All Chapters of คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!: Chapter 121 - Chapter 130

สายลมหนาวระลอกแรกแห่งฤดูกาลพัดโชยมากระทบพวงแก้มขาวผ่องของสตรีผู้งดงามเหนือสามัญ ไป๋ลี่ถิงยืนทอดน่องอยู่บนระเบียงไม้สักชั้นสองของร้านบุปผาสวรรค์โอสถ ท่วงท่าของนางแฝงไปด้วยความเกียจคร้านทว่าเต็มเปี่ยมไปด้วยอำนาจการกดขี่ที่เหนือล้ำกว่าผู้ใดในแผ่นดิน สองมือของนางวางพาดอยู่บนราวระเบียงที่แกะสลักลวดลายพยัคฆ์คาบเหรียญทองคำ ดวงตากลมโตที่ทอประกายความเจ้าเล่ห์เพทุบายและสติปัญญาอันเฉียบแหลม กวาดสายตามองลงไปเบื้องล่าง ซึมซับภาพความคึกคักของตลาดเมืองหลวงที่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกับเสียงดีดลูกคิดของนางเบื้องล่างนั้นคืออาณาจักรการค้าที่นางสร้างขึ้นมาด้วยสองมือและหนึ่งสมองอันแสนจะหน้าด้าน ถนนทุกสายที่มุ่งตรงมายังร้านของนางคลาคล่ำไปด้วยผู้คนนับพันชีวิต บรรดาฮูหยินชั้นสูงในชุดผ้าไหมราคาแพงต่างพากันเดินเบียดเสียดยัดเยียด ไม่สงวนท่าทีความเป็นกุลสตรีอีกต่อไป เพียงเพื่อแย่งชิงกันเข้าไปซื้อหาผลิตภัณฑ์บำรุงผิวและเครื่องหอมที่นางตั้งราคาขายขูดเลือดขูดเนื้อจนแทบจะหมดตัว เสียงเงินหยวนเป่าและเศษอีแปะกระทบกันดังกังวานใสลอยแว่วขึ้นม

แสงเงินแสงทองแห่งรุ่งอรุณทอประกายพาดผ่านขอบฟ้าของเมืองหลวง ขับไล่ความมืดมิดและนำพาความมีชีวิตชีวามาสู่ทุกสรรพสิ่ง นกกระจอกตัวน้อยเกาะอยู่บนกิ่งหลิวหน้าบานหน้าต่างไม้แกะสลัก ส่งเสียงร้องจิ๊บๆ อย่างเริงร่าเพื่อต้อนรับวันใหม่ ทว่าบรรยากาศอันแสนจะสดใสและงดงามนี้ กลับไม่อาจเจาะทะลวงผ่านม่านความหดหู่ที่แผ่ปกคลุมอยู่รอบตั่งเตียงไม้บุนวมหนานุ่มภายในห้องนอนอันหรูหราของประธานกรรมการบริหารหญิงแห่งจวนเผิงกวงโหวได้เลยแม้แต่น้อยไป๋ลี่ถิง ยอดนักขายมือทองผู้เพิ่งจะถูกระบบผู้ช่วยสุดอัจฉริยะยัดเยียดตำแหน่งแม่ค้าออนไลน์สู้ชีวิตให้เมื่อวานซืน กำลังนอนเบิกตากว้างจ้องมองเพดานมุ้งด้วยสายตาที่ว่างเปล่าประดุจปลาตายที่ถูกตากแห้งมาแล้วสามแดด ใต้ดวงตากลมโตที่เคยงดงามเปล่งประกาย บัดนี้ปรากฏรอยคล้ำจางๆ ที่เกิดจากการนอนไม่หลับกระสับกระส่ายมาตลอดทั้งคืน สมองอันปราดเปรื่องของนางเอาแต่หมุนวนคิดถึงแต่บทลงโทษสุดสยองขวัญที่ระบบข่มขู่เอาไว้ หากนางทำยอดเคพีไอด้วยการตะโกนคาถาต่างด้าวใส่หน้าคนไม่ครบหนึ่งร้อยครั้ง นางจะต้องกลายเป็นคนวิกลจริตที่พูดความจริงไม่ได้และต้องทำท่าทางโอเวอร์แอคติ้งไปตลอดหนึ่งชั่วโมงเต็ม แค่จิน

ความมืดมิดของรัตติกาลเข้าปกคลุมทั่วทั้งเมืองหลวง สายลมหนาวระลอกใหญ่พัดกรรโชกมาปะทะบานหน้าต่างไม้แกะสลักของจวนเผิงกวงโหว ทว่าภายในห้องอาบน้ำส่วนตัวอันแสนจะหรูหราอลังการของประธานกรรมการบริหารหญิง กลับอบอวลไปด้วยไอร้อนและกลิ่นหอมรัญจวนใจของกลีบกุหลาบแดงที่ลอยฟ่องอยู่เหนือน้ำในอ่างไม้ตักขนาดมหึมา ไป๋ลี่ถิงกำลังนอนแช่น้ำอุ่นด้วยท่วงท่าที่เกียจคร้านและผ่อนคลายที่สุดในสามโลก แขนทั้งสองข้างวางพาดไปตามขอบอ่าง ศีรษะเอนพิงพนักไม้ที่ถูกบุกำมะหยี่อย่างดี นางหลับตาพริ้ม สูดดมกลิ่นหอมของสมุนไพรบำรุงผิวที่ช่วยชะล้างความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำทำงานหนักมาตลอดทั้งวันวันนี้ช่างเป็นวันที่ยาวนานและสูบพลังงานชีวิตของนางไปอย่างมหาศาล การต้องลดตัวลงมาทำภารกิจบ้าบอคอแตกของระบบแม่ค้าออนไลน์สู้ชีวิต ด้วยการวิ่งตะโกนคำศัพท์ประหลาดใส่หน้าชาวบ้านกลางตลาดเมืองหลวง เป็นสิ่งที่ทำลายล้างภาพลักษณ์ประธานบริษัทผู้เยือกเย็นของนางจนป่นปี้ไม่มีชิ้นดี ลำคอของนางแห้งผากและเจ็บระบมประดุจกลืนเศษแก้วเข้าไป จากการต้องแผดเสียงอย่างบ้าคลั่ง ทว่าเมื่อนึกถึงผลลัพธ์ที่นางเพียรพยายามบากบั่นทำมาจนสำเร็จ รอยยิ้มแสยะที่เต็มเปี่ยมไป

