Semua Bab คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!: Bab 101 - Bab 110

แสงตะวันยามสายสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างกระดาษเข้ามาตกกระทบกองภูเขาทองคำและหีบสมบัติล้ำค่าที่วางเรียงรายอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัวของประธานกรรมการบริหารหญิงแห่งจวนเผิงกวงโหว ประกายสีทองอร่ามสะท้อนเข้าตาจนแทบจะทำให้ผู้ที่จ้องมองต้องตาบอด ทว่าสำหรับไป๋ลี่ถิง ยอดนักขายมือทองผู้มีจิตวิญญาณแห่งความงกฝังรากลึกอยู่ในสายเลือด แสงสว่างเหล่านั้นช่างเป็นดั่งแสงแห่งธรรมที่ช่วยชำระล้างจิตใจให้บริสุทธิ์ผุดผ่อง นางกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้บุนวม มือขวาถือลูกคิดรางแก้ว มือซ้ายถือพู่กันขนหมาป่า ท่วงท่าของนางดูขะมักเขม้นและเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานแห่งความบ้าคลั่งประดุจเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่กำลังคำนวณบัญชีบุญบาปของมวลมนุษย์เบื้องหน้าของนางคือไป๋ลี่ซู คุณหนูใหญ่แห่งจวนเผิงกวงโหวผู้ซึ่งเพิ่งจะหลุดพ้นจากขุมนรกของตระกูลเสิ่นมาได้อย่างงดงาม สตรีที่เคยซูบผอมและเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟาย บัดนี้มีใบหน้าที่อิ่มเอิบและเปล่งปลั่งไปด้วยเลือดฝาดแห่งสุขภาพที่ดี เส้นผมดำขลับถูกสางและเกล้าขึ้นอย่างประณีตประดับด้วยปิ่นหยกสลักลายหงส์ตัวเดิมที่ทว

แสงตะวันยามสายสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องดินเผาของย่านการค้าที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในเมืองหลวง บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงจอแจของผู้คนที่เดินสัญจรไปมา ทว่าจุดศูนย์กลางของความวุ่นวายและแหล่งรวมความมั่งคั่งในยามนี้กลับไปกระจุกตัวอยู่เบื้องหน้าอาคารไม้สลักลวดลายวิจิตรบรรจงหลังใหญ่ ซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านบุปผาสวรรค์โอสถ กิจการหลักอันทำกำไรมหาศาลของประธานกรรมการบริหารหญิงแห่งจวนเผิงกวงโหว กลิ่นหอมเครื่องหอมสมุนไพรระดับพรีเมียมลอยฟุ้งกระจายออกมาดึงดูดบรรดาฮูหยินและคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์ให้มายืนต่อแถวรอคอยการซื้อสินค้ากันอย่างเนืองแน่นประดุจกำลังรอรับแจกข้าวสารฟรีท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียด ปรากฏร่างของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งยืนลับๆ ล่อๆ อยู่ใต้ต้นหลิวฝั่งตรงข้ามถนน เขาคือคุณชายโหยวเถี่ยเฟิน อดีตคู่หมั้นคู่หมายของคุณหนูสามไป๋ลี่ถิง ผู้ซึ่งเคยสลัดรักนางทิ้งอย่างไม่ไยดีเพื่อไปคว้าเอาคุณหนูรองไป๋ลี่ชานมาเป็นว่าที่ภรรยาแทน ทว่าในวันนี้ บุรุษผู้มีความโลภและความเห็นแก่ตัวฝังรากลึกอยู่ในกมลสันดาน กลับแต่ง

บรรยากาศภายในอุทยานหลวงด้านทิศตะวันออกอันกว้างใหญ่ไพศาล เต็มไปด้วยความงดงามตระการตาของมวลหมู่ดอกไม้นานาพันธุ์ที่กำลังเบ่งบานชูช่ออวดสีสันสดใสท้าทายแสงตะวันยามบ่าย สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยมาแผ่วเบา หอบเอากลิ่นหอมรัญจวนใจของดอกกุ้ยฮวาให้ลอยล่องไปทั่วบริเวณ บรรดาคุณชายและคุณหนูจากตระกูลขุนนางชั้นสูงต่างพากันจับกลุ่มพูดคุย สวมใส่เสื้อผ้าแพรพรรณที่ตัดเย็บอย่างประณีตประชันความมั่งคั่งกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ทว่าท่ามกลางความหรูหราอลังการเหล่านั้น ร่างบอบบางของไป๋ลี่ถิง ยอดนักขายมือทองผู้รั้งตำแหน่งประธานกรรมการบริหารแห่งจวนเผิงกวงโหว กลับยืนกอดอกนิ่งสงบอยู่บนลานหินอ่อนริมสระบัว นางซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังเงาไม้ร่มรื่น ดวงตากลมโตที่ทอประกายความเจ้าเล่ห์เพทุบายกำลังจับจ้องมองตรงไปยังศาลาชมวิวฝั่งตรงข้ามอย่างไม่วางตาเป้าหมายในสายตาของนางหาใช่ลูกค้ากระเป๋าหนักที่นางหมายมั่นจะเข้าไปเสนอขายเครื่องหอมระดับพรีเมียมไม่ ทว่ากลับเป็นร่างของคุณหนูรองไป๋ลี่ชาน พี่สาวต่างมารดาผู้ซึ่งเพิ่งจะงัดเอามารยาป่วยทิพย์หลอกลวงคนทั้งบ้านเพื่

