Semua Bab คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!: Bab 151 - Bab 160

ท่ามกลางลานกว้างหน้าเรือนหลักของจวนเผิงกวงโหว บรรยากาศแห่งการจับผิดและการสาดโคลนใส่ร้ายป้ายสีกำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดประดุจน้ำเดือดที่กำลังจะทะลักออกจากหม้อ เสียงโซ่ตรวนเหล็กกล้าในมือของกองกำลังทหารยามที่เตรียมจะพุ่งเข้ามาพันธนาการร่างของประธานกรรมการบริหารหญิง ช่างดังกังวานและบาดลึกทะลุโสตประสาทของผู้คนที่ยืนมุงดูอยู่โดยรอบ สายตาของบรรดาผู้อาวุโสแห่งตระกูลไป๋เต็มเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันและรังเกียจเดียดฉันท์ ในขณะที่รอยยิ้มแสยะของคุณหนูสี่ไป๋ลี่เจินและอนุหมินก็กว้างขวางจนแทบจะฉีกถึงรูหู พวกนางกำลังยืนรอคอยวินาทีแห่งความวิบัติของศัตรูด้วยหัวใจที่เต้นระรัวทว่าในวินาทีแห่งความเป็นความตาย ที่ทุกสายตากำลังจับจ้องไปยังแผ่นหลังอันบอบบางและดูโดดเดี่ยวของสตรีในชุดผ้าฝ้ายสีเทาหม่น ผู้ซึ่งหันหลังหนีข้อกล่าวหาและกำลังคุกเข่าก้มหน้าอยู่บนพื้นหินชนวนอันเย็นเยียบนั้น ไม่มีมนุษย์หน้าโง่ผู้ใดในบริเวณนั้นล่วงรู้เลยว่า ภายใต้การบดบังของแขนเสื้อที่ยกขึ้นมาป้องใบหน้า ยอดนักขายมือทองทะลวงจักรวาลผู้นี้ เพิ่งจะกระทำการติดตั้งสุดยอดอาวุธระดับตำนานเข้าสู่ดวงตาของตนเองเสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อยแล

ท่ามกลางความเงียบสงัดที่โรยตัวลงมาปกคลุมลานกว้างหน้าเรือนหลักของจวนเผิงกวงโหว บรรยากาศที่เคยตึงเครียดและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตของการจับผิด บัดนี้ถูกแช่แข็งด้วยมนตราแห่งความเวทนาที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า สายลมหนาวแห่งช่วงปลายฤดูเหมันต์พัดโชยมาปะทะร่างอันบอบบางของไป๋ลี่ถิงที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหินชนวน ชายกระโปรงผ้าฝ้ายสีเทาหม่นอันแสนจะซอมซ่อของนางพลิ้วไหวไปตามแรงลม ยิ่งส่งเสริมให้ภาพลักษณ์ของสตรีผู้นี้ดูเปราะบางและน่าทะนุถนอมประดุจกิ่งหลิวที่ใกล้จะหักโค่นเมื่ออานุภาพของคอนแทคเลนส์วิเศษเริ่มแทรกซึมเข้าไปกัดกินจิตใต้สำนึกของผู้คนรอบข้างจนได้ที่แล้ว ประธานกรรมการบริหารหญิงผู้ครอบครองทักษะการแสดงระดับปรมาจารย์ ก็ไม่ปล่อยให้ช่วงเวลาทองแห่งการทำคะแนนความน่าสงสารหลุดลอยไป นางสูดลมหายใจเข้าลึกจนทรวงอกกระเพื่อม ริมฝีปากที่ถูกปั้นแต่งให้ดูแห้งผากและซีดเซียวเริ่มสั่นระริก ก่อนที่นางจะเปล่งเสียงสะอื้นไห้ที่แผ่วเบาทว่าดังกังวานก้องไปถึงก้นบึ้งของหัวใจคนฟังทุกคน"ท่านพ่อเจ้าคะ ท่านผู้อาวุโสทุกท่าน..."น้ำเสียงของนางถูกดัดให้สั่นเครือ แหบพร่า และเจือไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้า

คลื่นอารมณ์แห่งความสงสารและเวทนาที่พัดโหมกระหน่ำอยู่บริเวณลานกว้างหน้าเรือนหลักของจวนเผิงกวงโหว ได้ถูกปั่นป่วนและยกระดับขึ้นไปจนถึงจุดสูงสุดทะลุเพดานสวรรค์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เสียงสะอื้นไห้ระงมของบรรดาชาวบ้าน พ่อค้าแม่ค้า และลูกค้าวีไอพีที่ยืนเบียดเสียดยัดเยียดกันอยู่ภายนอกประตูจวน ดังกังวานสอดประสานไปกับเสียงสั่งน้ำมูกของบรรดาผู้อาวุโสแห่งตระกูลไป๋และผู้ตรวจการเมืองหลวง ทุกสรรพชีวิตในอาณาบริเวณนี้ต่างตกเป็นทาสอารมณ์ของสุดยอดไอเทมคอนแทคเลนส์เจ้าน้ำตาไปอย่างสมบูรณ์แบบไร้ข้อกังขา พวกเขาพร้อมที่จะยอมตายถวายหัวเพื่อปกป้องความบริสุทธิ์ผุดผ่องของคุณหนูสามผู้แสนจะกตัญญูและบอบบางเมื่อไป๋ลี่ถิง ประธานกรรมการบริหารหญิงผู้ครอบครองมันสมองระดับเซลส์มือทองและมีทักษะการแสดงตอแหลระดับคว้าเก้าสิบเก้ารางวัลออสการ์ ประเมินสถานการณ์ด้วยสายตาอันแหลมคมแล้วว่า เหยื่อทุกตัวได้กลืนกินเบ็ดตกปลาที่เกี่ยวเหยื่อแห่งความดราม่าเข้าไปจนมิดกระเพาะอาหารแล้ว นางก็ตระหนักได้ในทันทีว่า ช่วงเวลาแห่งการสวมบทบาทเป็นดอกบัวขาวผู้อ่อนแอได้สิ้นสุดลงแล้ว บัดนี้คือช่วงเวลาทองแห่งการพลิกกระดานหมาก หงายไพ่ตาย และเช็คบิลเ

