คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!! のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

ยามซวีที่ท้องฟ้าเบื้องนอกถูกฉาบย้อมด้วยสีดำสนิทของรัตติกาล สายลมหนาวแห่งฤดูเหมันต์พัดกรรโชกแรงจนกิ่งไม้แห้งกรอบเสียดสีกันเกิดเสียงหวีดหวิวชวนให้จินตนาการถึงภูตผี ทว่าบรรยากาศภายในโถงจัดเลี้ยงขนาดมหึมาของจวนเผิงกวงโหวกลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ภายในห้องสว่างไสวไปด้วยแสงจากโคมไฟระย้าที่ประดับประดาด้วยคริสตัลเจียระไน เปลวเทียนเล่มโตนับร้อยเล่มถูกจุดประกายขับไล่ความมืดมิดและสาดส่องแสงสีเหลืองนวลตากระทบกับเครื่องเรือนไม้แกะสลักราคาแพง กลิ่นกำยานชั้นเลิศที่ถูกจุดเพื่อสร้างความผ่อนคลายลอยอวลผสมผสานกับกลิ่นหอมหวนของอาหารเลิศรสที่ถูกจัดวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะกลมตัวใหญ่ตรงกลางห้องวันนี้คือวันสำคัญที่หาได้ยากยิ่งนักในรอบหลายเดือน มันคืองานเลี้ยงอาหารค่ำภายในครอบครัวที่ถูกจัดขึ้นอย่างเป็นทางการ โดยมีจุดประสงค์หลักเพื่อกระชับความสัมพันธ์อันร้าวฉานและเป็นเวทีให้บรรดาสมาชิกในจวนได้มานั่งปั้นหน้าเข้าหากัน ไป๋จิ่งกู้ ขุนนางชั้นกลางในราชสำนักและเป็นบิดาบังเกิดเกล้าของเหล่าสตรีในจวน ก้าวเดินอาดๆ เข้ามาภายในโถงจัดเลี้ยงด้วยท่วงท่าที่สง่าผ่าเผยและเต็มเปี่ยมไปด้วยบารมี เขาสวมใส่ชุดคลุมยาวสีน้ำเง

ทันทีที่เสียงนับถอยหลังของระบบเซลส์มือทองทะลวงจักรวาลสิ้นสุดลงในก้นบึ้งของจิตวิญญาณ ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่ท้าทายกฎเกณฑ์แห่งสรวงสวรรค์และสามัญสำนึกของมนุษย์ก็บังเกิดขึ้นกลางโถงจัดเลี้ยงอันโอ่อ่าของจวนเผิงกวงโหว ออร่าแสงวิบวับสีชมพูอมขาวนวลตาที่มนุษย์ทั่วไปไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า ทว่ากลับส่งคลื่นพลังงานที่สั่นสะเทือนทะลุทะลวงเข้าไปถึงโสตประสาทและความรู้สึกเบื้องลึกของผู้คน ได้แผ่กระจายพวยพุ่งออกมาจากร่างของไป๋ลี่ถิง มันทาบทับและห่อหุ้มเรือนร่างอันบอบบางของนางเอาไว้ประดุจเกราะป้องกันที่ถูกถักทอขึ้นจากแสงจันทร์ในคืนวันเพ็ญการเปลี่ยนแปลงทางภาพลักษณ์ของประธานกรรมการบริหารหญิงเกิดขึ้นอย่างฉับพลันและรุนแรงในระดับที่สามารถสะกดทุกสรรพสิ่งให้หยุดนิ่ง ผิวพรรณของนางที่เคยดูงดงามตามแบบฉบับสตรีทั่วไป บัดนี้กลับทอประกายความขาวผ่องและเรียบเนียนประดุจกระเบื้องเคลือบชั้นยอดที่ถูกช่างฝีมือเทวดาขัดเกลามานับพันปี ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน รูขุมขน หรือจุดด่างดำใดๆ ให้ระคายสายตา แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมระย้าคริสตัลที่สาดส่องลงมากระทบใบหน้าของนาง ถูกปรับเปลี่ย

