุณเผื่อว่าเวลาที่ผมทำงานอยู่แล้วผมเกิดต้องการคุณขึ้นมาไงที่รัก” เขาตอบพร้อมหัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่ม

เมื่อกลับถึงบ้านกวินภพประคองอุ้มร่างเล็กของอันดาที่หลับปุ๋ยไปวางลงบนเตียงนุ่มอย่างแผ่วเบา ณัฐณิชาเดินตามเข้าไปจัดการเปลี่ยนชุดให้ลูกสาวอย่างเบามือ เมื่อห่มผ้าให้ลูกสาวเสร็จสรรพ เธอก็ปิดไฟและเลี่ยงออกมาจากห้องด้วยความอ่อนล้าหญิงสาวเปิดประตูห้องนอนใหญ่ หวังเพียงจะได้อาบน้ำชำระกายแล้วทิ้งตัวลงนอนให้สบายใจ แต่ความคิดนั้นกลับถูกลบเลือนไปในพริบตา เมื่ออ้อมกอดแกร่งของสามีหนุ่มจู่โจมเข้ามาจากทางด้านหลัง มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของเรือนกายอย่างลุ่มหลง“คุณภพ มันดึกมากแล้วนะคะ ณิชาง่วงจะแย่ เราอาบน้ำนอนกันเถอะค่ะ” เธอพูดจบก็ถูกสามีบดจูบอย่างเร่าร้อนเสียงครางประท้วงอื้ออึงในลำคอของหญิงสาวเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ ในที่สุดมือบางก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของสามีโดยอัตโนมัติ ลมหายใจของกวินภพสั่นสะท้านยามปลายนิ้วเรียวสวยลากไล้ผ่านแผงอกกำยำที่อัดแน่นด้วยมัดกล้าม ลิ้นเล็กเข้าไปพัวพันในโพรงปากของเขา หญิงสาวเป็นฝ่ายดันร่างหนาให้ถอยร่นไปที่เตียงนอนก่อนจะผลักเขาลงกวินภพมองร่างบางที่อยู่เหนือตัวเขาด้วยความท้าทาย ริมฝีปากเขาสั่นระริกเมื่อเห็นเธอค่อย ๆ ปลดเปลื้องชุดเดรสสีอิฐออกช้า ๆ จนเหลือเพียงอาภรณ์บางเ

“ณิชา เราหมั้นกันมาครบปีพอดี คุณก็จะเรียนจบแล้ว แต่งงานกับผมนะครับ” ณัชณิชารู้สึกว่าช่วงเวลาที่เธอสวมแหวนนิ้วนางมันช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน กวินภพมองหน้าภรรยาสาวอย่างรอคำตอบ สายตาของคนทั้งคู่สบประสานกันอย่างลืมไปว่ามีลูกสาวตัวน้อย ๆ มองดูทั้งคู่อยู่กวินภพกระชับมือที่กอบกุมมือเรียวของเธอไว้แน่นขึ้น รอยยิ้มอบอุ่นประดับบนใบหน้าหล่อเหลา“ผมดีใจเหลือเกินที่ได้เจอคุณ คุณเข้ามาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปในชีวิตของผม ในชีวิตที่เหลืออยู่นี้ ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะมีโอกาสได้ใช้หัวใจดวงนี้รักใครได้อีกแล้ว”น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลเจือด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น ทำให้ดวงตากลมโตของณัฐณิชาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส ก่อนที่มันจะรินไหลลงมาอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจกลั้น เธอทอดมองแหวนเพชรที่สวมใส่มาตลอดหนึ่งปีเต็ม แหวนวงนี้เป็นดั่งพันธสัญญาแห่งรักที่กวินภพมอบให้ และบัดนี้ถึงเวลาแล้วที่พันธสัญญานั้นจะสมบูรณ์“คุณภพ...ณิชารักคุณค่ะ” เธอตอบกลับด้วยเสียงสั่นเครือจากความตื้นตันใจ“ผมก็รักคุณ...ณิชา รักมากที่สุด” กวินภพโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา ราวกับต้องการให้ถ้อยคำรักนี้ซึมซาบเข้าไปในทุกอณูของหัวใจเธอ ณัฐณิชาตอบ