Semua Bab คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!: Bab 111 - Bab 120

รัตติกาลอันมืดมิดและหนาวเหน็บที่ควรจะเงียบสงบและเป็นเวลาพักผ่อนของมวลมนุษยชาติ บัดนี้กลับถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่นด้วยเสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงและเสียงหอบหายใจที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง บานประตูไม้เนื้อแข็งบานใหญ่ของจวนเผิงกวงโหวถูกถีบเปิดออกอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวประดุจฟ้าผ่าลงกลางจวน บรรดาทหารยามที่กำลังยืนสัปหงกอยู่ถึงกับสะดุ้งสุดตัวและเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งกำลังออกแรงกระชากลากถูบางสิ่งบางอย่างที่ดิ้นรนทุรนทุรายเข้ามาภายในอาณาเขตของจวนอย่างป่าเถื่อนและไร้ความปรานีบุรุษผู้นั้นคือคุณชายโหยวเถี่ยเฟิน อดีตคู่หมั้นผู้ซึ่งเพิ่งจะตาสว่างและค้นพบความจริงอันแสนจะน่าอัปยศอดสู ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวและแดงก่ำไปด้วยโทสะที่เดือดพล่านประดุจน้ำป่าไหลหลาก เส้นเลือดดำบนขมับปูดโปนจนแทบจะระเบิดออกมา มือขวาของเขากำแน่นอยู่ที่คอเสื้อผ้าไหมที่ขาดวิ่นของคุณหนูรองไป๋ลี่ชาน สตรีผู้ซึ่งเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนหน้านี้ยังวาดฝันถึงการหนีตามกันไปกับทายาทเศรษฐีเพื่ออัปเกรดฐานะ ทว่าใ

บรรยากาศภายในจวนตระกูลโหยวในยามเช้าของวันมงคลสมรส ช่างเป็นภาพที่ขัดแย้งกับคำว่ามงคลอย่างสิ้นเชิง ลานกว้างหน้าเรือนหลักถูกตกแต่งด้วยผ้าแพรสีแดงตามธรรมเนียมประเพณี ทว่าหากสังเกตให้ดีจะพบว่าเนื้อผ้าแพรเหล่านั้นช่างหยาบกระด้างและมีสีซีดจางประดุจผ้าปูโต๊ะตามโรงเตี๊ยมชั้นเลวที่ถูกนำมาซักใหม่ ตัวอักษรมงคลคู่สีแดงที่ถูกตัดจากกระดาษและนำมาแปะติดไว้ตามบานประตูและหน้าต่าง ก็ถูกติดเอาไว้อย่างบิดเบี้ยวและหลุดลุ่ยราวกับบ่าวไพร่ทำไปเพียงเพื่อให้พ้นๆ หน้าที่ ไม่มีเสียงดนตรีบรรเลงที่ครึกครื้น ไม่มีเสียงจุดประทัดเพื่อปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย มีเพียงความเงียบเหงาและอึมครึมที่แผ่ปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้วของจวนขุนนางระดับกลางแห่งนี้แขกเหรื่อที่เดินทางมาร่วมงานในวันนี้มีจำนวนบางตาจนน่าใจหาย ส่วนใหญ่เป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อยที่มีตำแหน่งต่ำกว่าบิดาของเจ้าบ่าว ซึ่งจำใจต้องมาร่วมงานเพื่อรักษามารยาททางสังคมเท่านั้น ไม่มีขุนนางชั้นผู้ใหญ่หรือตระกูลเศรษฐีหน้าไหนยอมก้าวเท้าเข้ามายืนในสถานที่ที่เต็มไปด้วยเรื่องอื้อฉาวเช่นนี้ บรรดาแขกที่นั่ง

ท่ามกลางลานพิธีมงคลสมรสอันแสนจะอึมครึมและเต็มไปด้วยความอัปยศอดสูของจวนตระกูลโหยว เสียงกรีดร้องโหยหวนประดุจวิญญาณอาฆาตที่หลุดพ้นจากขุมนรกโลกันตร์ของคุณหนูรองไป๋ลี่ชาน ดังกึกก้องกังวานบาดแก้วหูของผู้คนนับร้อยที่มาร่วมงาน ร่างอันบอบบางที่เคยแสร้งทำเป็นอ่อนแอและป่วยไข้ปางตาย บัดนี้กลับระเบิดพลังงานแห่งความเคียดแค้นชิงชังออกมาอย่างบ้าคลั่ง สตรีในชุดเจ้าสาวสีแดงสดที่ขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและฝุ่นผง ถีบตัวพุ่งทะยานแหวกอากาศพุ่งตรงเข้าหาร่างของไป๋ลี่ถิงด้วยความเร็วดุจพายุหมุน สองมือของนางกางออกกว้าง นิ้วเรียวยาวทั้งสิบงองุ้มเกร็งเข้าหากันจนกลายเป็นกรงเล็บอันแหลมคมประดุจกรงเล็บของนางมารร้าย เป้าหมายเดียวที่อยู่ในดวงตาอันแดงฉานและเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมาของนาง ก็คือการขีดข่วน ฉีกทึ้ง และทำลายโฉมหน้าที่งดงามและแสนจะกวนประสาทของน้องสาวต่างมารดาให้แหลกคามือ ให้สาสมกับความพินาศย่อยยับที่นางต้องเผชิญแขกเหรื่อในงานต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นตระหนกตกใจสุดขีด สตรีขุนนางหลายคนถึงกับยกมือขึ้นปิดตาและห

