《Divorcing My Cheater Husband, Marrying His Billionaire Uncle》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

Isabelle POV Malamig ang aircon sa opisina ni Rajah, pero ramdam ko pa rin ang init sa aking mga pisngi matapos ang tensyon sa conference room. Nakaupo ako sa tapat ng kanyang malawak na desk habang hinihintay siyang matapos sa pakikipag-usap sa head of security sa telepono. Ang brown envelope na nagpabagsak kay Justin ay nakalapag lang sa gilid, tila isang artifact ng isang digmaang katatapos lang. “Yes, make sure no one from the press gets a statement until we release the official PR. And tell the legal team to prepare the injunction for the bank accounts,” seryosong utos ni Rajah bago ibinaba ang receiver. Humarap siya sa akin. Inalis niya ang kanyang salamin at hinilot ang tulay ng kanyang ilong. “You’re unusually quiet, Isabelle. Are you starting to feel bad for him?” Umiling ako agad. “Hindi. Hindi ako naaawa sa kanya, Rajah. Nagulat lang siguro ako sa bilis ng pangyayari. Isang oras lang ang nakalipas, Justin was acting like he owned the world. Ngayon, nasa presinto na siya

Isabelle POV Pagkatapos ng matagumpay na groundbreaking ceremony, dinala kami ni Rajah sa isang pribadong beach club hindi kalayuan sa site. Ang hangin ay amoy alat at tuyong damo, isang malaking kaibahan sa amoy ng semento at usok sa Manila. Kahit tirik ang araw, ramdam ang ginhawa dahil sa presko ng paligid. “Architect, ang galing mo kanina! ‘Yung mukha nung mga reporters nung sinagot mo ‘yung tungkol sa sustainability, parang nabilib talaga sila,” sabi ni Claire habang inilalapag ang kanyang beach bag sa isang sun lounger. “And girl, spotted ko si Justin sa malayo kanina. Para siyang bulkang sasabog na pinipigilan lang ng mga guards.” “Nakita ko rin siya, Claire,” sagot ko habang tinatanggal ang aking hard hat at hinahayaan ang buhok ko na liparin ng hangin. “Pero ayokong sirain ang araw na ‘to dahil lang sa kanya.” Lumapit si Rajah sa amin, dala ang tatlong baso ng fresh coconut water. Inabutan niya kami ni Claire. “Uminom muna kayo. You both worked hard today. The investors a

Isabelle POVMaaga pa lang ay ramdam na ang init ng araw sa loob ng site office. Pinunasan ko ang pawis sa noo ko habang tinitingnan ang monitor. Kagabi, parang ang lapit lang ng ulan, pero ngayong umaga, tuyong-tuyo ang lupa at ang tanging maingay ay ang backhoe na naghuhukay sa malayo. "Isabelle, kailangan mo na yatang lumabas muna diyan. Kanina ka pa naka-tutok sa monitor, baka lumabas na 'yung mga columns sa mga mata mo," biro ni Claire habang papasok ng pinto, bitbit ang dalawang styro ng breakfast. "Kailangan ko lang matapos 'tong revisions sa pile layout. Ayokong magkaroon ng delay kapag dumating na 'yung mga steel bars bukas," sagot ko nang hindi inaalis ang tingin sa screen. "Breakfast muna. Inorder ko 'to kay Aling Nena sa labas. Longganisa at itlog, 'yung gusto mo," sabi niya sabay lapag ng pagkain sa tabi ng mousepad ko. Inusog ko nang konti ang aking laptop at binuksan ang styro. Ang bango ng bawang mula sa sinangag ay biglang nagpaalala sa akin na hindi pa pala ako k

Isabelle POV Maaga pa lang ay nasa site na kami. Kahit medyo kulang sa tulog dahil sa package na dumating kagabi, pilit kong itinuon ang atensyon ko sa malaking cargo truck na dahan-dahang pumapasok sa gate. Heto na ang mga glass panels na inorder namin mula sa Germany—ang mga tempered glass na magsisilbing dingding ng mga villas para sa 360-degree view ng dagat. “Dahan-dahan lang, dahan-dahan!” sigaw ni Leo sa mga trabahador na nag-a-assist sa pag-atras ng truck. “Architect, dito ba natin ilalapag lahat o hahatiin sa staging area?” “Hatiin natin, Leo. ‘Yung para sa Villa 1, diretso na roon sa pansamantalang platform. ‘Yung iba, i-store muna natin sa main shed para hindi masyadong expose sa init at alat,” sagot ko habang tinitingnan ang inventory list sa clipboard ko. Lumapit si Rajah sa akin, bitbit ang dalawang tasa ng tsaa. Iniabot niya ang isa sa akin. “Uminom ka muna. You’ve been running around since 6 AM. Relax, hindi mawawala ‘yung mga salamin.” “Salamat,” sabi ko, tinatan

Isabelle POV Alas-nuwebe na ng gabi nang makabalik kami sa hotel galing sa seafood place na sinabi ni Rajah. Kahit busog at medyo relax na dahil sa masarap na pagkain, hindi ko pa rin maalis sa isip ko ang pagkikita namin ni Tita Helen kanina. Ang itsura niya, ang panginginig ng boses niya—lahat ‘yun ay parang nakadikit pa rin sa alaala ko habang naglalakad kami sa hallway patungo sa aming suite. “Isabelle, stop overthinking. Kanina ka pa tahimik sa sasakyan,” pansin ni Rajah habang kinukuha ang kanyang key card. “Hindi ko lang talaga maiwasang maawa nang konti kay Tita Helen, Rajah. Alam kong kinukunsinti niya si Justin, pero nakita ko sa mga mata niya na pagod na rin siya,” sagot ko habang papasok kami sa loob. Ipinatong ni Rajah ang kanyang laptop bag sa sofa at hinarap ako. “Pagod siya dahil pinili niyang protektahan ang maling gawain ng anak niya. That’s the consequence of her choices. Pero ikaw, hindi mo na responsibilidad ang nararamdaman nila.” Naupo ako sa armchair at hi