Lahat ng Kabanata ng ทีเด็ดพ่อหม้าย: Kabanata 1 - Kabanata 10

กวินภพทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถหรู ปล่อยให้ความคิดล่องลอยกลับไปสู่อดีต ภาพความทรงจำอันโหดร้ายในวันนั้นยังคงแจ่มชัด แต่วันนี้มันกลายเป็นเพียงเถ้าถ่านของความเจ็บปวดที่มอดดับไปแล้ว สี่ปีเต็มที่เขาอุทิศลมหายใจและหยาดเหงื่อทั้งหมด ทุ่มเทให้กับงานและลูกสาวเพียงคนเดียวมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับผู้ชายตัวคนเดียวที่ต้องแบกรับภาระการกอบกู้ธุรกิจไปพร้อม ๆ กับการเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยว ถึงแม้ในตอนนี้ฐานะของเขาจะมั่นคงจนสามารถจ้างพี่เลี้ยงและแม่บ้านวัยกลางคนมาคอยดูแลอันดาได้ แต่กวินภพก็มักจะเลือกพาลูกเข้านอนและดูแลเธอด้วยตัวเองเสมอเมื่อมีโอกาสเขาไม่อยากให้อันดาเติบโตมาพร้อมกับปมด้อยเรื่องครอบครัวที่ขาดหาย ถึงแม้ในบ้านหลังใหญ่หลังนี้จะไม่มีแม่แต่กวินภพเชื่อมั่นสุดหัวใจว่า ความรักที่เขามีจะสามารถเป็นได้ทั้งพ่อและแม่ในคราวเดียวกันได้หลายครั้งที่งานล้นมือจนสะสางไม่ทันที่บริษัท เขาก็เลือกที่จะหอบแฟ้มงานพะรุงพะรังกลับมาทำที่บ้าน เพื่อที่จะได้นั่งทำงานและคอยดูแลลูกสาวไปพร้อม ๆ กัน ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา มีผู้คนมากมายพยายามแนะนำให้เขาเปิดใจรับใครสักคนเข้ามาเป็นแม่ใหม่ให้อันดา แต่กวินภพไม่เคยคิดจะทำเช่น

หากปราศจากความช่วยเหลือจากรัฐภูมิเมื่อสี่ปีก่อน กวินภพก็ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าชีวิตของเขากับอันดาจะเป็นเช่นไร รัฐภูมิได้ช่วยเหลือเขาอย่างมากมายจนไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรดี ทั้งการให้ยืมเงินลงทุนเพื่อเปิดโรงแรมที่นี่ ในช่วงแรกเขาก็บริหารโรงแรมให้กับรัฐภูมิ แต่เมื่อรัฐภูมิเห็นถึงความสามารถของกวินภพ จึงตัดสินใจให้ยืมเงินลงทุน และทุกวันนี้เขาก็ทำมันได้ดีจนโรงแรมเติบโตอย่างก้าวกระโดด สามารถคืนเงินรัฐภูมิได้เกือบทั้งหมดแล้ว“ลองเปิดใจสิภพ ครั้งนี้แกอาจจะเจอรักแท้ก็ได้นะ” รัฐภูมิหัวเราะเบา ๆ ไม่นานนัก อันดาก็วิ่งถือจานคุกกี้ออกมาจากห้องครัวพร้อมกับณัฐณิชา หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา โดยมีอันดานั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างสนิทสนม“พี่ณิชาทำคุกกี้อร่อยค่ะ คุณพ่อ” อันดาเอ่ยชมณัฐณิชาพร้อมกับหยิบคุกกี้เข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย กวินภพทำสายตาดุใส่ลูกสาวเบา ๆ“อันดาอย่าเสียมารยาทสิลูก” กวินภพปราม อันดาก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยขอโทษเสียงอ่อย“อย่าไปว่าอันดาเลยค่ะ แกยังเด็ก” ณัฐณิชากอดอันดาเอาไว้ข้างกายอย่างอ่อนโยน กวินภพอดอิจฉาอันดาไม่ได้ เพราะหน้าอกอวบอิ่มของณัฐณิชานั้นแนบชิดกับแผ่นหลังเล็ก ๆ ของอันดา ก่อนที่เขาจ

ณ โรงเรียนประถม เมื่ออันดาเห็นพี่สาวแสนสวยมารับแทนคุณพ่อ เด็กน้อยก็รีบเช็กความมั่นใจด้วยการโทรหาพ่อทันที ตามนิสัยช่างซักชักถามที่กวินภพสอนมาอย่างดี หลังจากได้รับคำยืนยัน อันดาก็ยอมตามณัฐณิชากลับแต่โดยดี แต่ระหว่างที่เด็กน้อยกำลังจะขึ้นรถ เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งที่เดินผ่านมาก็เอ่ยทักขึ้น “อันดา นั่นแม่เธอเหรอ” อันดาชะงักไป ดวงตากลมโตสั่นไหวหม่นแสงลงทันที เด็กน้อยไม่หันไปตอบเพื่อนพลางก้มหน้ามองปลายเท้า อันดาอิจฉาเพื่อนคนอื่นๆ ที่มีคุณแม่มารับพร้อมหน้าพร้อมตา น้ำตาใสๆ เริ่มคลอหน่วยตาจนณัฐณิชาต้องรีบทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้า “ร้องไห้ทำไมคะคนเก่ง มีอะไรบอกพี่ณิชานะ” “อันดาอิจฉาเพื่อนค่ะเพื่อนมีคุณแม่กันทุกคนเลย” เสียงเล็กๆ สั่นเครือสะอึกสะอื้นจนคนฟังใจสลายณัฐณิชาดึงเด็กน้อยเข้ามากอดแนบอกด้วยความสงสารจับใจ “ถ้าอย่างนั้น วันนี้ให้พี่ณิชาเป็นแม่ให้อันดาดีไหมคะ” อันดาเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าจิ้มลิ้ม “จริงเหรอคะ! แต่อันดาอยากให้พี่ณิชาเป็นแม่ของอันดาทุกวันเลยได้ไหมคะ” “ได้สิคะ พี่จะเป็นแม่ให้อันดาทุกวันเลย”คำสัญญานั้นทำให้อันดากลับมาเริงร่าอีกครั้ง ณัฐณิชาพาเด็กน้อยไป