แสงตะวันยามเช้าตรู่สาดส่องทะลุผ่านรอยแตกของหลังคากระเบื้องที่ผุพังในห้องเก็บฟืนอันซอมซ่อ แสงสว่างสีทองนั้นไม่ได้นำพาความอบอุ่นหรือความหวังใหม่มาให้แก่สตรีที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนกองฟางเลยแม้แต่น้อย ไป๋ลี่ชาน คุณหนูรองแห่งจวนเผิงกวงโหว ผู้ซึ่งอดีตเคยกินหรูหราอยู่สบายและมีสาวใช้คอยพัดวีล้อมหน้าล้อมหลัง บัดนี้มีสภาพไม่ต่างอันใดกับสุนัขจรจัดที่เพิ่งถูกทุบตีอย่างหนัก ร่างกายของนางปวดร้าวระบมไปทุกสัดส่วนจากการถูกจับกดกระแทกพื้นเมื่อวานนี้ ซ้ำยังต้องทนทรมานกับความหนาวเหน็บที่กรีดแทงทะลุเสื้อผ้าชุดเจ้าสาวที่ขาดวิ่นเข้ามาตลอดทั้งคืนดวงตาที่บวมเป่งประดุจลูกตำลึงสุกของนางค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ทว่าทันทีที่สติสัมปชัญญะกลับคืนมา ความจริงอันแสนจะโหดร้ายก็ถาโถมเข้าใส่จิตใจประดุจคลื่นยักษ์ นางตระหนักได้ว่าตนเองไม่ได้ฝันไป นางถูกลดขั้นจากว่าที่ฮูหยินผู้สูงศักดิ์ กลายเป็นเพียงบ่าวอุ่นเตียงชั้นต่ำที่สุดในจวนตระกูลโหยวอย่างเป็นทางการแล้วยังไม่ทันที่นางจะได้มีเวลามานั่งร้อ

สายลมหนาวเหน็บแห่งต้นฤดูเหมันต์พัดกรรโชกแรงทะลุทะลวงผ่านรอยแตกของกำแพงจวนตระกูลโหยว หอบเอาความเย็นยะเยือกประดุจใบมีดน้ำแข็งมากรีดแทงลงบนผิวหนังอันบอบบางของคุณหนูรองไป๋ลี่ชาน สตรีผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยนั่งเชิดหน้าชูตาอยู่บนกองเงินกองทอง บัดนี้กลับต้องมานั่งยองๆ อยู่หน้าเตาไฟในโรงครัวอันซอมซ่อ สภาพของนางในยามนี้ช่างห่างไกลจากคำว่ามนุษย์เข้าไปทุกที เส้นผมที่เคยดกดำสลวยถูกตัดสั้นอย่างแหว่งวิ่นเพราะไม่มีเวลาดูแล ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าควันและคราบน้ำตาที่แห้งกรัง สองมือที่เคยนุ่มเนียนเต็มไปด้วยรอยแตกปริและแผลพุพองจากการผ่าฟืนและซักผ้าท่ามกลางน้ำที่เย็นจัดประดุจน้ำแข็ง ชีวิตในฐานะบ่าวอุ่นเตียงและทาสรับใช้ระดับล่างสุดของจวนตระกูลโหยว คือขุมนรกโลกันตร์ที่กัดกินวิญญาณของนางอย่างตะกละตะกลามที่สุดเมื่อทนแบกรับความทุกข์ทรมานทั้งจากการถูกฮูหยินโหยวสับโขกสับสับและการถูกคุณชายโหยวเถี่ยเฟินทุบตีระบายอารมณ์ไม่ไหว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดเฮือกสุดท้ายของสตรีผู้มักใหญ่ใฝ่สูงก็ดิ้นรนหาทางออก นางแอบขโมยเศษกระดาษสาชิ้นเล็กๆ