เสียงฝ่ามือกระทบผิวเนื้อที่ดังกังวานก้องประดุจเสียงฟ้าผ่ากลางฤดูเหมันต์ ยังคงสะท้อนสะเทือนอยู่ในโสตประสาทของทุกสรรพชีวิต ณ ลานกว้างหน้าเรือนหลักแห่งจวนเผิงกวงโหว ร่างของคุณหนูสี่ไป๋ลี่เจินที่ถูกบิดาตบจนปลิวละลิ่วหมุนคว้างไปกระแทกพื้นหินชนวน กำลังนอนคลุกฝุ่นเกลือกกลิ้งอยู่ด้วยสภาพที่น่าสมเพชเวทนาจนไม่เหลือเค้าโครงของกุลสตรีผู้สูงศักดิ์อีกต่อไป พวงแก้มด้านซ้ายของนางบวมเป่งปูดโปนขึ้นมาประดุจซาลาเปาไส้หมูสับที่ถูกนึ่งจนสุกงอมเกินพอดี รอยนิ้วมือห้าครามสีแดงเถือกประทับตราชัดเจนยิ่งกว่าตรายางของราชสำนัก มุมปากที่เคยเย่อหยิ่งปริแตกจนมีหยาดโลหิตสีข้นไหลทะลัก ปิ่นหยกราคาแพงหลุดร่วงแตกหัก เส้นผมที่เคยเกล้าอย่างวิจิตรบรรจงชี้ฟูยุ่งเหยิงประดุจรังนกกระจอกเทศที่ถูกพายุทอร์นาโดพัดถล่มความเจ็บปวดทางกายที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์ ทว่ากลับไม่อาจเทียบได้กับความเจ็บปวดทางจิตใจและความอัปยศอดสูที่พุ่งทะยานทะลุขีดจำกัดของมนุษย์ปุถุชน ไป๋ลี่เจินเบิกตากลมโตที่บัดนี้เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยแตกซ่าน จ้องมองทะลุผ่านฝุ่นควันไปยังร่างของไป๋ลี่ถิง สตรีในชุดผ้าฝ้ายซอมซ่อที่ยังคงนั่งคุกเข่าบีบน้ำตาอยู่บนพื้นหินช

มหรสพโรงงิ้วฉากใหญ่แห่งการชำระความและล้างบางกบฏท้ายจวน ได้ปิดม่านลงอย่างเป็นทางการพร้อมกับความพินาศย่อยยับของเหล่าคนโง่เขลา ฝูงชนชาวบ้านและพ่อค้าแม่ค้าที่เคยมารวมตัวกันมืดฟ้ามัวดินบริเวณลานกว้างและหน้าประตูจวนเผิงกวงโหว ต่างพากันทยอยแยกย้ายสลายตัวกลับไปสู่เคหสถานและเส้นทางทำมาหากินของตนเอง ทว่าสิ่งที่พวกเขาพกติดตัวกลับไปด้วย หาใช่เพียงแค่ความบันเทิงจากการสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านไม่ แต่มันคือเรื่องราวความกตัญญูอันยิ่งใหญ่ประดุจตำนานเทพธิดาลงมาจุติ เรื่องราวของคุณหนูสามผู้ยอมสวมใส่เสื้อผ้าซอมซ่อเพื่อหาเงินเลี้ยงดูตระกูล ได้ถูกประทับตรายางลงในมโนสำนึกของชาวเมืองหลวงทุกคนเป็นที่เรียบร้อยแล้วเมื่อบรรดาผู้อาวุโสแห่งตระกูลไป๋เดินเอามือไพล่หลังกลับออกไปด้วยความรู้สึกผิดที่ยังคงจุกอก และไป๋จิ่งกู้ผู้เป็นบิดาเดินโซเซกลับเรือนพักของตนเองเพื่อสงบสติอารมณ์และเยียวยาบาดแผลจากการถูกลูกเมียทรยศ ไป๋ลี่ถิง ยอดนักขายมือทองในชุดผ้าฝ้ายสีเทาหม่น ก็ยังคงแสร้งทำตัวเป็นสตรีผู้บอบบาง นางเดินก้มหน้า ไหล่สั่นเทาน้อยๆ ประดุจกิ่งหลิวที่พร้อมจะหักโค่น ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าโดยมีอาชิงคอยประคองอยู่ไม่ห่า