บรรยากาศยามสายที่หน้าตลาดใหญ่เมืองหลวงในวันนี้ ช่างคึกคักและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความวายวอดที่แสนจะรื่นรมย์ แสงแดดอันร้อนแรงสาดส่องลงกระทบใบหน้าขาวนวลของคุณหนูรองไป๋ลี่ชาน ที่บัดนี้ไม่ได้ดูขาวซีดเป็นคนไข้ใกล้ตายอย่างที่นางพยายามจัดฉากไว้ที่จวนแม้แต่น้อย ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านประดุจลาวาภูเขาไฟที่กำลังระเบิดตัวออกมาจากร่องอกอันบอบบาง แผ่นหลังที่เคยค้อมลงอย่างคนไร้เรี่ยวแรง บัดนี้ตั้งตรงและสั่นเทิ้มด้วยโทสะอันแรงกล้า นิ้วเรียวงามที่สวมแหวนหยกน้ำดีชี้ตรงไปที่ดวงหน้าของไป๋ลี่ถิงอย่างไม่เกรงกลัวว่าเล็บจะหัก"ไป๋ลี่ถิง! นังน้องสาวใจทราม นังคนหน้าด้านไร้ยางอายที่สุดในใต้หล้า!"เสียงแผดด่าของคุณหนูรองกังวานก้องไปทั่วสี่แยกตลาด ทำเอาบรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่กำลังหั่นเนื้อ สับผัก หรือแม้แต่สุนัขจรจัดที่กำลังแทะกระดูกอยู่ ถึงกับต้องหยุดชะงักทุกกิจกรรมเพื่อหันมาชมละครโรงใหญ่ที่ไม่มีค่าตั๋วชุดนี้ ไป๋ลี่ชานก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างดุดัน ท่วงท่าของนางประดุ

บรรยากาศภายในจวนเผิงกวงโหวภายหลังจากการอาละวาดกลางตลาดเมืองหลวงของคุณหนูรองแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดและอึมครึมประดุจมีเมฆฝนทึบแสงลอยปกคลุมอยู่เหนือหลังคากระเบื้องทุกแผ่น ไป๋จิ่งกู้ผู้เป็นรองเสนาบดีและบิดาบังเกิดเกล้า ลากตัวบุตรสาวคนรองกลับมาถึงจวนด้วยความเดือดดาลขั้นสุดยอด ใบหน้าของขุนนางเฒ่าดำคล้ำประดุจก้นกระทะที่ถูกไฟเผามานานนับสิบปี เขากระชากแขนเสื้อของไป๋ลี่ชาน เหวี่ยงร่างอันบอบบางของนางเข้าไปในห้องนอนอย่างรุนแรงจนนางล้มกลิ้งไปกองกับพื้นกระดานไม้เสียงดังสนั่นหวั่นไหว จากนั้นบิดาผู้ห่วงใยในหน้าตาและเกียรติยศของวงศ์ตระกูลยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกหล้า ก็สั่งการด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและเฉียบขาดประดุจประกาศิตของมัจจุราช"ทหารยาม นำโซ่ตรวนเส้นที่ใหญ่ที่สุดและแม่กุญแจเหล็กกล้ามาล็อกบานประตูและหน้าต่างห้องนี้ให้หมด ห้ามผู้ใดเข้าออกโดยเด็ดขาด หากมีสุนัขตัวใดหรือแมวตัวไหนเล็ดลอดเข้าไปได้ ข้าจะสั่งโบยพวกเจ้าจนเนื้อแตก"ไป๋จิ่งกู้แผดเสียงตะโกนสั่งการบ่าวไพร่ชายร่างกำยำนับส