《Divorcing My Cheater Husband, Marrying His Billionaire Uncle》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

Isabelle POV Maaga pa lang ay ramdam na ang tensyon sa buong site. Imbes na tunog ng martilyo at mga hiyawan ng mga trabahador, isang kakaibang katahimikan ang bumabalot sa Phase 3. Dahil sa suspension notice kagabi, lahat ay naka-abang. Nakasuot ako ng puting polo shirt, jeans, at ang aking pirmihang hard hat. Hawak ko ang makapal na folder na naglalaman ng lahat ng permits, habang si Claire naman ay abala sa pag-aayos ng mga printed photos na kinuha namin kahapon. “Architect, parating na po sila. Tatlong puting pick-up, may logo ng provincial capitol at DENR,” balita ni Leo sa radyo. “Copy, Leo. Papuntahin mo sila dumeretso sa staging area. Claire, ‘yung kape at tubig paki-ready na sa conference table,” utos ko bago lumabas ng site office. Sinalubong ko si Rajah sa labas. Mukhang seryoso siya, naka-shade at seryosong nakikipag-usap sa phone. Pagkakita niya sa akin, ibinaba niya ang tawag at tumayo sa tabi ko. “Atty. Guevarra is on his way. Male-late lang siya ng konti dahil gal

Isabelle POV Alas-kwatro pa lang ng madaling araw, heto na ako sa gitna ng site, tinitignan ang set-up sa Phase 3 gamit ang flashlight ng phone ko. Malamig pa ang simoy ng hangin at tanging ang huni ng mga kuliglig ang sumasalubong sa akin. Pero sa staging area, gising na gising na ang mga tao. Rinig ko na ang ugong ng transit mixer na dahan-dahang umaakyat sa temporary access road. “Architect, ready na po ang slump test. Check niyo po kung tama ang consistency bago natin i-buhos sa mga footings,” tawag ni Leo. Naka-full safety gear na siya, pati ang mga trabahador niya ay nakapila na, handa ang mga pala at vibrators. Lumapit ako sa kinalalagyan nila. Sinipat ko ang semento. “Okay na ‘to, Leo. Siguraduhin niyo lang na mabilis ang pag-vibrate para walang air pockets. Ayokong magkaroon ng honeycomb sa structural foundations natin, lalo na’t sloping ang lupa rito.” “Copy, Architect. Boys, game na! Dahan-dahan lang sa pag-discharge,” sigaw ni Leo sa mga tauhan niya. Maya-maya, naramd

Isabelle POV Hinalukay ko ang lahat ng drawer sa site office habang hindi pa sumisikat ang araw. Kalat na ang mga lumang notebook, mga gusot na tracing paper, at mga scratch na may mga drawing ko ng bubong at haligi. Alam ko rito ko lang inilagay ang mga unang sketches ng clubhouse. "Isabelle, kape muna. Kanina ka pa dyan sa mga archive box," tawag ni Rajah mula sa pinto. Pumasok siya na bitbit ang dalawang tasa ng kape at inilapag ito sa tapat ko. "Tumawag na si Atty. Guevarra. Sabi niya, standard move lang daw ito ni Justin para ma-freeze ang construction, pero kailangan nating mapatunayan ang provenance ng design mo." "Provenance... ang lalim naman ng salita ni Attorney," sabi ko habang hinihipan ang kape. "Pero seryoso ako, Rajah. Sa kanya galing ang claim? ‘Yung design na halos hindi ko tinulugan ng tatlong gabi dahil ayaw mong pumayag sa original height ng ceiling?" "Exactly. That height adjustment alone proves he wasn't part of it, kasi hindi niya alam ang usapan natin tung

Isabelle POV Pagbaba pa lang namin sa airport ng Puerto Princesa, iba na agad ang pakiramdam. Ang init ng hangin na may halong alat ng dagat ay parang yumayakap sa akin, malayo sa malamig at sterile na aircon ng conference room sa Makati. Hindi na kami nag-aksaya ng oras; dumeretso na kami sa van na naghihintay para sa mahabang byahe pabalik ng site. “Isabelle, mukhang nakatulog ka yata sa byahe kanina,” puna ni Rajah habang inaayos ang kanyang gamit sa upuan sa tabi ko. “Kailangan ko ng energy, Rajah. Sabi ni Leo sa text, nakatayo na ‘yung main vertical posts ng Cabin 1. Hindi ako pwedeng pumunta doon na inaantok,” sagot ko habang tinitignan ang labas ng bintana. Ang mga puno ng niyog ay mabilis na dumadaan sa paningin ko. “Relax. We’ll be there in two hours. Kain muna tayo ng baon mong pandesal,” biro niya sabay abot ng paper bag. Nakarating kami sa resort bandang alas-tres ng hapon. Hindi pa man tuluyang humihinto ang sasakyan, nakita ko na ang itim na skeletal structure na su

Isabelle POV Alas-sais pa lang ng umaga ay narinig ko na ang ugong ng malaking truck sa labas ng gate. Kahit medyo antok pa, mabilis akong nagbihis at uminom ng kape. Ngayon ang dating ng mga slate stones mula sa Quezon City—ang mga batong pinili namin ni Rajah sa gitna ng init at alikabok sa Manila. Pagdating ko sa site, nakita ko ang truck na dahan-dahang umaatras sa staging area. Si Leo ay abalang-abala sa pag-guide sa driver habang may hawak na pito. “Dahan-dahan lang, Boss! O sige, sagad pa!” sigaw ni Leo. Lumapit ako sa kanila, bitbit ang aking clipboard. Sumalubong sa akin ang amoy ng basa pang lupa dahil sa ulan kagabi. “Leo, siguraduhin niyo na hindi mabubulabog ‘yung mga drainage pipes natin dyan sa gilid habang nagbababa.” “Opo, Architect. Naglatag na kami ng mga kahoy para hindi direkta ang bigat sa lupa,” sagot ni Leo bago hinarap ang driver na bumaba na ng truck. Maya-maya, pumarada ang pamilyar na puting pick-up ni Rajah. Bumaba siya na may dalang box ng mainit na