ก๊อก..ก๊อก...ก๊อกเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้กวินภพจำต้องหยุดการเปลื้องเสื้อผ้าของตนเองไว้แค่นั้น แล้วก็ผละออกจากความเย้ายวนตรงหน้าด้วยความเสียดาย มือหนาหยิบเสื้อเชิ้ตของเธอขึ้นมาสวมใส่ให้ด้วยความทะนุถนอม ณัฐณิชารีบหยิบชั้นในที่เขาถอดออกไปเมื่อสักครู่ก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป เธอจัดแจงเสื้อผ้าอย่างลวก ๆ จนเรียบร้อยเข้าที่ด้วยหัวใจที่ยังเต้นระรัว แต่ยังไม่กล้าออกมาจากห้องน้ำ“เชิญครับ” กวินภพเอ่ยเสียงเรียบพลางขยับเนกไทให้เข้าที่ ก่อนจะเป็นชาร์ล็อตต์ที่เดินเข้ามา“คุณกลับมาอีกทำไมชาล็อตต์” เขาถามด้วยเสียงเรียบพลางเก็บอารมณ์หงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะเอาไว้“คุณกวินภพคะ แขกคนสำคัญเลื่อนนัดเจรจาเป็นเวลาพรุ่งนี้ห้าโมงเย็นค่ะ พอดีว่าดิฉันกลับไปแล้วเพิ่งนึกขึ้นได้” เลขาสาวแจ้งกำหนดการใหม่ สายตาของเธอกวาดมองไปรอบห้องอย่างสงสัย ณัฐณิชาที่ตัดสินใจเดินออกมาจากห้องน้ำก็รีบก้มหน้าก้มตาทำทีเป็นสนใจงานบนโต๊ะของตัวเอง และพยายามหลบเลี่ยงสายตาที่จ้องจับผิดของชาล็อตต์“แจ้งตามที่ลูกค้าต้องการได้เลยครับคุณชาร์ล็อตต์ ผมเวลาไหนก็ได้” “ค่ะ” เลขาฯ สาวรับคำสั้นๆ ก่อนจะเดินออกไปกวินภพเดินตรงเข้าไปหาหญิงสาวที่

“คุณภพ นี่มันอะไรกันคะ!” ณัฐณิชาชี้นิ้วไปยังกระเป๋าสองใบที่วางเคียงข้างกันอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ภายในห้อง“ก็กระเป๋าของคุณกับของผมไง” กวินภพตอบเรียบๆ พลางหยิบเสื้อผ้าใส่ตู้ราวกับเป็นเรื่องปกติ“แล้วห้องฉันอยู่ไหนคะ” เธอถามเสียงแข็ง“ก็อยู่เนี่ยแหละ” เขายิ้มมุมปาก“แล้วห้องคุณล่ะ” ณัฐณิชาเริ่มรู้สึกตะหงิดๆ ในใจ“ห้องผมก็อยู่เนี่ยแหละ”“เฮ่ย!!...ได้ยังไงคะ!!! คุณคิดจะทำอะไร” ด้วยอารมณ์โมโห เธอเผลอขึ้นเสียงใส่เจ้านายหนุ่มอย่างไม่ตั้งใจ“ก็หมายความว่าโรงแรมนี้เต็มแล้วทุกห้อง เหลือเพียงห้องนี้ห้องเดียว ซึ่งคุณต้องพักห้องเดียวกับผม” กวินภพตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์“ฉันจะลงไปที่ล็อบบี้ให้พนักงานเปิดห้องให้ใหม่!” ณัฐณิชายืนกราน เธอไม่ยอมแม้แต่จะเปิดกระเป๋า“เชิญครับ”หญิงสาวลงไปที่ล็อบบี้ด้วยความมาดมั่น แต่ก็ต้องพบกับความจริงอันน่าผิดหวัง ที่นี่เต็มหมด คนที่จะมาพักต้องจองล่วงหน้าเท่านั้น จะไปหาโรงแรมอื่น เธอก็ไม่รู้จักสถานที่แถวนี้เสียด้วย เพราะเธอไม่เคยมาที่นี่เลย ณัฐณิชาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินคอตกกลับไปยังห้องพักด้วยความจำยอมณัฐณิชาพ่นลมหายใจอีกครั้งดั