กาลเวลาล่วงเลยผ่านพ้นไปเพียงไม่กี่ทิวาราตรี ภายหลังจากมหกรรมการจัดงานอีเวนต์เปิดตัวสินค้าหน้าลานประลองที่แสนจะบ้าคลั่งและหลุดโลก ปรากฏการณ์ที่ไม่มีผู้ใดคาดคิดก็บังเกิดขึ้นและแพร่ระบาดไปทั่วทุกหัวระแหงของเมืองหลวงประดุจโรคระบาดสายพันธุ์ใหม่ ทว่ามันหาใช่โรคร้ายที่ทำลายชีวิตผู้คนไม่ แต่มันคือโรคระบาดทางวัฒนธรรมการค้าที่ถูกริเริ่มโดยประธานกรรมการบริหารหญิงแห่งบริษัทจวนเผิงกวงโหวณ ตลาดสดที่จอแจไปด้วยผู้คนในยามเช้าตรู่ พ่อค้าขายเนื้อหมูรูปร่างอ้วนท้วนกำลังสับกระดูกหมูเสียงดังฉับๆ เมื่อมีลูกค้าสตรีร่างท้วมเดินเข้ามาชี้นิ้วสั่งเนื้อหมูสามชั้น พ่อค้าหมูก็รีบเงยหน้าขึ้นมาแย้มยิ้มกว้างขวาง ก่อนจะแผดเสียงตะโกนใส่หน้าลูกค้าด้วยความภาคภูมิใจ"ซีเอฟ โน ซีซี รับเนื้อหมูสามชั้นหนึ่งชั่งเรียบร้อยแล้วขอรับฮูหยิน"ทางด้านร้านขายผ้าแพรพรรณฝั่งตรงข้าม เถ้าแก่ร้านก็ไม่ยอมน้อยหน้า เมื่อคุณชายตระกูลขุนนางเดินเข้ามาตกลงราคาซื้อผ้าไหม เถ้าแก่ก็รีบประสานมือคารวะและตะโกนเสียงดังกังวานไม่แพ้กัน"ซีเอฟ โน ซีซี ขอบพระคุณคุณชายที่อุดหนุน ห้ามยกเลิกการสั่งซื้อนะขอรับ"แม้กระทั่งในร้านขายถัง

ยามบ่ายคล้อยของวันอันแสนจะวุ่นวาย สายลมหนาวแห่งฤดูเหมันต์พัดโชยมากระทบกิ่งหลิวในลานกว้างของจวนเผิงกวงโหวจนสั่นไหว ทว่าความหนาวเย็นของสภาพอากาศภายนอก กลับไม่อาจเทียบเคียงได้กับความร้อนระอุของเปลวเพลิงแห่งความริษยาและความมักใหญ่ใฝ่สูง ที่กำลังแผดเผาจิตใจของคุณหนูสี่ไป๋ลี่เจิน สตรีผู้ซึ่งเพิ่งจะได้รับจดหมายเสี้ยมชั้นเลิศจากพี่สาวต่างมารดา สมองอันตื้นเขินและปราศจากรอยหยักของนางถูกเป่าหูจนบวมเป่งประดุจอึ่งอ่างที่พยายามจะเบ่งตัวให้พองโตเท่าแม่วัว นางหลงคิดไปเองอย่างเบ็ดเสร็จว่า บัดนี้ถึงเวลาแล้วที่กุลสตรีผู้สูงศักดิ์และมีสายเลือดขุนนางอันบริสุทธิ์เช่นนาง จะต้องลุกขึ้นมาทวงคืนความยุติธรรมและจัดระเบียบจวนโหวที่กำลังถูกแม่ค้าหน้าเงินครอบงำให้กลับคืนสู่ความถูกต้องไป๋ลี่เจินก้าวเท้าเดินสับขาตึงตังออกมาจากเรือนพักของตนเองด้วยท่วงท่าที่โอ่อ่าและกร่างคับจวนประดุจนางพญา นางสวมใส่ชุดกระโปรงผ้าไหมสีชมพูบานเย็นที่ปักลวดลายดอกโบตั๋นด้วยดิ้นทองคำทั้งตัว ซึ่งเป็นชุดที่ฉูดฉาดและแสบตาจนแทบจะทำให้ผู้ที่จ้องมองต้องหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความวิงเวียน ใบหน้าที่ถูกโบกทับด้วยเครื่องประทินโฉมหนาเตอะจนขาววอกป