ความอดทนอันน้อยนิดที่บางเฉียบยิ่งกว่าปีกแมลงปอของคุณหนูสี่ไป๋ลี่เจินได้ขาดสะบั้นลงอย่างสมบูรณ์แบบ สติสัมปชัญญะที่เคยถูกสั่งสอนมาตรึงเอาไว้ด้วยจารีตประเพณีและมารยาทของกุลสตรีชนชั้นสูง บัดนี้ได้ถูกเปลวเพลิงแห่งความอิจฉาริษยาเผาผลาญจนมอดไหม้กลายเป็นเพียงเถ้าถ่านที่ลอยไปตามสายลมหนาว ความอับอายขายหน้าที่ถูกบิดาบังเกิดเกล้าด่าทอเปรียบเทียบ ซ้ำยังถูกประธานกรรมการบริหารหญิงที่นางแสนจะเกลียดชังนั่งส่งรอยยิ้มเย้ยหยันมาให้อย่างหน้าตาย มันคือฟางเส้นสุดท้ายที่ตกลงมาทับหลังลาโง่เขลาจนกระดูกสันหลังหักสะบั้นดวงตากลมโตที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมหนาเตอะของคุณหนูสี่เบิกกว้างจนแทบจะถลนหลุดออกจากเบ้า เส้นเลือดดำบนขมับปูดโปนเต้นตุบๆ อย่างบ้าคลั่ง นางอ้าปากสูดลมหายใจเข้าลึกจนทรวงอกกระเพื่อมไหว ก่อนจะตัดสินใจกระทำการอันแสนจะวิปลาสและทำลายล้างภาพลักษณ์ศาลเจ้าเคลื่อนที่ของตนเองจนป่นปี้ไม่มีชิ้นดี ไป๋ลี่เจินผุดลุกขึ้นยืนเหยียบลงบนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างกะทันหัน สลัดทิ้งซึ่งความสง่างามจอมปลอมทั้งหมด นางกางกรงเล็บทั้งสองข้างที่ถูกไว้จนยาวเฟื้อยและตะไบจนแหลมคมประดุจใบมีดโกน พุ่งตัวกระโจนทะยานแหวกอา

ท่ามกลางเศษซากความพินาศย่อยยับของโถงจัดเลี้ยงจวนเผิงกวงโหวที่เต็มไปด้วยเศษกระเบื้องแตกกระจายและคราบน้ำมันงาจากอาหารเลิศรส ร่างของคุณหนูสี่ไป๋ลี่เจินนอนสลบไสลตาเหลือกค้างอยู่บนพื้นหินชนวนด้วยท่วงท่าที่น่าสมเพชเวทนาที่สุดในประวัติศาสตร์ของตระกูลขุนนาง ชุดผ้าไหมสีทองอร่ามที่นางอุตส่าห์สั่งตัดมาด้วยราคาแพงหูฉี่เพื่อหวังจะใช้ข่มเหงผู้อื่น บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำซุปและเศษเนื้อเป็ดย่างจนหมดสิ้นซึ่งความสง่างาม บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในสภาวะเงียบงันจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัดของบ่าวไพร่ ทุกสายตาต่างจ้องมองเหตุการณ์วิปลาสตรงหน้าด้วยความสับสนและงุนงงอย่างถึงที่สุดสำหรับไป๋ลี่ถิง ประธานกรรมการบริหารหญิงผู้เพิ่งจะใช้ไอเทมลับจากระบบเซลส์มือทองทะลวงจักรวาลสร้างภาพหลอนสะท้อนกลับจนศัตรูช็อกหมดสติไปนั้น นางรู้ดีว่าช่วงเวลาทองในการพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสและกอบโกยคะแนนความน่าสงสารได้มาถึงแล้ว ยอดนักขายมือทองผู้มีทักษะการแสดงละครฉากใหญ่ระดับปรมาจารย์ ไม่ปล่อยให้จังหวะนี้หลุดลอยไปอย่างสูญเปล่า นางสูดลมหายใจเข้าลึก รีบปรับเปลี่ยนอารมณ์และใบหน้าที่เยือกเย็นให้กลายเป็นความหวาดผวาและอ่อนแ

รุ่งอรุณของวันใหม่เวียนมาบรรจบพร้อมกับอากาศที่หนาวเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ แสงตะวันสีทองอ่อนจางสาดส่องทะลุผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้ที่ผุพัง ทอดตัวลงมากระทบร่างที่นอนขดตัวสั่นงันงกอยู่บนเตียงไม้กระดานแข็งๆ ภายในเรือนท้ายจวนอันแสนจะหดหู่และเงียบเหงา สถานที่แห่งนี้ถูกตัดขาดจากความหรูหราของจวนเผิงกวงโหวอย่างสิ้นเชิง บานประตูถูกคล้องด้วยแม่กุญแจเหล็กกล้าขนาดใหญ่จากด้านนอก ตามคำสั่งเด็ดขาดของรองเสนาบดีไป๋จิ่งกู้ผู้เป็นเจ้าของจวนไป๋ลี่เจิน คุณหนูสี่ผู้ซึ่งเมื่อคืนก่อนยังสวมใส่ชุดผ้าไหมปักทองคำและพกพาความเย่อหยิ่งมาเต็มกระเป๋า บัดนี้มีสภาพไม่ต่างอันใดกับศพเดินได้ที่เพิ่งฟื้นคืนชีพจากการถูกฝังทั้งเป็น ชุดกระโปรงสีทองอร่ามของนางยังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำซุปหูฉลามและเศษเนื้อเป็ดย่างที่แห้งกรังติดหนึบ ส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้องนอนแคบๆ เครื่องประดับบนศีรษะหลุดร่วงหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเส้นผมที่ชี้ฟูยุ่งเหยิงประดุจรังนกกระจอกเทศเปลือกตาที่บวมเป่งของนางค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกปวดร้าวระบมแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังและศีรษะจากการหงายหลังล้มตึงกระ